Αρχείο για Αύγουστος 2014

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑΤΡΩΝ: Να αλλάξουμε το κατεστημένο σκηνικό στους Ιατρικούς Συλλόγους και τον ΠΙΣ.

GIATROS2_626_355των
• Γιάννη Μπασκόζου Α’ Αντιπροέδρου ΠΙΣ
• Παναγιώτη Ψυχάρη Μέλους ΔΣ ΙΣΑ

Η ενότητα όλων των κλάδων των εργαζόμενων γιατρών, μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων, με σκοπό τη διασφάλιση της αξιοπρεπούς άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος και προτεραιότητα την υπεράσπιση του δικαιώματος όλων των πολιτών σε δωρεάν αναβαθμισμένες υπηρεσίες υγείας, αποτελούν το μόνο δρόμο επιβίωσης.

Οι καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές έχουν ως αποτέλεσμα τη μεγάλη ελάττωση του ΑΕΠ, την αύξηση του χρέους και την επικράτηση της φτώχειας στην ελληνική κοινωνία.
Η κοινωνία χρειάζεται περισσότερο από ποτέ την ενίσχυση των δημόσιων κοινωνικών δομών. Απεναντίας οι μνημονιακές πολιτικές συνδέουν τις δαπάνες υγείας με τα υποχρεωτικά χαμηλά ποσοστά του καταρρέοντος ΑΕΠ, γεγονός που οδηγεί σε οικονομική κατάρρευση τις δημόσιες δομές υγείας-πρόνοιας, σε απόγνωση τους λειτουργούς της υγείας και σε ανθρωπιστική κρίση.
Η αδυναμία της πρόσβασης των πολιτών σε φάρμακα και γιατρούς, η διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής λόγω οικονομικής αδυναμίας καταδεικνύεται και σε πρόσφατες μελέτες.

Πόση σχέση έχει η ζοφερή πραγματικότητα με το κυβερνητικό «success story» για το τέλος του Μνημονίου και την ανάπτυξη που έρχεται; Πίσω από τις θριαμβολογίες περί πρωτογενούς πλεονάσματος κρύβεται η δραστική περικοπή των λειτουργικών δαπανών των δημόσιων νοσοκομείων, οι απλήρωτες εφημερίες και υπερωρίες του προσωπικού, η κατάρρευση του ΕΟΠΥΥ, το υποστελεχωμένο και ανεπαρκές ΠΕΔΥ, οι απολύσεις και οι διαθεσιμότητες, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τους παρόχους υπηρεσιών υγείας και τους προμηθευτές, το «κούρεμα» των χρεών του ΕΟΠΥΥ μέσω του rebate και του claw back, η μετακύλιση μεγάλου μέρους της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης στους ασθενείς.
Η εμπειρία είναι σαφής. Όπου εφαρμόστηκαν οι πολιτικές του ΔΝΤ είχαμε καταστροφική υποχρηματοδότηση του δημόσιου συστήματος υγείας, απορρύθμιση όλων των δομών πρωτοβάθμιας και νοσοκομειακής περίθαλψης, αδυναμία πρόσβασης των πολιτών σε δωρεάν υπηρεσίες υγείας, επαγγελματική υποβάθμιση των μισθωτών γιατρών και συμπίεση μέχρι καταστροφής για τους αυτοαπασχολούμενους. Δεν χάνουν όλοι βέβαια από την κρίση. Μια μικρή μειοψηφία μεγαλογιατρών και διαπλεκόμενων με τα μεγάλα ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα επωφελούνται από τις ασκούμενες πολιτικές.
Αυτή την κατάσταση αντιμετωπίζει ο ιατρικός κόσμος στη χώρα μας.
Τα νοσοκομεία καταρρέουν κάτω από το βάρος της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσης. Η μεγάλη μείωση μισθών, οι απλήρωτες εφημερίες για τους νοσοκομειακούς γιατρούς και οι συνεχώς επιδεινούμενες συνθήκες εργασίας καθιστούν ηρωισμό την ευσυνείδητη άσκηση του καθήκοντος να λειτουργήσουν με στοιχειώδη επάρκεια τα δημόσια νοσοκομεία.
Οι αυτοαπασχολούμενοι γιατροί βρίσκονται ανάμεσα στις συμπληγάδες της εξαθλίωσης της κοινωνίας, των συσσωρευμένων χρεών του δημοσίου και των ασφαλιστικών ταμείων και της αδηφάγας επέλασης των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, ενώ η άδικη φορολογική πολιτική καθιστά προβληματική την επιβίωση τους.
Οι γιατροί του πρώην ΙΚΑ-ΕΟΠΥΥ έζησαν την αδίστακτη επίθεση του υπουργού Υγείας και της κυβέρνησης στα εργασιακά τους δικαιώματα με αποτέλεσμα 3.000 να βρίσκονται απολυμένοι και οι υπόλοιποι με επισφαλές εργασιακό μέλλον.
Οι γιατροί που εργάζονται στις ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας αντιμετωπίζουν εξευτελιστικές συνθήκες εργασίας και αμοιβών.
Οι νέοι γιατροί αντιμετωπίζουν την προοπτική της ανεργίας και η μαζική μετανάστευση αποτελεί τη ζοφερή πραγματικότητα για τους ίδιους, τις οικογένειες τους και την ελληνική κοινωνία.

Είναι αναγκαίο ένα Ενωτικό Συνδικαλιστικό Κίνημα να διεκδικήσει:
1. Αύξηση της δημόσιας χρηματοδότησης της υγείας και διασφάλιση της χρηματοδότησης υγείας από τον κρατικό προϋπολογισμό και όχι εξάρτηση από τα καταρρέοντα ασφαλιστικά ταμεία. Το σύστημα της δημόσιας χρηματοδότησης με δίκαιο και σταθερό φορολογικό τρόπο, θα διασφαλίσει τη λειτουργικότητα με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Η υπέρτατη αρχή της παράταξης είναι:κανένας κάτοικος ανασφάλιστος με ό,τι αυτό σημαίνει, φαρμακευτική κάλυψη και πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας. Καλείται το κράτος να εφαρμόσει την απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης (Ιούλιος/2013). Είναι αδιανόητο οι συντηρητικές και φιλομνημονιακές παρατάξεις να σιωπούν δίνοντας «ανάσα» στην κυβερνητική πολιτική, περιμένοντας να δώσει-αν ποτέ γίνει-το πράσινο φως η τρόικα. Η δε συντηρητική άποψη της οικονομικής συμμετοχής σε εξετάσεις και φάρμακα, ανάλογα με εισοδηματικά κριτήρια, εξυπηρετεί αποκλειστικά την λογική της λογιστικής περικοπής και έρχεται σε συμφωνία με την μνημονιακή πολιτική.
2. Διασφάλιση της πρόσβασης στο ηλεκτρονικό σύστημα συνταγογράφησης και διαγνωστικών εξετάσεων για όλους τους γιατρούς με έλεγχο μέσω θεραπευτικών και διαγνωστικών πρωτοκόλλων. Βελτίωση της λειτουργικότητας του συστήματος. Τα πρωτόκολλα πρέπει να βασίζονται στη διεθνή επιστημονική εμπειρία και στα επιδημιολογικά δεδομένα της χώρας. Ο φραγμός (πλαφόν) στην συνταγογράφηση με μόνο οικονομικά κριτήρια, αφήνει ακάλυπτο επιστημονικά τον γιατρό και υγειονομικά τον ασθενή. Παράλληλα θέσπιση επιστημονικού και αυστηρού ελέγχου προστασίας των δημόσιων πόρων. Καμιά ανοχή στη διαφθορά αλλά δίκαιος έλεγχος με θεσμικό τρόπο.
3. Συλλογικές συμβάσεις μέσω του ΠΙΣ με όλους τους αυτοαπασχολούμενους γιατρούς που επιθυμούν, με συμβάσεις που θα διευκολύνουν την επαγγελματική επιβίωση όλων, ειδικά των νέων γιατρών, αλλά θα αποτρέπουν ταυτόχρονα την προσδοκία νόμιμου η παράνομου πλουτισμού μέσω συμβάσεων αυτοαπασχολούμενων με το δημόσιο. Οι συμβεβλημένοι γιατροί να καλύπτονται ασφαλιστικά.
4. Αποτελεσματικό Δημόσιο Σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας το οποίο έχει καταβαραθρωθεί και τη θέση του πήρε ένα σύστημα ετοιμόρροπο και επισφαλές για όσους συναδέλφους εργάζονται σε αυτό. Η απόλυτη ερήμωση των δημόσιων υγειονομικών δομών έχει δώσει την ευκαιρία να εισβάλουν τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Το μοντέλο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής στην υγεία έχει αρχίσει να ισχυροποιείται και αυτό δημιουργεί εργασιακή και επιστημονική ανασφάλεια στο γιατρό. Ειδικότερα πρέπει να διασφαλιστούν τα δικαιώματα όλων των γιατρών που εκδιώχτηκαν ή αναγκάστηκαν να αποδεχτούν την βίαιη αλλαγή στην εργασιακή τους σχέση. Να επαναπροσληφθούν όσοι το επιθυμούν σε προσωποπαγείς θέσεις και να διασφαλιστούν τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα. Όσοι επιθυμούν σύμβαση στο ιατρείο τους, να διασφαλίζεται ώστε η σύμβαση να είναι διαρκής και με ασφαλιστική κάλυψη. Να ανοίξει το σύστημα ώστε νέοι γιατροί να ενταχθούν στο πρωτοβάθμιο σύστημα υγείας. Διασφάλιση της παρουσίας ειδικευμένων γιατρών με λειτουργική και επιστημονική διασύνδεση με το δευτεροβάθμιο σύστημα. Μοντέλα δεκαετίας του ΄60 δεν έχουν θέση στη σημερινή εποχή. Παράλληλα επαρκής και συνεχής εκπαίδευση του Γενικού Γιατρού που θα καλύπτει θέσεις όπου δεν είναι εφικτή γεωγραφικά η παρουσία ειδικών. Ο Υγειονομικός Χάρτης, δηλαδή οι ανάγκες σε δομές και προσωπικό βάσει γεωγραφικών και επιδημιολογικών δεδομένων, θα καθορίσει και την ακριβή θέση του γιατρού στο σύστημα. Το πρωτοβάθμιο σύστημα απαραίτητα να παίζει ρόλο πρόληψης-ενημέρωσης σε χώρους εργασίας και σε σχολεία. Απαραίτητος ο ρόλος του γιατρού εργασίας. Κίνητρα για ειδίκευση γιατρών εργασίας σε νέους γιατρούς, με επαγγελματική κατοχύρωση. Σήμερα ειδικεύονται κατά μέσο όρο 6 νέοι γιατροί ετησίως.
5. Μελέτη των αναγκών στις περιφέρειες και στους δήμους με αναβάθμιση των δημόσιων εργαστηρίων που σκόπιμα σαμποτάρονται και ερημώνουν.
6. Προστασία του ειδικού ιατρικού μισθολογίου των γιατρών του ΕΣΥ, διασφάλιση της αποπληρωμής δεδουλευμένων και εφημεριών. Στοχευμένες προσλήψεις νέων γιατρών για κάλυψη των αναγκών επαρκούς λειτουργίας των νοσοκομείων. Άμεση πρόσληψη γιατρών που έχουν κριθεί από τις αρμόδιες επιτροπές. Το μισθολόγιο των γιατρών του ΕΣΥ αποτελεί ένα από τα κύρια ζητήματα γιατί για την παράταξη μας είναι θέμα αρχής. Η απαξίωση του νοσοκομειακού γιατρού είναι η πολιτική που οδηγεί το δημόσιο σύστημα σε κατάρρευση με σαφή ιδεολογική επίθεση από τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Οι συντηρητικές παρατάξεις σιωπούν και συνεργούν στην απαξίωση, στρώνοντας τον δρόμο στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Χωρίς βιώσιμο δημόσιο σύστημα δεν υπάρχει λειτουργικός χώρος για την επαγγελματική ύπαρξη αυτοαπασχολούμενων συναδέλφων
7. Προστασία των γιατρών του ΕΣΥ όσον αφορά τις εβδομαδιαίες ώρες απασχόλησης. Η επιστημονική αποτελεσματικότητα συμβαδίζει με το σεβασμό των εργασιακών δικαιωμάτων. Επιτέλους ας εφαρμοστούν οι νόμοι.
8. Κάλυψη αστικής ευθύνης για όσους εργάζονται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα
9. Τήρηση της εργατικής νομοθεσίας και προστασία επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων μέσα από συλλογικές συμβάσεις για τους έμμισθους γιατρούς που εργάζονται στις ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας, με απόδοση ασφαλιστικών και εργοδοτικών εισφορών.
10. Διασφάλιση όρων ώστε οι πανεπιστημιακοί και στρατιωτικοί γιατροί να μπορούν να ασκούν το εκπαιδευτικό και ιατρικό έργο τους, με ειδικό μισθολόγιο αξιοπρεπές και σχέση ΠΑΑ.
11. Συλλογικές συμβάσεις για τους εργαστηριακούς γιατρούς, με πλαφόν στην εκτέλεση των εξετάσεων, και όχι rebate και claw back. Στην πολιτική της εξόντωσης των μικρών εργαστηρίων λέμε όχι. Λέμε ναι στη βιωσιμότητα των μικρομεσαίων εργαστηρίων. Δεν θα επιτρέψουμε την υπαλληλοποίηση σε μεγάλους ομίλους αξιόλογων συναδέλφων που με κόπο και εντιμότητα έχτισαν εργαστήρια και προσέφεραν στην υγεία των ασφαλισμένων. Άμεση αύξηση του προϋπολογισμού του φορέα με ταυτόχρονο ηλεκτρονικό έλεγχο για όλους. Άμεση πληρωμή των ληξιπρόθεσμων χρεών του δημοσίου.
12. Αξιοποίηση κάθε δυνατότητας χρηματοδότησης (ΕΣΠΑ ή άλλοι πόροι) για νέους επιστήμονες και συνεταιριστικές προσπάθειες.
13. Άμεση κατάργηση της ψευδεπίγραφης «απελευθέρωσης»-ουσιαστικά αντιποίησης-του ιατρικού επαγγέλματος. Ο νόμος 3919 είναι ο προθάλαμος για την εισβολή των μεγάλων ιδιωτικών ομίλων ντόπιων και ξένων. Καταστρέφει την επιστημονική και επαγγελματική υπόσταση του γιατρού. Ανοίγει τον δρόμο στην υποχρεωτική ιδωτική ασφάλιση. Με την «απελευθέρωση» του ιατρικού επαγγέλματος κανείς δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα έχει μέλλον.
14. ΤΣΑΥ: Το κούρεμα του 2012 άφησε διαθέσιμα στο επίπεδο του 17%. Το ταμείο μας δέχτηκε τη μεγαλύτερη ληστεία παρότι αυτοχρηματοδοτούμενο. Έρχεται να προστεθεί και το θέμα του διαχειριστικού ελέγχου που δεν έγινε τα τελευταία χρόνια. Κανείς δεν έχει επίσημα στοιχεία. Και το έγκλημα συνεχίζεται με τη μη απόδοση των εργοδοτικών εισφορών (13,33%). Με τη διάλυση του ταμείου μας, έρχεται ως λύση η ιδιωτική ασφάλιση, η οποία δεν διασφαλίζει τον γιατρό, αλλά τα συμφέροντα. Αρωγός στην προσπάθεια η συντηρητική παράταξη του ΙΣΑ που ανέλαβε ήδη πρωτοβουλία. Η παράταξη μας θα διεκδικήσει την επιστροφή των κλεμμένων και την απόδοση των οφειλών από τους μεγάλους ομίλους. Θα ζητήσει τη διευκόλυνση πληρωμής των χρεών συναδέλφων. Θα αντισταθεί στην ενοποίηση των ταμείων με τη συγχώνευση και εξαφάνιση του ΤΣΑΥ.

Η παράταξη μας, έβαλε τη σφραγίδα της στις τελευταίες εξελίξεις. Ήταν μπροστά σε όλους τους μικρούς και μεγάλους αγώνες. Η καθοριστική παρουσία στη διοίκηση της ΟΕΝΓΕ, η ανάδειξη σε πρώτη δύναμη στους γιατρούς του πρώην ΙΚΑ-ΕΟΠΥΥ στην Αττική, η καταλυτική παρουσία στον ΠΙΣ άλλαξαν την κατάσταση στο τελματωμένο επί πολλά χρόνια τοπίο στα συλλογικά όργανα των γιατρών.
Την ώρα που γνωστοί συνδικαλιστές της συντηρητικής παράταξης έβρισκαν «αξιόπιστο συνομιλητή» το Λοβέρδο, εμείς δίναμε ανυποχώρητα τη μάχη για να αποτραπεί η καταστροφική πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων. Την ώρα που «συνδικαλιστές» ζητούσαν στενότερη επικοινωνία με τους μνημονιακούς εκτελεστές και επικροτούσαν τη διάλυση της ΠΦΥ εμείς αποκαλύπταμε την ουσία των κυβερνητικών πολιτικών και καλούσαμε σε ανυποχώρητο αγώνα.
Εμείς δεν κρύβουμε πως η παράταξη μας είναι παράταξη της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Κατανοούμε την αγωνία των παρατάξεων που πρόσκεινται στην μνημονιακή συγκυβέρνηση να κρύψουν την πολιτική τους ένταξη.
Χαιρετίζουμε τη συμμετοχή στους αγώνες συναδέλφων μας από το συντηρητικό χώρο και τους καλούμε να συνεχίσουν να αγωνίζονται μαζί μας.
Ξεκαθαρίζουμε όμως πως μνημονιακές πολιτικές λιτότητας και δημόσια υγεία με επιβίωση των γιατρών δεν συμβιβάζονται. Ο καθένας υποχρεούται να πάρει θέση.
Εμείς δεν κρύβουμε την επιθυμία μας για ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και ακύρωση των μνημονίων και προσβλέπουμε σε μια κυβέρνηση εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας, μια κυβέρνηση της αριστεράς που είναι η μόνη ελπίδα για να σταματήσει η καταστροφή και να μπούμε στο δρόμο της ανάπτυξης με προτεραιότητα τις κοινωνικές ανάγκες.
Το προοδευτικό συνδικαλιστικό κίνημα των γιατρών σε συμπαράταξη με όλο το λαό θα συνεχίσει τον αγώνα για να ανατραπεί η καταστροφική κυβερνητική πολιτική της διάλυσης του δημόσιου συστήματος υγείας και της εξαθλίωσης των λειτουργών του.
Η ενότητα όλων των κλάδων των εργαζόμενων γιατρών, μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων, με σκοπό τη διασφάλιση της αξιοπρεπούς άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος και προτεραιότητα την υπεράσπιση του δικαιώματος όλων των πολιτών σε δωρεάν αναβαθμισμένες υπηρεσίες υγείας, αποτελούν το μόνο δρόμο επιβίωσης.

Το ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑΤΡΩΝ έκανε και θα συνεχίσει να κάνει ό,τι μπορεί σε αυτή την κατεύθυνση. Υπάρχουν όμως δυστυχώς και συνδικαλιστές του ιατρικού χώρου που επιλέγουν να προάγουν το διχασμό και την καλλιέργεια των μικροσυντεχνιακών αντιπαραθέσεων, «βάζοντας πλάτη» αντικειμενικά στην κυβερνητική πολιτική.
Όποιος αναλαμβάνει ρόλο απολογητή της κυβέρνησης, επιδιώκοντας ηθελημένα ή αθέλητα τη διχόνοια, δεν εξυπηρετεί ούτε τα μικροσυντεχνιακά συμφέροντα που νομίζει πως υπηρετεί. Όποιος καθορίζει τη στάση του με βάση ενδοπαραταξιακές αντιπαραθέσεις και ανομολόγητες επιδιώξεις οφείλει να γνωρίζει πως οι γιατροί δεν έχουν μνήμη ψαριού.
Η καταδίκη του «κρατισμού» (δηλαδή του άθλιου συστήματος που έστησε ο πάλαι ποτέ δικομματισμός) δεν μπορεί να γίνεται άλλοθι για κατάργηση κάθε δημόσιας δομής υγείας και την υπηρέτηση του μνημονιακού στόχου απολύσεων και διαθεσιμοτήτων. Οι ακραιφνείς απολογητές του μνημονιακού νεοφιλελευθερισμού, της συγκυβέρνησης και της άκρατης επιχειρηματικής δραστηριότητας στην υγεία ας μην παριστάνουν τους υπερασπιστές των γιατρών.
Η αντιπαράθεση μεταξύ υποψηφίων και παρατάξεων πρέπει να γίνει με βάση τις πραγματικές απόψεις του καθενός, οι οποίες δεν είναι δυνατόν να αφίστανται από τη συνολική ιδεολογικοπολιτική του αντίληψη, όσο και αν προσπαθεί να το κρύψει. Η ανεξαρτησία των συνδικαλιστών και η μαχητικότητα τους κρίνονται καθημερινά στην πράξη. Ας συνεννοηθούμε όμως. Καταστροφικές μνημονιακές μειώσεις των δημόσιων δαπανών υγείας και πλήρης ιδιωτικοποίηση δε θα ευνοήσουν ούτε τη δημόσια υγεία, ούτε τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα των γιατρών. Θα ευνοήσουν τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, την πλήρη μονοπώληση και τον αποκλεισμό της κοινωνίας από δωρεάν υπηρεσίες υγείας.
Καλούμε όλες και όλους τους συναδέλφους να στηρίξουν το ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑΤΡΩΝ για ν΄ αλλάξουμε το κατεστημένο σκηνικό στους Ιατρικούς Συλλόγους και στον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο, για να φέρουμε τα πραγματικά προβλήματα των γιατρών στην επιφάνεια.

Γιάννης Μπασκόζος, Α’ Αντιπρόεδρος ΠΙΣ
Παναγιώτης Ψυχάρης, Μέλος ΔΣ ΙΣΑ

*Το κείμενο έχει σταλεί για δημοσίευση στο προσεχές τεύχος του περιοδικού που εκδίδει ο ΙΣΑ

Σχολιάστε

Θεσσαλονίκη 2014: Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε.

imagesΣυνάδελφοι και συναδέλφισσες, συνταξιούχοι και άνεργοι, νέοι και νέες.

Η κυβέρνηση των μνημονίων, όσο ακόμα παραμένει στην εξουσία, γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη: Ολοκληρώνει την κοινωνική καταστροφή, ξεπουλά το δημόσιο πλούτο της χώρας!

Το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και των συνταξιούχων έπεσε βίαια στα επίπεδα της δεκαετίας του ’70 και του ’80, οι άνεργοι δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες, οι νέοι μεταναστεύουν στο εξωτερικό και με τα μέτρα φορολόγησης των ακινήτων (ΕΝΦΙΑ) κινδυνεύει με δήμευση η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία. Οι τράπεζες μας παίρνουν τα σπίτια!

Η αγοραστική μας δύναμη μειώθηκε κατά 50% περίπου, η ανεργία τετραπλασιάστηκε, η εργασία εντατικοποιήθηκε, με την πλειοψηφία, όσων εργάζονται, να εργάζονται σε συνθήκες ελαστικής, ενοικιαζόμενης και εκ περιτροπής εργασίας, μένοντας απλήρωτοι για μήνες, ενώ η κυβέρνηση σχεδιάζει νέες μειώσεις στους κατώτερους μισθούς των δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων.

Οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων συνεχίζονται, ήδη σχεδιάζονται 6.500 νέες μέχρι τέλος του 2014, ενώ με το νέο σύστημα της «αξιολόγησης» επιχειρείται η δημιουργία μόνιμου μηχανισμού απολύσεων.

Η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, που στοχεύει ιδιαίτερα τους εργαζόμενους στις τράπεζες και τις λεγόμενες ΔΕΚΟ, η πλήρης αποβιομηχάνιση της χώρας και η συνεχιζόμενη ύφεση της οικονομίας δημιουργεί νέα στρατιά ανέργων και λειτουργεί πιεστικά στο σύνολο της εργασίας για νέες ανατροπές στα εργασιακά δικαιώματα και τους μισθούς.

Οι ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων υπηρεσιών, η εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών και η ανταποδοτικότητα στις όποιες κοινωνικές παροχές και στις παροχές υγείας, καθώς και η περικοπή των κοινωνικών επιδομάτων έχει φέρει τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους σε απόγνωση και την κοινωνία σε κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης.

Το ασφαλιστικό και οι συντάξεις οδηγούνται στη λαιμητόμο, αφού μετά τη διαχρονική, μεταπολεμική καταλήστευση, το κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων με το PSI και τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών, προετοιμάζουν το τελειωτικό χτύπημα, για να «εισέλθουμε» στο νέο σύστημα, όπου το κράτος θα εγγυάται τη «σύνταξη» των 360€.

Όμως αυτό που προκαλεί τα αισθήματα των εργαζομένων και του λαού μας είναι ότι συνεχίζουν να μας «δουλεύουν». Μεγαλόφωνα αναγγέλλουν ότι τα μνημόνια τελείωσαν και η τρόικα φεύγει, θεωρώντας ότι απευθύνονται σε «ιθαγενείς», που δεν καταλαβαίνουν ότι τρόικα και μνημόνια είναι όλo το πλέγμα των αντεργατικών, αντιδημοκρατικών μέτρων που έχουν ληφθεί, ότι είναι η συνέχιση της ίδιας αντεργατικής πολιτικής που εντείνεται, είναι η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και η διεύρυνση των ταξικών ανισοτήτων, είναι ο αυταρχισμός και η κατάργηση δικαιωμάτων. Και αυτά όχι μόνο παραμένουν, αλλά θέλουν να πιστέψουμε ότι είναι και ο μοναδικός δρόμος που μας έχει απομείνει.

Αλίμονο αν αποτελεί μοναδική μας επιλογή, η φτώχεια, η εξαθλίωση και η λογική της «ψωροκώσταινας». Αυτό είναι το μέλλον που ετοιμάζει η αστική τάξη της χώρας μας για τους εργαζόμενους, αυτό εξάλλου έκανε σ’ όλες τις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας αυτού του τόπου.

Γίνεται πλέον συνείδηση σ’ όλους τους εργαζόμενους ότι σήμερα η ικανοποίηση ακόμη και των παραμικρών και ιδιαίτερων κλαδικών και συνδικαλιστικών αιτημάτων σχετίζεται και με την πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης. Δεν μπορούν να λυθούν τα προβλήματα και να υπάρξει ανάκαμψη της οικονομίας σε όφελος του λαού, αν δεν αγωνιστούμε ταυτόχρονα και για τη διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, την εθνικοποίηση και κοινωνικοποίηση των τραπεζών, την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου υπέρ των εργαζομένων και των αδύναμων στρωμάτων της κοινωνίας, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και το ξήλωμα όλου του μνημονιακού θεσμικού πλαισίου που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια.

Η μοναδική επιλογή που έχουν οι εργαζόμενοι είναι να πάρουν οι ίδιοι την υπόθεση στα χέρια τους. Αυτή η κυβέρνηση δεν θα φύγει και δεν θα σταματήσει το καταστροφικό της έργο αν δεν τη διώξουμε εμείς με τους αγώνες μας.

Η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος και ιδιαίτερα της ΓΣΕΕ έχει περάσει στο στρατόπεδο του αντιπάλου. Κάτι ψελλίζει ενάντια στα μνημόνια, αλλά αποκρύπτει τους υπαίτιους και κυρίως δεν κάνει τίποτα για να οργανώ¬σει την αντίσταση των εργαζομένων. Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ και ο αναχωρητισμός του ΠΑΜΕ την κατάντησαν άδειο πουκάμισο.

Το ΜΕΤΑ καλεί όλους τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τα μέλη και τα στελέχη του σ’ όλους τους κλάδους και τους νομούς της χώρας να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και να αλλάξουν τα συνδικάτα, να τα κάνουν όργανα αντίστασης και πάλης και να αποκαταστήσουν την αξιοπιστία τους, να επαναφέρουν τις αξίες της συλλογικής δράσης και αλληλεγγύης και να οργανώσουν την αντεπίθεση των δυνάμεων της εργασίας απέναντι στις δυνάμεις του κεφαλαίου.

Συνάδελφοι/ες, οι κινητοποιήσεις για τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, το Σάββατο 6 Σεπτέμβρη 2014, μπορούν να γίνουν η αφετηρία της δικιάς μας αντεπίθεσης. Μπορούμε να τους νικήσουμε και να ανοίξουμε το δρόμο για μια κοινωνία δικαιοσύνης και αλληλεγγύης, χωρίς αφεντικά και ξένους προστάτες.

Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ
ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Σχολιάστε

Σεπτέμβριος 2014 – Αφετηρία ανατροπής – Διαδήλωση στην ΔΕΘ.

10356147_614717955310129_5258877275903335686_n

Σχολιάστε

Πλήρης ανατροπή της χρηματοδότησης της υγείας υπέρ των ιδιωτών.

krisi_ygeiaΠλήρη ανατροπή της χρηματοδότησης της υγείας υπέρ των ιδιωτών επιχειρεί η κυβέρνηση μέσα από το νομοσχέδιο για το σύστημα αμοιβών των νοσοκομείων και τη δημιουργία της ανώνυμης εταιρείας «Εταιρεία Συστήματος Αμοιβών Νοσοκομείων». Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε επί της αρχής χθες από την επιτροπή κοινωνικών υποθέσεων της Βουλής.

Η ΕΣΑΝ αναλαμβάνει τη δημιουργία, διαχείριση και επικαιροποίηση ενός καθολικού συστήματος κατανομής των αμοιβών και των οικονομικών πόρων μεταξύ ιδιωτικών και δημόσιων νοσοκομείων, στη βάση ομοιογενών ομαδοποιήσεων των υπηρεσιών εισαγωγής, διάγνωσης και θεραπείας ανά περιστατικό και συνυπολογισμού των δαπανών κάθε είδους, ακόμη και της μισθοδοσίας των γιατρών. Υπογραμμίζεται ότι οι ιατρικοί φάκελοι των ασθενών θα είναι σε γνώση της εταιρείας!

«Επιχειρείται η κορυφαία μνημονιακή παρέμβαση στα ζητήματα της υγείας» τόνισε ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Ζαχαριάς, καταγράφοντας ποιοι παράγοντες «συνέργησαν» στη σύνταξη του νομοσχεδίου: Η task force για την υγεία, το ομοσπονδιακό υπουργείο της Γερμανίας που δρα ως κύριος διαχειριστής, η γερμανική εταιρεία GIEZ, η οποία ως υπεργολάβος της γερμανικής κυβέρνησης έφερε τις προτάσεις για την εφαρμογή πολιτικών υγείας, και η κυβέρνηση στο πλαίσιο του προγράμματος υποστήριξης μεταρρυθμίσεων στον τομέα υγείας 2013 – 2015 Healthy Action.

«Αλλάζουν συνολικά το πρόσωπο της ανθρωπιστικής ιατρικής στην Ελλάδα μέχρι σήμερα, κάνουν μία τομή και το μεταφέρουν σε μία ιατρική που λαμβάνει κυρίως υπόψη τα κόστη», προειδοποίησε ο βουλευτής, τονίζοντας ότι πρόκειται για «πρόταση ανακατανομής των πόρων μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα».

Σχολιάστε

Τα μνημόνια σκοτώνουν – Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ στο μικροσκόπιο.*

56_3Η Ελλάδα, χωρίς ίχνος υπερβολής, γερνάει, πεθαίνει και αυτοκτονεί. Δεν το λέμε εμείς, αλλά τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής και του ηλεκτρονικού ληξιαρχείου…

♦ Οι γεννήσεις περιορίστηκαν στα χαμηλότερα επίπεδα από το…1932.

♦  Οι θάνατοι εκτοξεύτηκαν στο υψηλότερο επίπεδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

♦ Ο πληθυσμός της χώρας μειώνεται. Επί τέσσερα χρόνια οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις, ενώ η ψαλίδα ανοίγει ολοένα και περισσότερο.

♦ Οι οικονομικοί μετανάστες επιστρέφουν στις πατρίδες τους μαζικά και οι Έλληνες φεύγουν και αυτοί αναζητώντας εργασία εκτός Ελλάδας.

♦ Οι αυτοκτονίες εμφανίζονται αυξημένες πάνω από 35%.

♦ Το μερίδιο των ατόμων ηλικίας άνω των 80 ετών στον συνολικό πληθυσμό της χώρας εκτοξεύεται και το μερίδιο των ανθρώπων ηλικίας κάτω των 14 φθίνει.

Αλήθεια, είμαστε σίγουροι ότι ο γιαλός είναι στραβός;

Το ότι τα μνημόνια έχουν προκαλέσει σοβαρότατα προβλήματα στον οικογενειακό μας προϋπολογισμό το γνωρίζαμε. Τώρα μαθαίνουμε ότι τα μνημόνια… σκοτώνουν. Υπερβολή; Οι στατιστικές τόσο της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής όσο και του «ηλεκτρονικού ληξιαρχείου» δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αμφισβητήσεων:

♦ Το 2012 η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε ρεκόρ θανάτων, τον μεγαλύτερο αριθμό σε ετήσια βάση μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

♦ Το ηλεκτρονικό ληξιαρχείο – μια εφαρμογή που τέθηκε σε λειτουργία τον Μάιο του 2013 προκειμένου να καταγράφεται σε πραγματικό χρόνο η στατιστική των θανάτων, των γεννήσεων, των διαζυγίων, των γάμων και των συμφώνων συμβίωσης – αποτυπώνει για δεύτερη συνεχή χρονιά μεγαλύτερο ρυθμό θανάτων συγκριτικά με τις γεννήσεις.

Αν συνδυαστούν τα στοιχεία, προκύπτει ότι από το 2011 και μετά, δηλαδή μόλις έναν χρόνο μετά την πλήρη εφαρμογή των μνημονίων, καταγράφεται κάθε χρόνο μείωση του πληθυσμού της χώρας, καθώς οι γεννήσεις είναι πλέον λιγότερες από ό,τι οι θάνατοι. Επί μια τετραετία γινόμαστε ολοένα και λιγότεροι.

Και αν κάποτε οι οικονομικοί μετανάστες κάλυπταν τη μείωση του πληθυσμού, πλέον δεν συμβαίνει ούτε αυτό. Τα ίδια στοιχεία δείχνουν ότι, μετά τη ραγδαία εισροή πληθυσμού στη δεκαετία του ’90, τώρα έχει αρχίσει η αντίστροφη πορεία και το κύμα της μεγάλης φυγής είτε προς άλλες χώρες είτε προς τον… άλλο κόσμο.

Ιδού οι αριθμοί που επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα:

1. Το 2009 ο πληθυσμός της χώρας εκτιμήθηκε από την ΕΛΣΤΑΤ στα 11.305.118 άτομα: 5.597.465 άνδρες και 5.707.653 γυναίκες. Από αυτούς, οι Έλληνες υπήκοοι ήταν 10.350.334, οι υπήκοοι άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης 163.060 και οι υπήκοοι χωρών εκτός Ε.Ε. 791.724.

2. Το 2013, ενώ διανύαμε ήδη τον τέταρτο χρόνο ύφεσης (σ.σ.: τώρα έχουμε συμπληρώσει ήδη 24 αρνητικά τρίμηνα περιμένοντας την ανάπτυξη που δεν έρχεται), ο συνολικός πληθυσμός εκτιμήθηκε από την ΕΛΣΤΑΤ στα 11.062.508 άτομα εκ των οποίων 5,413 εκατομμύρια άνδρες και 5,649 εκατομμύρια γυναίκες.

♦  Οι Έλληνες υπήκοοι μειώθηκαν από τα 10,35 εκατομμύρια στα 10,2 εκατομμύρια. Κυριότεροι λόγοι, η μετανάστευση (καθώς πλέον έχουν γίνει «εξαγωγείς» ανθρώπινου δυναμικού) και το αρνητικό ισοζύγιο των γεννήσεων ως προς τους θανάτους.

♦ Οι υπήκοοι των χωρών-μελών της Ε.Ε. ανήλθαν στα 203.120 άτομα (σ.σ.: παρατηρείται αύξηση σε σχέση με το 2009, αλλά η διεύρυνση της Ε.Ε. δεν έχει επηρεάσει τον αριθμό, καθώς η τελευταία είσοδος χώρας της Ε.Ε. έγινε το 2013 με την Κροατία και οι αμέσως προηγούμενες ήταν η Βουλγαρία και η Ρουμανία, που έχουν όμως ήδη γίνει από το 2007).

♦ Οι υπήκοοι χωρών εκτός Ε.Ε. περιορίστηκαν δραστικά στα 650.825 άτομα.

Μια χώρα που γερνάει.

Είναι λοιπόν προφανές ότι τα χρόνια του μνημονίου ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται. Και δεν φτάνει που μειώνεται: επιπλέον γερνάει. Η ανάλυση του πληθυσμού ανά ηλικία είναι επίσης εξαιρετικά ανησυχητική: Δύο τα σημαντικά στοιχεία:

1. Ο πληθυσμός ηλικίας από 0 έως 4 ετών εκτιμάται από την ΕΛΣΤΑΤ ότι μειώθηκε το 2013 σε σχέση με το 2011 κατά 8.112 άτομα. Δηλαδή τα μωρά ηλικίας έως 4 ετών εκτιμήθηκαν σε 549.038 το 2013, ενώ ήταν 557.150 στο τέλος του 2011. Είναι προφανές ότι έχουν μειωθεί οι γεννήσεις, καθώς μωρά μεταπηδούν στην επόμενη ηλικιακή ομάδα, χωρίς όμως να υπάρχει αναπλήρωση.

2. Ο πληθυσμός ηλικίας άνω των 80 ετών αυξάνεται. Αυτό είναι ένα φαινόμενο το οποίο συνεχίζεται με αμείωτη ένταση από το 2001. Τότε ο πληθυσμός άνω των 80 είχε εκτιμηθεί σε 365.213 άτομα (εκ των οποίων οι 166.370 άνω των 85) και το 2013 φτάσαμε στο σημείο οι άνω των 80 να είναι 629.832. Πολύ απλά, έχουμε περισσότερους ηλικιωμένους άνω των 80 από ό,τι παιδιά κάτω των τεσσάρων ετών.

Ασφαλιστικό δράμα.

Η ΕΛΣΤΑΤ προχωράει ένα βήμα παραπάνω, κάνοντας σενάριο για την εξέλιξη της «ηλικίας» του πληθυσμού μέχρι και το 2050. Αυτές οι προβολές στο βάθος του χρόνου δεν είναι αδιάφορες, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη ότι πάνω σε τέτοιου είδους στοιχεία στηρίζονται και οι παρεμβάσεις που γίνονται στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας. Ιδού λοιπόν τι λένε αυτές οι προβολές:

♦ Το 2007 το μερίδιο των ηλικιωμένων άνω των 75 ετών στον συνολικό πληθυσμό της χώρας ήταν 8,1% και το 2013 εκτιμάται στα επίπεδα του 9,7%. Μέχρι το 2050 προβλέπεται ότι θα έχει εκτιναχθεί στο 17,8%.

♦ Το 2007 το μερίδιο των παιδιών κάτω των 14 ετών ήταν 14,3%, ποσοστό που παρέμεινε περίπου σταθερό μέχρι και το 2013. Το ποσοστό των νέων θα βαίνει μειούμενο και από το 2028 και μετά θα πέσει κάτω από το 13%.

♦ Μειούμενο βαίνει και το ποσοστό των ατόμων ηλικίας 15 έως 64 ετών, που συνθέτουν το εργατικό δυναμικό της χώρας. Από το 67,1% το 2007 έχει ήδη πέσει στο 66,1% το 2013 και εκτιμάται ότι θα πέσει κάτω από το 60% μετά το 2038.

Μελλοντολογία; Ίσως, αν και αυτοί οι αριθμοί πολλές φορές στοιχίζουν όσον αφορά τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.

Κωδικός «Αυτοκτονίες».

Ας επιστρέψουμε στο σήμερα, όπου οι αριθμοί είναι σαφώς πιο ρεαλιστικοί, καθώς προέρχονται από καταγραφές και όχι από προβλέψεις:

1. Το 2012 καταγράφηκε ρεκόρ θανάτων. Έφτασαν στους 116.668 σε ετήσια βάση. Ήταν 111.099 το 2011, 109.084 το 2010 και 108.316 το 2009. Δηλαδή, τα χρόνια του μνημονίου, φτάσαμε να χάνουμε πάνω από 8.000 άτομα παραπάνω σε ετήσια βάση συγκριτικά με τα προ μνημονίου επίπεδα. Όλη την περίοδο πριν από το 2008 οι θάνατοι παρέμεναν περίπου σταθεροί στα επίπεδα των 105.000 ετησίως.

2. Από όλες τις αιτίες θανάτων που καταγράφει η ΕΛΣΤΑΤ, κρίσιμος είναι ο κωδικός «Ε54». Σε αυτόν περιλαμβάνονται οι «αυτοκτονίες και οι αυτοεπιβαλλόμενες κακώσεις». Αύξηση και εδώ. Ιδού οι αριθμοί:

♦ 2001: 334 αυτοκτονίες.

♦ 2002: 323 αυτοκτονίες.

♦ 2008: 373 αυτοκτονίες.

♦ 2010: 377 αυτοκτονίες.

♦ 2011: 477 αυτοκτονίες.

♦  2012: 508 αυτοκτονίες.

Ο τελευταίος αριθμός χρήζει μεγαλύτερης ανάλυσης. Εκτός από το προφανές, ότι δηλαδή οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν πάνω από 35% μέσα στην τετραετία της μεγάλης ύφεσης, έχει σημασία και η ηλικία αυτών που αποφασίζουν να θέσουν τέρμα στη ζωή τους: οι μισοί είναι ηλικίας κάτω των 50 ετών.

3. Οι γεννήσεις περιορίστηκαν στα χαμηλότερα επίπεδα από το…1932. Αν πιστέψουμε τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο αριθμός που καταγράφηκε στο τέλος του 2012 δεν έχει εμφανιστεί ποτέ ξανά εδώ και 70-80 χρόνια.

♦  Το 2012 γεννήθηκαν μόλις 100.371 παιδιά έναντι.

♦  Το 2011, γεννήθηκαν 106.428.

♦  Το 2010 γεννήθηκαν 114.766.

♦  Το 2009 γεννήθηκαν 117.933.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι είχε υπάρξει και πάλι κάμψη των γεννήσεων το 1998 και το 1999, όταν και τότε γεννήθηκαν λίγο πάνω από 100.600 παιδιά. Ρεκόρ όμως σαν αυτό του 2012 δεν έχει αποτυπωθεί ποτέ.

4. Από μόνοι τους οι θάνατοι και οι γεννήσεις δεν λένε όλη την αλήθεια αν αντιμετωπιστούν ξεχωριστά. Αν βάλει όμως κάποιος δίπλα δίπλα τις χρονοσειρές για να υπολογίσει το ισοζύγιο, τα πράγματα γίνονται πολύ άσχημα. Ιδού:

♦  2009: 117.933 γεννήσεις και 108.316 θάνατοι. Ισοζύγιο θετικό.

♦  2010: 114.766 γεννήσεις και 109.084 θάνατοι. Το ισοζύγιο παραμένει θετικό, αλλά πλέον κινείται σε οριακό επίπεδο.

♦  2011: 106.428 γεννήσεις και 111.099 θάνατοι. Πρώτη χρονιά πλήρους εφαρμογής των μνημονίων και το ισοζύγιο γίνεται αυτομάτως αρνητικό. Πρώτη φορά αυτοί που πεθαίνουν γίνονται περισσότεροι από αυτούς που γεννιούνται.

♦  2012: Η ψαλίδα ανοίγει ακόμη περισσότερο, καθώς οι γεννήσεις πέφτουν στα επίπεδα των 100.371 και οι θάνατοι εκτοξεύονται στους 116.668. Περίπου 17.000 άτομα, μια ολόκληρη πόλη έσβησε μέσα σε μόλις έναν χρόνο.

Ελλάδα χωρίς παιδιά.

Η μηχανογράφηση μας εξασφαλίζει και περισσότερο πρόσφατα στοιχεία. Το ληξιαρχείο έχει γίνει πλέον ηλεκτρονικό, οπότε το αρμόδιο υπουργείο Εσωτερικών μπορεί να πληροφορείται σε πραγματικό χρόνο την πραγματική κίνηση του πληθυσμού.

♦  Από τον Μάιο του 2013 (τότε λειτούργησε το ηλεκτρονικό ληξιαρχείο) μέχρι το τέλος της περυσινής χρονιάς καταγράφηκαν 70.830 θάνατοι και 64.568 γεννήσεις.

♦  Όσο για το 2014, από τις αρχές του χρόνου μέχρι και τον Δεκαπενταύγουστο, αποτυπώθηκαν 71.236 θάνατοι και 56.280 γεννήσεις. Το φαινόμενο λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις: τα παιδιά μας μεγαλώνουν και από πίσω έρχονται ολοένα και λιγότερα.

Οι γονείς τους βουλιάζουν στα οικονομικά προβλήματα, δεν αποφασίζουν να κάνουν παιδί ή περιορίζονται στο ένα. Η χώρα γερνάει με ολοένα και ταχύτερο ρυθμό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και τη δαπάνη για την καταβολή των συντάξεων.

Το έσχατο μήνυμα.

Ο χειρότερος εφιάλτης για μια χώρα – ο πληθυσμός να στερείται κινήτρου αναπαραγωγής – έχει ξυπνήσει, και εμείς ασχολούμαστε με απίστευτης γελοιότητας υποθέσεις, όπως για παράδειγμα:

♦ Αν θα βάλουμε εισοδηματικό κριτήριο στο επίδομα τέκνων.

♦  Αν θα καταργήσουμε τη σχετική παροχή του ΟΑΕΔ.

♦ Αν θα βρεθούν λεφτά για να χρηματοδοτηθεί το πρόγραμμα των παιδικών σταθμών.

♦  Αν το παιδί δικαιολογεί έκπτωση φόρου (σ.σ.: δεν δικαιολογεί πλέον, καταργήθηκε και αυτή).

♦  Αν το παιδί είναι… τεκμήριο.

Μια χώρα που γερνάει λόγω φυγής των ανθρώπων της, που πεθαίνει λόγω των δραματικών επιπτώσεων των μνημονίων και αυτοκτονεί εξ αιτίας της διάψευσης όλων των ελπίδων της, μια χώρα της οποίας η πολιτική εξουσία αρκείται στη δουλοπρεπή συμπεριφορά έναντι της διεθνούς τοκογλυφίας και σκύβει σε κάθε επιθυμία της, το μόνο μήνυμα που μπορεί να εκπέμψει είναι το έσχατο: SOS…

* Ρεπορτάζ της ιστοσελίδας «topontiki.gr».

1 σχόλιο

Η Πολιτική Οικονομία του Έμπολα. (Πηγή: Barikat.gr)

4.19expensivedrugsτου Leigh Phillips, μετάφραση Barikat.gr
Οι υπογραμμίσεις είναι της ΝΕ Υγείας.

Το «Onion» (σ.τ.μ.: σατιρική ιστοσελίδα) εξαιρετικά εύστοχα όπως πάντα, καλύπτει το χειρότερο ξέσπασμα επιδημίας Έμπολα στη Δυτική Αφρική, όπου 1779 άνθρωποι έχουν μολυνθεί και τουλάχιστον 961 έχουν πεθάνει. «Ειδικοί: Το εμβόλιο του Έμπολα βρίσκεται τουλάχιστον 50 Λευκούς Ανθρώπους μακριά», γράφει το έξυπνο πρωτοσέλιδο της 31ης Ιουλίου.

Η εύκολη εξήγηση του τίτλου είναι ότι αν απλώς οι άνθρωποι που μολύνονται από τον Έμπολα ήταν λευκοί τότε το πρόβλημα θα λυνόταν. Αλλά τόσο ο ρόλος της αγοράς στην άρνηση των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών να επενδύσουν στην έρευνα για τον Έμπολα όσο και στις ίδιες τις συνθήκες που δημιουργούνται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και στρώνουν το έδαφος για το ξέσπασμα και την επιδείνωση των επιδημιών, μένουν στο σκοτάδι.

Ο ρατσισμός αποτελεί σίγουρα ένα σημαντικό παράγοντα. Ο Jeremy Farrar, επιδημιολόγος και επικεφαλής του Wellcome Trust, ενός από τα μεγαλύτερα ερευνητικά ιδρύματα στο χώρο των επιστημών ζωής στον κόσμο, δήλωσε στην Toronto Star: “Φανταστείτε 450 ανθρώπους να πεθαίνουν από ιογενή αιμορραγικό πυρετό στον Καναδά, στην Αμερική ή στην Ευρώπη. Θα ήταν απλώς απαράδεκτο – και είναι εξίσου απαράδεκτο στη Δυτική Αφρική.”

Σημειώνει ότι ένα πειραματικό, ανεπτυγμένο στον Καναδά, εμβόλιο για τον Έμπολα χορηγήθηκε κατεπειγόντως σε έναν Γερμανό ερευνητή μετά από ένα εργαστηριακό ατύχημα το 2009. “Κουνήσαμε ουρανό και θάλασσα για να βοηθήσουμε έναν Γερμανό τεχνικό εργαστηρίου. Γιατί είναι διαφορετικά για τη Δυτική Αφρική;”

Αλλά ο Έμπολα είναι ένα πρόβλημα που δεν επιλύεται επειδή δεν προκύπτει σχεδόν καθόλου κέρδος από την επίλυση του. Είναι μια μη-κερδοφόρα ασθένεια.

Περίπου 2400 άνθρωποι έχουν πεθάνει από τον Έμπολα από την πρώτη αναγνώριση του ιού το 1976. Οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες γνωρίζουν ότι η αγορά για την καταπολέμηση του Έμπολα είναι μικρή ενώ τα κόστη για την ανάπτυξη θεραπείας παραμένουν σημαντικά. Σε μια καθαρά ποσοτική βάση, κάποιοι ίσως (και πιθανώς σωστά) να θεωρήσουν υπερβολική τη σημασία που δίνουμε σε αυτή την ασθένεια που σκοτώνει πολύ λιγότερους από τη μαλάρια (300000 νεκροί από μαλάρια από τότε που ξέσπασε η επιδημία του Έμπολα) ή τη φυματίωση (600000 νεκροί).

Παρόλα αυτά οι οικονομικοί περιορισμοί που καθυστερούν την πρόοδο στην ανάπτυξη της θεραπείας του Έμπολα εξηγούν επίσης το γιατί οι φαρμακευτικές εταιρείες αρνούνται να  αναπτύξουν θεραπείες για τις παραπάνω ασθένειες όπως και για πολλές άλλες.

Την τελευταία δεκαετία σημειώθηκε εντυπωσιακή πρόοδος στην έρευνα σχετικά με τις θεραπείες για τον Έμπολα, συνήθως από τον δημόσιο τομέα ή από μικρές εταιρείες βιοτεχνολογίας με σημαντική δημόσια χρηματοδότηση. Μια ποικιλία διαθέσιμων θεραπευτικών επιλογών περιλαμβάνουν προϊόντα βασισμένα  σε νουκλεϊκά οξέα, αντισώματα και πολλά υποψήφια εμβόλια – πέντε από αυτά έχουν επιτυχώς χορηγηθεί και εμβολιάσει πρωτεύοντα θηλαστικά, εκτός του ανθρώπου, για τον Έμπολα.

Ο Anthony Fauci, επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου για τις Αλλεργίες και τις Μολυσματικές Ασθένειες των ΗΠΑ, έλεγε σε όσους δημοσιογράφους τον άκουγαν ότι ένα εμβόλιο για τον Έμπολα θα μπορούσε να είναι προ των πυλών – αν δεν υπήρχε η φιλαργυρία των εταιρειών.

“Δουλεύουμε πάνω σε ένα δικό μας εμβόλιο για τον Έμπολα, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μας το αγοράσει και να μας χρηματοδοτήσει κάποια από τις επιχειρήσεις”, δήλωσε στη USA Today.

“Έχουμε ένα πιθανό εμβόλιο, το χορηγούμε σε μαϊμούδες και φαίνεται καλό, αλλά από τη μεριά των φαρμακευτικών εταιρειών η εξέλιξη ενός εμβόλιο που θεραπεύει μικρές επιδημίες κάθε 30 ή 40 χρόνια δεν δημιουργεί κανένα πραγματικό κίνητρο”, δήλωνε στο Scientific American.

Σχεδόν όλοι όσοι ασχολούνται με το θέμα λένε ότι η τεχνογνωσία υπάρχει και είναι άμεσα διαθέσιμη. Απλώς οι επιδημίες είναι τόσο σπάνιες και προσβάλλουν σχετικά λίγους ανθρώπους ώστε να το κάνουν να αξίζει τον κόπο – που σημαίνει να είναι κερδοφόρο – για τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες.

“Αυτά τα ξεσπάσματα προσβάλλουν τους φτωχότερους πληθυσμούς του πλανήτη. Παρόλο που δημιουργούν μεγάλη αναστάτωση αποτελούν σχετικά σπάνια γεγονότα”, δηλώνει στο Vox ο Daniel Bausch, διευθυντής του τμήματος αναδυόμενων λοιμώξεων της Ιατρικής Ερευνητικής Μονάδας 6 του Ναυτικού (NAMRU-6), ενός βιοϊατρικού εργαστηρίου στη Λίμα του Περού. “Έτσι αν κοιτάξουμε το συμφέρον των φαρμακευτικών εταιρειών καταλαβαίνουμε γιατί δεν υπάρχει μεγάλος ενθουσιασμός ώστε να περάσει το φάρμακο για τον Έμπολα τις φάσεις 1, 2 και 3 των τεστ ώστε να παραχθεί ένα εμβόλιο που θα χρησιμοποιήσουν μερικές δεκάδες χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.”

Ο John Ashton, πρόεδρος της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου, έγραψε ένα καυστικό άρθρο γνώμης στον Independent της Κυριακής τονίζοντας ότι “το σκάνδαλο της απροθυμίας της φαρμακευτικής βιομηχανίας να επενδύσει στην έρευνα και να παράξει φάρμακα και εμβόλια, πράγμα που αρνούνται να κάνουν επειδή τα νούμερα είναι κατά τη γνώμη τους τόσο μικρά και δεν δικαιολογούν την επένδυση, αποτελεί την ηθική χρεωκοπία του καπιταλισμού που λειτουργεί στο κενό ενός ηθικού και και κοινωνικού πλαισίου”.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι μοναδική στην περίπτωση του Έμπολα. Για 30 χρόνια, οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες αρνούνταν να εμπλακούν στην έρευνα για νέες κατηγορίες αντιβιοτικών. Εξαιτίας αυτού του κενού στην ανακάλυψη αντιβιοτικών, κλινικοί γιατροί εκτιμούν ότι στα επόμενα 20 χρόνια, θα έχουμε ξεμείνει από αποτελεσματικά φάρμακα σε λοιμώξεις ρουτίνας. Πάρα πολλές ιατρικές τεχνικές και παρεμβάσεις από το 1940 ως σήμερα βασίζονται στην αποτελεσματική αντί-μικροβιακή προστασία. Η διεύρυνση στο προσδόκιμο ζωής των ανθρώπων αυτό το χρονικό διάστημα προφανώς οφείλεται σε πολλές παραμέτρους, αλλά σίγουρα δεν θα ήταν εφικτή χωρίς τα αντιβιοτικά. Πριν την εξέλιξη των αντιβιοτικών, οι βακτηριακές λοιμώξεις ήταν μια από τις πιο κοινές αιτίες θανάτου.

Τον Απρίλιο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εξέδωσε την πρώτη αναφορά σχετικά με την αντί-μικροβιακή αντίσταση παγκοσμίως, βρίσκοντας την αντίσταση στα αντιβιοτικά σε “επίπεδα συναγερμού”. “Αυτή η σοβαρή απειλή δεν είναι πλέον μια πρόβλεψη για το μέλλον, συμβαίνει εδώ και τώρα σε κάθε ήπειρο του κόσμου και μπορεί να επηρεάσει τον καθένα, οποιασδήποτε ηλικίας, σε οποιαδήποτε χώρα”, προειδοποιεί το τμήμα υγείας των Ηνωμένων Εθνών.

Ο λόγος για αυτή την απροθυμία είναι ξεκάθαρος, όπως παραδέχονται οι ίδιες οι εταιρείες: απλώς δεν έχει κανένα νόημα για τις φαρμακευτικές εταιρείες να επενδύσουν ένα ποσό της τάξης των 870 εκατομμυρίων δολαρίων (ή 1.8 δις αν υπολογίσουμε και το κόστος του κεφαλαίου)  για κάθε φάρμακο που εγκρίνεται από τις ρυθμιστικές αρχές, για ένα προϊόν που θα χρησιμοποιηθεί για λίγες μόνο φορές, από ασθενείς που υποφέρουν από κάποια μόλυνση, συγκρινόμενο με την επένδυση του ανάλογου ποσού στην ανάπτυξη φαρμάκων υψηλής κερδοφορίας για χρόνιες ασθένειες όπως ο διαβήτης ή ο καρκίνος, όπου οι ασθενείς πρέπει να τα παίρνουν κάθε μέρα, συχνά για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Κάθε χρόνο στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το CDC (Κέντρο για τον Έλεγχο και την Πρόληψη Ασθενειών), περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι μολύνονται με βακτήρια ανθεκτικά στα αντιβιοτικά. 23000 από αυτούς πεθαίνουν.

Ακριβώς ίδια είναι η κατάσταση και όσον αφορά τα εμβόλια. Οι άνθρωποι αγοράζουν παραδείγματος χάρη φάρμακα για το άσθμα ή ινσουλίνη για δεκαετίες. Ενώ για τα εμβόλια απαιτούνται συνήθως μια ή δυο δόσεις. Εδώ και πολλά χρόνια, οι φαρμακευτικές εταιρείες εγκαταλείπουν την έρευνα και ανάπτυξη αλλά και παραγωγή των εμβολίων, έτσι από το 2003 οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν ελλείψεις στα περισσότερα παιδικά εμβόλια. Εξαιτίας της δυσκολίας της κατάστασης το CDC διατηρεί μια ιστοσελίδα με ένα δημόσια προσβάσιμο κατάλογο των εμβολίων που βρίσκονται σε έλλειψη ή έχουν εξαντληθεί.

Αλλά, τουλάχιστον σχετικά με τον Έμπολα, εκεί που η ελεύθερη αγορά αρνείται να παρέχει λύσεις, το υπουργείο άμυνας μπορεί και παρεμβαίνει, αφήνοντας κατά μέρος τις αρχές της ελεύθερης αγοράς, για λόγους εθνικής ασφάλειας.

Ο ιολόγος Thomas Geisbert του Ιατρικού Τμήματος του Πανεπιστήμιο του Τέξας δηλώνε στο Scientific American σχετικά με το ελπιδοφόρο εμβόλιο VSV, μια από τις πιο πολλά υποσχόμενες θεραπείες ενάντια στον Έμπολα:

‘‘Προσπαθούμε να βρούμε τα χρήματα για να προχωρήσουμε στις μελέτες σε ανθρώπους […] αλλά πραγματικά εξαρτόμαστε από την οικονομική στήριξη από τις μικρές εταιρείες για να εξελίξουμε αυτά τα εμβόλια. Οι μελέτες σε ανθρώπους είναι ακριβές και απαιτούν πολύ κυβερνητικό χρήμα. Για τον Έμπολα, η παγκόσμια αγορά είναι μικρή – δεν υπάρχει επαρκές κίνητρο για τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες να φτιάξουν ένα εμβόλιο για τον Έμπολα, έτσι θα χρειαστεί κρατική χρηματοδότηση.’’

Ο William Sheridan, ιατρικός διευθυντής της BioCryst Pharmaceuticals, δημιουργού του πειραματικού αντί-ιοικού  φαρμάκου BCX4430, περιγράφει τις οικονομικές δυστοκίες στην έρευνα και ανάπτυξη της θεραπείας για τον Έμπολα: “Απλώς δεν υπάρχει περίπτωση να αποφέρει τα αναμενόμενα σε μια μεγάλη φαρμακευτική.”

Αλλά για μια μικρή εταιρεία όπως η δική του, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει υποστηρίξει την έρευνα και έχει υποσχεθεί ότι θα αγοράσει αποθέματα του φαρμάκου ως ένα προληπτικό μέτρο κατά της βιο-τρομοκρατίας. Επίσης το BCX4430 εξελίσσεται από κοινού με το Στρατιωτικό Ιατρικό Ερευνητικό Ινστιτούτο για τις Μολυσματικές Ασθένειες (USAMRIID). “Εδώ υπάρχει αγορά και η αγορά είναι η κυβέρνηση των ΗΠΑ”, είπε στο NPR.

To USAMRIID, μαζί με την Καναδική Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας, στηρίζει επίσης την ανάπτυξη του ZMAPP, ενός ορού μονοκλωνικών αντισωμάτων που παρασκεύασε μια μικρή εταιρεία βιοτεχνολογίας στο San Diego, η MAPP Biopharmaceutical, το οποίο χορηγήθηκε την περασμένη εβδομάδα σε δύο Αμερικανούς γιατρούς, τον Kent Brantly και τη Nancy Writebol, που δούλευαν για την ευαγγελική Χριστιανική ιεραποστολή Samaritan’s Purse.

Το ζευγάρι μολύνθηκε στη Λιβερία ενώ έβλεπε ασθενείς που έπασχαν από Έμπολα. Η κατάσταση του Brantley επιδεινώθηκε ραγδαία και τηλεφώνησε στη γυναίκα του για να την αποχαιρετήσει. Όμως μέσα σε μια ώρα από τη λήψη του πειραματικού ορού η κατάσταση του αναστράφηκε, η αναπνοή του επανήλθε σε κανονικούς ρυθμούς και τα ρίγη υποχώρησαν.

Το επόμενο πρωί μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί και από τη στιγμή που έφτασε στις ΗΠΑ, αφού εγκατέλειψε τη Λιβερία, μπορούσε να βγει μόνος του από το ασθενοφόρο χωρίς βοήθεια. Η Writebol βρίσκεται και αυτή σε ανάλογα καλή κατάσταση από την άφιξη της στην Ατλάντα και έπειτα.

Πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί πριν καταλήξουμε σε όποια συμπεράσματα από αυτή την εξέλιξη, ώστε να ισχυριστούμε ότι το φάρμακο θεράπευσε τους ιεραπόστολους. Σε αυτή την “κλινική έρευνα” έχουμε ένα δείγμα μόλις 2 ανθρώπων, χωρίς τυφλά τεστ ή γκρουπ ελέγχου. Το φάρμακο μέχρι τώρα δεν έχει ελεγχθεί σε ανθρώπους ως προς την ασφάλεια και τη δραστικότητα του. Επιπλέον, όπως με όλες τις ασθένειες, ένα συγκεκριμένο ποσοστό ασθενών μπορεί να επανακάμψει μόνο του. Δεν ξέρουμε ακόμα αν η προφανής αυτή ανάκαμψη οφείλεται στο Zmapp. Αλλά σε κάθε περίπτωση, δεν είναι καθόλου παράλογο να ισχυριστούμε ότι αυτή η τροπή των γεγονότων δημιουργεί μεγάλες ελπίδες.

Δύο από τα αντισώματα του Zmapp είχαν αρχικά αναγνωριστεί και αναπτυχθεί από ερευνητές στο Εθνικό Μικροβιολογικό Εργαστήριο στο Winnipeg και στην Defyrus, μια “εταιρεία επιστημών ζωής και βιο-άμυνας” με έδρα το Τορόντο και χρηματοδότηση από το Καναδικό Πρόγραμμα Έρευνας και Ανάπτυξης για την Ασφάλεια και την Άμυνα.

Το τρίτο από τα αντισώματα του κοκτέιλ παρασκευάστηκε από τη MappBio σε συνεργασία με το USAMRIID, το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και την Υπηρεσία για την Ελαχιστοποίηση των Απειλών στην Εθνική Άμυνα. Στη συνέχεια οι οργανισμοί συνεργάστηκαν με την Kentucky Bioprocessing στο Owensboro, μια εταιρεία παραγωγής πρωτεϊνών που εξαγοράστηκε νωρίτερα αυτή τη χρονιά από τη μητρική εταιρεία RJ Reynolds Tobacco, για να ασχοληθεί με τη φυτεία των εμπλουτισμένων με τα αντισώματα καπνών.

Διαπιστώνοντας το ρόλο του Πενταγώνου και του αμυντικού κατεστημένου του Καναδά, κάποιοι έσπευσαν να υιοθετήσουν θεωρίες συνωμοσίας. Συγκεκριμένα το ZΜapp φαίνεται να συμπυκνώνει τα καλύτερα συστατικά για μια τέτοια θεωρία: Μεγάλοι στρατιωτικοί οργανισμοί, Μεγάλες Καπνοβιομηχανίες, το Πεντάγωνο και εγχύσεις που μοιάζουν κάπως σαν εμβόλια!

Αλλά η χρηματοδότηση από το Υπουργείο Άμυνας δεν πρέπει να θεωρείται σαν κάτι διαβολικό. Αντίθετα, αποτελεί απόδειξη της υπεροχής του δημοσίου τομέα σαν οδηγό και υποστηρικτή της καινοτομίας.

Παρόλα αυτά όμως, δεν αποτελούν όλες οι μη κερδοφόρες ασθένειές αντικείμενο της ανησυχίας των στρατηγών για  τη βιο-τρομοκρατία. Και γιατί θα πρέπει ο ιδιωτικός τομέα να διαλέγει τους πιο κερδοφόρους τομείς και να αφήνει τους υπόλοιπους στο δημόσιο;

Αν, λόγω της κερδοσκοπικής της φύσης, η φαρμακοβιομηχανία είναι δομικά ανίκανη να παράξει εκείνα τα φάρμακα που χρειάζονται στην κοινωνία και ο δημόσιος τομέας (στη συγκεκριμένη περίπτωση οι καραβανάδες του στρατού) πρέπει συνεχώς να καλύπτει τα κενά που αφήνουν οι αστοχίες της αγοράς, τότε αυτός ο τομέας της βιομηχανίας πρέπει να εθνικοποιηθεί, επιτρέποντας στα έσοδα από τις κερδοφόρες θεραπείες να εξισορροπήσουν τα έξοδα για την έρευνα, την ανάπτυξη και την παραγωγή των μη-κερδοφόρων θεραπειών.

Σε αυτή την περίπτωση, δεν θα χρειάζεται πλέον να επιχειρηματολογούμε για το αν η πρόληψη της μαλάριας, της ιλαράς ή της πολιομυελίτιδας έρχεται σε προτεραιότητα. Θα μπορούμε να στοχεύουμε ταυτόχρονα στις γνωστές και στις παραγνωρισμένες ασθένειες. Δεν υπάρχει βέβαια καμία εγγύηση ότι το άνοιγμα της στρόφιγγας του δημόσιου χρήματος θα παράξει αμέσως αποτελέσματα, αλλά για την ώρα, οι μεγάλες φαρμακευτικές δεν προσπαθούν καν.

Αυτό είναι ακριβώς αυτό που εννοούν οι σοσιαλιστές όταν λένε ότι ο καπιταλισμός αποτελεί εμπόδιο στην περαιτέρω ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Το ζήτημα εδώ δεν είναι μόνο το ότι η άρνηση των Μεγάλων Φαρμακευτικών να εμπλακούν στην έρευνα για τις παραγνωρισμένες τροπικές ασθένειες, τα εμβόλια και τα αντιβιοτικά είναι ανήθικη και άδικη με έναν γκροτέσκο τρόπο, αλλά το ότι η παραγωγή μιας πληθώρας νέων αγαθών και υπηρεσιών, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την ανθρωπότητα και να διευρύνουν τα όριο της ανθρώπινης ελευθερίας, μπλοκάρεται εξαιτίας του λήθαργου και της έλλειψης κινήτρου της ελεύθερης αγοράς.

Το να επικεντρωνόμαστε στα φάρμακα και τα εμβόλια είναι κρίσιμης σημασίας. Αλλά το να εστιάζουμε σε αυτά χωρίς να δίνουμε την ανάλογη προσοχή στην επιδείνωση των συνθηκών δημόσιας υγιεινής και στην εξαθλίωση των υποδομών στη Δυτική Αφρική καθώς και στις ευρύτερες οικονομικές συνθήκες που συνεισφέρουν στην πιθανότητα να ξεσπάσουν ζωονοσογόνες (στμ. ασθένειες που μεταδίδονται από τα ζώα στον άνθρωπο) επιδημίες σαν τον Έμπολα είναι σαν να να προσπαθούμε να αδειάσουμε με ένα κουβά το νερό από ένα σκάφος που βυθίζεται.

Ο φυλο-γεωγράφος και οικολόγος Rob Wallace έχει περιγράψει πως η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα έχει δημιουργήσει τις ιδανικές συνθήκες για τα ξεσπάσματα των επιδημιών. Η Γουινέα, η Λιβερία και η Σιέρα Λεόνε είναι από τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη, κατατάσσονται αντίστοιχα στην 178η, 174η και 177η από τις 187 χώρες των Ηνωμένων Εθνών στο Δείκτη Ανάπτυξης.

Αν μια τέτοια επιδημία πήγαινε να ξεσπάσει σε κάποια από τις χώρες της βόρειας Ευρώπης για παράδειγμα, κράτη με τις καλύτερες υποδομές υγείας παγκοσμίως, η κατάσταση θα ήταν πολύ πιο εύκολο να ελεγχθεί.

Δεν είναι μόνο η έλλειψη νοσοκομειακών μονάδων, αλλά και η έλλειψη στοιχειωδών συνθηκών υγιεινής στα υπάρχοντα νοσοκομεία, η απουσία κανονικών μονάδων απομόνωσης και η περιορισμένη στελέχωση ειδικευμένου υγειονομικού προσωπικού που να μπορεί να εντοπίσει ανθρώπους που πιθανών να έχουν μολυνθεί. Ούτε μόνο το ότι οι καλύτερες συνθήκες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης αποτελούν κρίσιμο παράγοντα για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, με οποιαδήποτε διαθέσιμη θεραπεία. Η εξάπλωση της ασθένειας επιδεινώθηκε επιπλέον από τα μαρασμό των βασικών κυβερνητικών υποδομών που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαν να περιορίσουν τις μετακινήσεις πληθυσμών, να ελέγξουν τις υλικοτεχνικές δυσκολίες και να βοηθήσουν στο συντονισμό με τις κυβερνήσεις άλλων χωρών.

Ο επιδημιολόγος και ειδικός στις μολυσματικές ασθένειες Daniel Bausch, ο οποίος διεξάγει ερευνητικές δραστηριότητες κοντά στο επίκεντρο της επιδημίας, περιγράφει σε ένα άρθρο του στο επιστημονικό περιοδικό PLOS με τίτλο Παραγνωρισμένες Τροπικές Ασθένειες πώς ”υπήρξε μάρτυρας των εξελίξεων από πρώτο χέρι. Σε κάθε ταξίδι στη Γουινέα, σε κάθε μακρύ δρόμο από το Conakry στις δασικές επαρχίες, οι υποδομές φαίνεται να ολοένα να χειροτερεύουν – ο κάποτε ασφαλτοστρωμένος δρόμος ήταν σε κακή κατάσταση, οι υπηρεσίες όλο και λιγότερες, οι τιμές υψηλότερες και το δάσος αραιότερο”.

Ο Wallace σημειώνει ότι σε αυτή την περιοχή, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, μια σειρά δομικών αναδιαρθρωτικών προγραμμάτων, που έχουν ενθαρρυνθεί και επιβάλλονται από τις Δυτικές κυβερνήσεις και διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς, απαιτούν ιδιωτικοποιήσεις και συρρίκνωση των δημόσιων υπηρεσιών, κατάργηση δασμών ενώ οι Βόρειες αγροτικές βιομηχανίες συνεχίζουν να επιχορηγούνται, και επιπλέον επιβάλλουν τον προσανατολισμό προς τη σπορά με σκοπό την εξαγωγή σε βάρος της διατροφικής επάρκειας. Όλες αυτές οι πολιτικές εκτινάσσουν τη φτώχεια και την πείνα και επίσης ο ανταγωνισμός μεταξύ σπαρτών για τροφή ή εξαγωγή ως προς τους πόρους σε κεφάλαιο, γη και γεωργικά χέρια οδηγεί σε μεγαλύτερη συγκέντρωση της ιδιοκτησίας γης, ειδικά στα χέρια ξένων εταιρειών, κάτι που περιορίζει περαιτέρω την πρόσβαση στη γη των μικρών αγροτών.

Ο Έμπολα είναι μια ζωονοσογόνος ασθένεια, δηλαδή μια ασθένεια που μεταδίδεται από τα ζώα στον άνθρωπο (και το ανάποδο). Περίπου 61% των μολύνσεων που πλήττουν τον άνθρωπο είναι ζωονοσογόνες, από την γρίπη ως τη χολέρα και τον HIV.

Ο νούμερο ένα παράγοντας που επηρεάζει την εμφάνιση νέων ζωονοσογόνων ασθενειών είναι η αυξημένη επαφή μεταξύ των ανθρώπων και των άγριων ζώων, κάτι που συχνά οφείλεται στην επέκταση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στην άγρια φύση. Ο Wallace καταδεικνύει ότι όσο οι νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις διώχνουν τους ανθρώπους από τη γη τους χωρίς ταυτόχρονα να παρέχουν δυνατότητες αστικής ανάπτυξης, τότε “χώνονται ολοένα και βαθύτερα μέσα στο δάσος για να επεκτείνουν τα γεωγραφικά όρια και την ποικιλία σε είδη του κυνηγιού, να βρουν ξυλεία για να φτιάξουν κάρβουνα και να εξορύξουν νέα ορυκτά, αυξάνοντας το ρίσκο της έκθεσης στον  ιό Έμπολα και άλλες ζωονοσογόνες ασθένειες σε αυτές τις απόμακρες περιοχές.”

Όπως επισημαίνει ο Bausch: “Βιολογικοί και οικολογικοί παράγοντες μπορεί να καθορίζουν την εμφάνιση ενός ιού μέσα από τα δάση, αλλά οι κοινωνικοπολιτικοί παράγοντες ξεκάθαρα υπαγορεύουν προς τα πού θα κατευθυνθεί – μια ή δύο μεμονωμένες περιπτώσεις ή το ξέσπασμα μιας παρατεταμένης επιδημίας.”

Αυτές οι εξελίξεις είναι το προβλεπόμενο αποτέλεσμα της χωρίς σχέδιο, τυχαίας ανάπτυξης σε περιοχές γνωστές ως κοιτίδες διάχυσης ζωονοσογόνων ασθενειών, και χωρίς το είδος των υποστηρικτικών υποδομών και του εξισωτικού ήθους που επέτρεψε, για παράδειγμα, την εξάλειψη της μαλάριας από τη Νότια Αφρική σε μια από τις πρώτες αποστολές του CDC μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη διάρκεια αυτών των τελευταίων μηνών, η χειρότερη επιδημία Έμπολα στην ιστορία ανέδειξε την ηθική χρεωκοπία του μοντέλου ανάπτυξης της φαρμακοβιομηχανίας. Ο αγώνας για τη δημόσια περίθαλψη στις ΗΠΑ και ο κοινός αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της υγειονομικής περίθαλψης οπουδήποτε αλλού στη Δύση είναι απλώς μια μάχη στον πόλεμο. Η επιτυχία αυτών των αγώνων μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε συνδυασμό με μια άλλη εκστρατεία: να ξαναχτίσουμε τη διεθνή φαρμακοβιομηχανία σαν μια υπηρεσία του δημόσιου τομέα, όπως και να στοχεύσουμε ευρύτερες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που υπονομεύουν έμμεσα τη δημόσια υγεία.

Μπορούμε να εμπνευστούμε από τα ακτιβίστικα γκρούπ για τον HIV/AIDS στα τέλη της δεκατετίας του 80 και στις αρχές των 90ς όπως το ACT UP και το Treatment Action Group, όπως και το South Africa’s Treatment Action Campaign στο 2000, τα οποία συνδύασαν άμεσες δράσεις και πολιτική ανυπακοή απέναντι στις επιχειρήσεις και τους πολιτικούς όσο και μια επιστημονικά αυστηρή κατανόηση της κατάστασης.

Αλλά αυτή την περίοδο, χρειαζόμαστε μια περισσότερο ολοκληρωμένη εκστρατεία που θα καλύπτει όχι μόνο μια ασθένεια, αλλά το σύνολο των αποτυχιών της αγοράς σχετικά με την ανάπτυξη εμβολίων, τα κενά στην ανακάλυψη αντιβιοτικών, τις παραγνωρισμένες τροπικές ασθένειες και όλες τις αθέατες αρρώστιες της φτώχειας. Χρειαζόμαστε έναν ακτιβισμό με επιστημονική βάση που θα έχει την μακροπρόθεσμη αλλά εφικτή φιλοδοξία της δημοκρατικής κατάκτησης της φαρμακευτικής βιομηχανίας.

Χρειαζόμαστε μια καμπάνια για να καταστρέψουμε τις μη-κερδοφόρες ασθένειες.

Σχολιάστε

Ανακοίνωση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για την απώλεια του Μπάμπη Γαλανόπουλου.

ΕΑΜ ΕΛΑΣΈφυγε σήμερα (25/8/14) από τη ζωή πλήρης ημερών ο μεγάλος αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, της Αριστεράς και του συνδικαλιστικού κινήματος Χαράλαμπος (Μπάμπης) Γαλανόπουλος.

Ο Μπάμπης Γαλανόπουλος έζησε μια ζωή γεμάτη από αγώνες για εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνικά – εργατικά δικαιώματα. Καταδικάστηκε δύο φορές σε θάνατο, φυλακίστηκε και εξορίστηκε στον Άη Στράτη.

Υπήρξε από τους πρωτοπόρους συνδικαλιστές, γραμματέας του δημοκρατικού συνδικαλιστικού κινήματος Αθήνας. Στη διάρκεια της δικτατορίας εξορίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο. Μετά τη μεταπολίτευση, υπήρξε κορυφαίο συνδικαλιστικό στέλεχος, γραμματέας του ΑΕΜ, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιματισμού και μέλος της διοίκησης της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος μέχρι το 1982.

Ο Μπάμπης Γαλανόπουλος υπήρξε εκφραστής των αγώνων του λαού μας για εθνική ανεξαρτησία, ειρήνη και κοινωνική δικαιοσύνη, διαχρονικές αξίες της Αριστεράς την οποία υπηρέτησε μέχρι την τελευταία του πνοή.

Το Γραφείο Τύπου

Σχολιάστε