Ο λαός σαν εικόνα.

10947170_10153057362902276_1222831904742434549_n

Του Γιώργου Παπαγγελή
Ακτινοφυσικού, μέλους της ΝΕ Υγείας.

Όλοι μας, όταν αναφέρουμε την μαγευτική λέξη «λαός», φέρνουμε ασυναίσθητα μια εικόνα στο μυαλό μας:
Άλλος σκέφτεται έναν στιβαρό εργάτη μετάλλου, ντυμένο την εργατική του φόρμα, που λες και βγήκε από αφίσα της πρώην ΕΣΣΔ. Άλλος έναν φοιτητή που έχει περάσει ατέλειωτες νύχτες σκυμμένος πάνω απ’ τα βιβλία του, των μαθηματικών αλλά και του Μαρξ, χλωμό από τα ξενύχτια αλλά πάντα έτοιμο για την επανάσταση.

Ίσως μια καταπιεσμένη νοικοκυρά ή έναν οικογενειάρχη που πασχίζει με τον πενιχρό μισθό του να συντηρήσει μια ολόκληρη οικογένεια. Μπορεί και έναν ταλαιπωρημένο δημόσιο υπάλληλο που τρέχει να καλύψει μόνος του τις ελλείψεις προσωπικού ή τον άνεργο που περιμένει στωϊκά, με χαμένο βλέμμα, στις μελαγχολικές ουρές του ΟΑΕΔ.

Αλλά και οι «απέναντι» έχουν μια εικόνα: Κάποιοι μια αγράμματη, άξεστη και επικίνδυνη μάζα, που έχει συνεχώς παράλογες απαιτήσεις και διεκδικεί (άκουσον-άκουσον!) «ισότητα». Κάποιοι άλλοι μια στρατιά πανομοιότυπων γραβατοφορεμένων υπαλλήλων των επιχειρήσεών τους, κάτι σαν τα ανθρωπάκια του Γαΐτη, αναλώσιμων αλλά ευτυχώς ανεξάντλητων.

Υπάρχουν κι αυτοί που λέγοντας «λαός» φαντασιώνονται χιλιάδες στρατιώτες να παρελαύνουν σε άψογο σχηματισμό μπροστά από τον Ηγέτη του Έθνους, με τον οπλισμό τους, στον δρόμο για την Πόλη!
Ιδανικά, φορώντας αρχαιοελληνικές περικεφαλαίες…

Η δική μου εικόνα είναι αυτή της φωτογραφίας: Η ταλαιπωρημένη αλλά και αποφασιστική γιαγιά, πιθανώς αγρότισσα, με κυριολεκτικούς όρους μιλώντας «αμόρφωτη», αλλά που κουβαλάει μέσα της μια βαθιά λαϊκή σοφία και τις εμπειρίες μιας ολόκληρης ζωής στον αγώνα «να τα φέρουμε βόλτα». Με τα καντηλάκια, τα εικονίσματα και τις προλήψεις της. Όχι, δεν είναι βαθύς γνώστης του μαρξισμού-λενινισμού, ωστόσο ξέρει τι θα πει δικαιοσύνη στη ζωή, και την αλληλεγγύη στον γείτονα που περνάει χειρότερα την θεωρούσε πάντα αυτονόητη. Γεμάτη αγάπη, υπερηφάνεια και ελπίδες για τον εγγονό της, που καμαρώνει, προστατεύει και θαυμάζει ταυτόχρονα.

Κι ο εγγονός της. Στις δυο-τρεις δεκαετίες της ζωής του έχει δει κάποια πράγματα που τον έβαλαν σε υποψίες: Την μάνα του να πηγαίνει στη λαϊκή κρατώντας τα χρήματα τόσο σφιχτά που ασπρίζουν οι κόμποι των δαχτύλων της. Τον πατέρα του που, γυρνώντας κουρασμένος στο σπίτι, κάνει και ξανακάνει τους λογαριασμούς. Τόσο η ΔΕΗ, τόσο η δόση του δανείου, τόσο ο ΕΝΦΙΑ. Πότε πρέπει να πληρωθεί, είπαμε, το φροντιστήριο της μικρής;

Τέλειωσε μια σχολή ή πρόκειται να πάρει σύντομα το πτυχίο του. Αλλά πού δουλειά; Βλέπει γνωστούς του, λίγο μεγαλύτερους, να εκλιπαρούν για μια δεκάωρη εργασία με τρακόσια ευρώ τον μήνα. Ασφάλιση; Τι είναι αυτό πάλι;

Ωστόσο είναι νέος. Θέλει να κάνει πράγματα στη ζωή του, θέλει να ζήσει σ’ έναν καλύτερο κόσμο, θέλει να μην βλέπει γύρω του την φτώχεια και την αδικία. Θέλει να μπορεί να γελάει.

Και ελπίζει. Αγκαλιά με την γιαγιά του, ελπίζουν.

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: