Γιατί σιωπούν οι ποιητές;

319

Της Καίτης Στυψανέλλη,
μέλους της ΝΕ Υγείας Αττικής.

Γιατί σιωπούν οι ποιητές; με ρώτησε χτες ένας φίλος.
Στην ουσία δεν σιωπούν ποτέ…

Αντιστέκονται, μαζεύουν τα κομμάτια, τους συνειρμούς, τις σκέψεις, τα όνειρα και ξεκινούν για τα μεγάλα ταξίδια. Πολλές φορές ο ήχος της σιωπής τους δεν γίνεται αντιληπτός απ’ τους άλλους που καταντούν συχνά κύμβαλα αλαλάζοντα. Θυμούνται και βιώνουν ακόμα τον εκφασισμό της κοινωνίας που αντανακλάται στα πιο φτωχά εξαθλιωμένα κοινωνικά στρώματα, την βία και την παθολογία στην οικογένεια, ζουν ακόμα την διάλυση του κοινωνικού ιστού που τα μνημόνια επέφεραν. Υφίστανται καθημερινά το έλλειμμα της δημοκρατίας στους χώρους εργασίας, παλεύουν να ξεφύγουν από το κλισαρισμένο εφιαλτικό παρελθόν που σαν μαύρος καπνός διοξίνης παραλύει το μυαλό και τις αισθήσεις. Δεν κάνουν βήμα πίσω στα εργασιακά δικαιώματα και στην προστασία των εργαζόμενων σε ανθυγιεινές συνθήκες. Βάζουν κόκκινες γραμμές στην παύση των πλειστηριασμών, στα δικαιώματα των ανθρώπων για υγεία, παιδεία, αξιοπρέπεια. Κόκκινες γραμμές για την κοινωνία είναι το ένα εκατομμύριο τριακόσιες χιλιάδες άνεργοι, οι εφτά χιλιάδες αυτόχειρες και η απελπισία των ανθρώπων. Είναι η ανέχεια, η διαπλοκή και η διαφθορά.
Σκύβουν με αγάπη και σεβασμό στην κοινωνία που δεν είναι σε θέση ακόμα να προλάβει και να αναχαιτίσει το εργατικό ατύχημα, την οικογενειακή βία, την αυτοκτονία. Η παθογένεια που οι μνημονιακές πολιτικές προκάλεσαν στις σχέσεις των ανθρώπων μπορεί να είναι πολύ βαθειά και η μετάβαση σε πιο ανεκτές, ήρεμες μορφές αντίδρασης, ενδέχεται να είναι αργή.
Υπάρχει αντιστοιχία του σήμερα με τους στίχους του ποιητή Ελύτη, που γράφτηκαν μέσα στο κλίμα του πολέμου και της γερμανικής Κατοχής, που φαινομενικά μιλά για μια παρέα φίλων, ουσιαστικά όμως πραγματεύεται την μοίρα των Ελλήνων και προεξοφλεί την αίσια αντιμετώπιση αυτής της δοκιμασίας.

Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα,
παίξαμε, τραγουδήσαμε…
ήπιαμε νερό φρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες,
το απομεσήμερο κοιταχτήκαμε βαθειά μέσα στα μάτια
είμαστε από καλή γενιά.

Οι ποιητές λοιπόν θυμούνται, συμμετέχουν στην καλύτερη οργάνωση των δομών αλληλεγγύης, ώστε να ενεργοποιηθούν τα αντανακλαστικά της κοινωνίας για να σταθεί πάλι στα πόδια της. Και περιμένουν.

Περιμένουν διαταγές
να ξεχυθούν στα ξέφωτα οι κάτοικοι των πόλεων
εν μέσω κραδασμών, τυμπάνων στα σώματα και στις ψυχές.
Περιμένουν διαταγές να αρχίσει το μεγάλο πανηγύρι.

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: