Όχι στη μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα δεν γνωρίζουμε αν αυτή η πολιτική του ιδρυτικού συνεδρίου ήταν ορθή, δεν γνωρίζουμε αν αποτελούσε «εναλλακτική λύση» απέναντι στις Μέρκελ και στους Σόιμπλε. Γιατί αυτή η πολιτική εγκαταλείφθηκε την επομένη των εκλογών, ακυρώθηκε από ένα «περίκλειστο κόμμα μέσα στο κόμμα», που αποφάσισε μονομερώς και χωρίς έγκριση από κανένα μείζον κομματικό όργανο να στραφεί αποκλειστικά στην πολιτική διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, να στηρίζεται αποκλειστικά στην τακτική εξευμενισμού των «θεσμών» με την ελπίδα ότι θα πάρει έντιμο συμβιβασμό, να υιοθετήσει χωρίς δεύτερες σκέψεις και φροντίδες το «πάση θυσία στο ευρώ».

kesyriza_1

Του Αντώνη Νταβανέλλου
μέλους της ΠΓ, υπεύθυνου για θέματα Υγείας
Πηγή: rproject.gr
(Τα «προσωπικά άρθρα» εκφράζουν την άποψη τού συντάκτη τους και μόνο.)

(κείμενο στηριγμένο στην παρέμβαση στην ΚΕ)

Οι εξε­λί­ξεις στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα κα­θο­ρι­στούν από πολλά και δια­φο­ρε­τι­κά ση­μεία:

1. Αλ­λη­λεγ­γύη: Τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες είναι σαφές ότι ένα πο­λι­τι­κο-δη­μο­σιο­γρα­φι­κό «ρου­λε­μάν» έχει βάλει στο στό­χα­στρο στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που στον α΄ ή στον β΄ βαθμό δια­φώ­νη­σαν με τη μνη­μο­νια­κή συμ­φω­νία, όπως τον Π. Λα­φα­ζά­νη, τη Ν. Βα­λα­βά­νη, την Ζ. Κω­στα­ντο­πού­λου, τον Γ. Βα­ρου­φά­κη. Είναι εντυ­πω­σια­κό ότι το κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, επι­σή­μως, έχει «σιω­πή­σει» μπρο­στά σε αυτήν την ανή­θι­κη επί­θε­ση. Πρέ­πει να δια­τυ­πώ­σου­με την απαί­τη­ση να ασκή­σει το κόμμα τη δύ­να­μη και την επιρ­ροή του, ώστε αυτό το «ρου­λε­μάν» να τσα­κι­στεί. Όσοι στην ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχουν αρ­χί­σει να βλέ­πουν ως μο­ντέ­λο το ΠΑΣΟΚ του 1981, ας κοι­τά­ξουν να ενη­με­ρω­θούν για το πώς –τότε- αντί­στοι­χα «ρου­λε­μάν» (άτυ­πες συ­νερ­γα­σί­ες με­τα­ξύ κομ­μα­τι­κών πα­ρά­κε­ντρων, ΜΜΕ και υπη­ρε­σιών του κρά­τους) λει­τούρ­γη­σαν συν­θλι­πτι­κά για ηγε­τι­κά στε­λέ­χη του ΠΑΣΟΚ που συν­δέ­ο­νταν με πιο ρι­ζο­σπα­στι­κές πα­ρα­δό­σεις ή πρα­κτι­κές. Δεν πρέ­πει να επι­τρέ­ψου­με να ανα­πα­ρα­χθούν τέ­τοια φαι­νό­με­να μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ…

2. Κα­θα­ρή εκτί­μη­ση για τη συμ­φω­νία: Διά­φο­ροι σύ­ντρο­φοι μας κα­λούν να απο­φύ­γουν συμ­με­τρι­κά την ωραιο­ποί­η­ση και τη δρα­μα­το­ποί­η­ση. Οι χα­ρα­κτη­ρι­σμοί δεν έχουν εν­δια­φέ­ρον. Χρειά­ζε­ται κα­θα­ρή πο­λι­τι­κή εκτί­μη­ση.

Η συμ­φω­νία είναι σκλη­ρό μνη­μό­νιο. Εφο­δια­σμέ­νο με turbo ΤΑΙ­ΠΕΔ, turbo επι­τή­ρη­ση, turbo αυ­το­μα­τι­σμούς πε­ρι­κο­πής κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών ως αντι­στάθ­μι­σμα σε κάθε οι­κο­νο­μι­κή αστο­χία, turbo αντερ­γα­τι­κές αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις.

Πρό­κει­ται για μνη­μό­νιο που δεν θα μπο­ρού­σε να επι­βά­λει ο Σα­μα­ράς, ούτε ο «με­γά­λος συ­να­σπι­σμός» Σα­μα­ρά-Βε­νι­ζέ­λου. Οι δα­νει­στές και η ντό­πια κυ­ρί­αρ­χη τάξη ανα­θέ­τουν στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το μνη­μό­νιο 3, με στόχο να εκ­με­ταλ­λευ­τούν την επιρ­ροή του μέσα στους ερ­γα­ζό­με­νους και τις λαϊ­κές τά­ξεις ώστε να προ­ω­θη­θούν οι αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, αλλά επί­σης με στόχο να δια­λύ­σουν το απει­λη­τι­κό ερ­γα­το­λαϊ­κό πο­λι­τι­κό ρεύμα που συ­γκρο­τή­θη­κε γύρω από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κυ­ρί­ως κατά την εποχή των με­γά­λων αντι­μνη­μο­νια­κών αγώ­νων.

Οι ευ­ρω­η­γε­σί­ες αξιο­ποιούν τη διε­θνή εμπει­ρία τους. Σε όλη την Ευ­ρώ­πη, οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις πέ­ρα­σαν κυ­ρί­ως μέσα από τις σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις. Έτσι κάλ­πα­σε ο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός, αλλά επί­σης με­ταλ­λά­χθη­καν βαθιά τα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κά κόμ­μα­τα και εμπε­δώ­θη­κε ένας νέος κύ­κλος πα­νευ­ρω­παϊ­κής δύ­να­μης της Δε­ξιάς.

3. Το ζή­τη­μα τού αν υπήρ­χε εναλ­λα­κτι­κή λύση. Είναι λάθος να θέ­του­με το ερώ­τη­μα για το τι εναλ­λα­κτι­κές είχε ο Αλ. Τσί­πρας στο δρα­μα­τι­κό ξη­μέ­ρω­μα της 13ης Ιούλη. Τα πράγ­μα­τα είχαν κρι­θεί νω­ρί­τε­ρα, στους μήνες μετά την 25η Γε­νά­ρη.

Ως μέλος της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας, συμ­με­ρί­ζο­μαι όλες τις προ­τά­σεις που εί­χα­με εγκαί­ρως κάνει για την ανα­γκαία σύ­γκρου­ση/ρήξη με την ευ­ρω­ζώ­νη και το ευρώ. Όμως εδώ θέλω να απα­ντή­σω σε όσους κά­νουν λόγο για «δραχ­μο-αρι­στε­ρά», όχι επα­να­λαμ­βά­νο­ντας τα επι­χει­ρή­μα­τα για το ανα­γκαίο Σχέ­διο Β΄, αλλά το­νί­ζο­ντας τα ερω­τή­μα­τα σχε­τι­κά με την εγκα­τά­λει­ψη του Σχε­δί­ου Α΄, το οποίο διέ­θε­τε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Το ιδρυ­τι­κό συ­νέ­δριο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εκ­πό­νη­σε ένα πλειο­ψη­φι­κό σχέ­διο. Αυτό προ­έ­βλε­πε: Φι­λερ­γα­τι­κές, φι­λο­λαϊ­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις (δε­σμεύ­σεις ΔΕΘ), δη­λα­δή «μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες» που θα συ­γκρο­τού­σαν γύρω από την κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς μια στέ­ρεα κοι­νω­νι­κή συμ­μα­χία. Χρη­μα­το­δό­τη­ση αυτού του προ­γράμ­μα­τος από πό­ρους που θα προ­έ­κυ­πταν από τη στάση πλη­ρω­μών των δό­σε­ων (στην προ­ο­πτι­κή δια­γρα­φής του με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους του χρέ­ους), βαριά φο­ρο­λό­γη­ση του κε­φα­λαί­ου και του συσ­σω­ρευ­μέ­νου πλού­του, πά­τα­ξη της λα­θρε­μπο­ρί­ας και της μα­ζι­κής φο­ρο­δια­φυ­γής των κα­πι­τα­λι­στών, πο­λι­τι­κή αντι­στρο­φής των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων. Η σχέση αυτού του προ­γράμ­μα­τος με την «πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση» ορι­ζό­ταν από το σύν­θη­μα: Καμιά θυσία για το ευρώ. Που άφηνε ανοι­χτή μια προ­ο­πτι­κή «δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων», αλλά στη­ριγ­μέ­νη σε μια πο­λι­τι­κή ρι­ζο­σπα­στι­κών μο­νο­με­ρών ρή­ξε­ων στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας. Άφηνε όμως ανοι­χτό και το εν­δε­χό­με­νο της ρήξης με τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες, αν θα φτά­να­με στο δίλ­λη­μα με­τα­ξύ της υπε­ρά­σπι­σης του λαού ή της πα­ρα­μο­νής στο ευρώ.

Σή­με­ρα δεν γνω­ρί­ζου­με αν αυτή η πο­λι­τι­κή του ιδρυ­τι­κού συ­νε­δρί­ου ήταν ορθή, δεν γνω­ρί­ζου­με αν απο­τε­λού­σε «εναλ­λα­κτι­κή λύση» απέ­να­ντι στις Μέρ­κελ και στους Σόι­μπλε. Γιατί αυτή η πο­λι­τι­κή εγκα­τα­λεί­φθη­κε την επο­μέ­νη των εκλο­γών, ακυ­ρώ­θη­κε από ένα «πε­ρί­κλει­στο κόμμα μέσα στο κόμμα», που απο­φά­σι­σε μο­νο­με­ρώς και χωρίς έγκρι­ση από κα­νέ­να μεί­ζον κομ­μα­τι­κό όρ­γα­νο να στρα­φεί απο­κλει­στι­κά στην πο­λι­τι­κή δια­πραγ­μά­τευ­σης με τους δα­νει­στές, να στη­ρί­ζε­ται απο­κλει­στι­κά στην τα­κτι­κή εξευ­με­νι­σμού των «θε­σμών» με την ελ­πί­δα ότι θα πάρει έντι­μο συμ­βι­βα­σμό, να υιο­θε­τή­σει χωρίς δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις και φρο­ντί­δες το «πάση θυσία στο ευρώ». Αυτή η πο­λι­τι­κή, με εν­διά­με­σο σταθ­μό την 20η Φλε­βά­ρη, κα­τέρ­ρευ­σε στις 12-13 Ιούλη στις Βρυ­ξέλ­λες.

4. Τί είχε γίνει στο με­τα­ξύ; Διά­φο­ροι σύ­ντρο­φοι ισχυ­ρί­ζο­νται ότι φτά­σα­με την αντι­πα­ρά­θε­ση με τους δα­νει­στές στα άκρα.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ότι κά­να­με στάση πλη­ρω­μών. Δεν είναι σο­βα­ρός ισχυ­ρι­σμός. Η στάση πλη­ρω­μών είναι η δια­τή­ρη­ση των πόρων, ώστε να δια­τε­θούν για τις κοι­νω­νι­κές ανά­γκες και όχι για τους το­κο­γλύ­φους. Δεν είναι το ίδιο με την πλη­ρω­μή στους δα­νει­στές μέχρι εξά­ντλη­σης και του τε­λευ­ταί­ου ευρώ και τότε ανα­γκα­στι­κή αθέ­τη­ση πλη­ρω­μής μιας δόσης, λόγω αδυ­να­μί­ας.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ότι κά­να­με capital control. Δεν είναι σο­βα­ρός ισχυ­ρι­σμός. Τα 60 ευρώ ημε­ρη­σί­ως δεν αφο­ρούν το κε­φά­λαιο, αλλά τη λαϊκή απο­τα­μί­ευ­ση, τα capital είχαν αφε­θεί να δια­φύ­γουν ανε­νό­χλη­τα νω­ρί­τε­ρα. Δεν ήταν ούτε control, ούτε έλεγ­χος, γιατί αυτός δεν γί­νε­ται στα ATM, αλλά στα επι­τε­λι­κά κέ­ντρα των τρα­πε­ζών που ορ­γά­νω­ναν την δρα­πέ­τευ­ση των κε­φα­λαί­ων.

Ο σ. Δρα­γα­σά­κης είπε ότι η εκροή κα­τα­θέ­σε­ων ήταν το υπε­ρό­πλο των δα­νει­στών. Αλή­θεια, ποιος ήταν υπεύ­θυ­νος για τις αλ­λα­γές στις διοι­κή­σεις των τρα­πε­ζών, για την «ει­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη» της κυ­βέρ­νη­σης με τους τρα­πε­ζί­τες στους μήνες που πέ­ρα­σαν; Αλή­θεια ποιος ήταν αρ­μό­διος για να ση­μά­νει τον συ­να­γερ­μό, στο κόμμα και στην κυ­βέρ­νη­ση, μπρο­στά στη μα­ζι­κή δια­φυ­γή κε­φα­λαί­ων μέσα από τις «αξιο­σέ­βα­στες» συ­στη­μα­τι­κές τρά­πε­ζες;

Χτυ­πή­σα­με, μήπως, τη λα­θρε­μπο­ρία; Στους μήνες της δικής μας δια­κυ­βέρ­νη­σης δεν δό­θη­κε το ιπ­πο­δρο­μι­κό στοί­χη­μα αλλά και οι άδειες για τις παι­χνι­δο­μη­χα­νές, τους δια­βό­η­τους «κου­λο­χέ­ρη­δες», στο γκρουπ που ήδη ελέγ­χει τον ΟΠΑΠ;

5. Το ζή­τη­μα του απε­γκλω­βι­σμού ή της λε­γό­με­νης «από­δρα­σης»: Συμ­φω­νώ με τους συ­ντρό­φους που υπο­γραμ­μί­ζουν τον κίν­δυ­νο της από­δρα­σης, κυ­ρί­ως ως από­δρα­σης από τις αρι­στε­ρές ιδέες και την αρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή. Όμως όποιος ανα­ζη­τεί, ει­λι­κρι­νά, «απε­γκλω­βι­σμό» από τη δρα­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση όπου έχου­με οδη­γη­θεί, έχει δια­θέ­σι­μη λύση: Απόρ­ρι­ψη, έστω και τώρα, της συμ­φω­νί­ας, προ­σφυ­γή στην κάλπη με αρι­στε­ρή ατζέ­ντα και πο­λι­τι­κή, διεκ­δί­κη­ση κα­θα­ρής εντο­λής από το λαό για την εναλ­λα­κτι­κή πο­ρεία. Με όσους επι­θυ­μούν αυτόν τον απε­γκλω­βι­σμό υπάρ­χει βάση συ­νεν­νό­η­σης, αρκεί αυτό να γίνει έντι­μα και πει­στι­κά: που ση­μαί­νει συ­ζή­τη­ση ανοι­χτά μέσα στο κόμμα, απο­φά­σεις και έλεγ­χος των απο­φά­σε­ων από τα όρ­γα­να του κόμ­μα­τος.

6. Σχε­τι­κά με το τάιμ-άουτ ή την πρό­τα­ση για συ­νέ­δριο το Σε­πτέμ­βρη: Πολ­λοί σύ­ντρο­φοι υπο­στη­ρί­ζουν την πρό­τα­ση για συ­νέ­δριο το Σε­πτέμ­βρη, επι­διώ­κο­ντας να απο­φύ­γου­με «πε­ρι­πέ­τειες» ή και τον κίν­δυ­νο μιας διά­σπα­σης.

Το πρό­βλη­μα είναι ότι έτσι δη­μιουρ­γεί­ται ένα κρί­σι­μο κενό: τι θα γίνει από τώρα μέχρι τα τέλη του Σε­πτέμ­βρη, τι θα γίνει δη­λα­δή κατά το διά­στη­μα όπου το μνη­μό­νιο 3 θα έρθει προς έγκρι­ση και ψή­φι­ση (από τη… ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά) στη Βουλή; Το κόμμα και οι ορ­γα­νώ­σεις του θα υπο­χρε­ώ­νο­νται σε μια βου­βα­μά­ρα μπρο­στά στο καυτό ζή­τη­μα της συ­γκυ­ρί­ας, ενώ το «πε­ρί­κλει­στο κόμμα μέσα στο κόμμα» και η κυ­βέρ­νη­ση θα έχουν τα χέρια λυ­μέ­να για κάθε μνη­μο­νια­κή προ­σαρ­μο­γή. Γι’ αυτό η Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα προ­τεί­νει τη σύ­γκλη­ση του Διαρ­κούς Συ­νε­δρί­ου τώρα, και πά­ντως πριν έρθει προς έγκρι­ση στη Βουλή το μνη­μό­νιο 3.

7. Οι υπο­χρε­ώ­σεις μας στο κί­νη­μα: Όλοι μας, εκτός από μέλη του κόμ­μα­τος, εί­μα­στε μέλη ορ­γα­νώ­σε­ων κοι­νω­νι­κών, πχ των συν­δι­κά­των. Εκεί έχου­με την υπο­χρέ­ω­ση να πρω­το­στα­τή­σου­με στον αγώνα, στην κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση, ενά­ντια σε συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα του μνη­μο­νί­ου 3. Με τα ίδια δια­χρο­νι­κά όπλα: την απερ­γία, τη δια­δή­λω­ση, την κα­τά­λη­ψη κ.ο.κ. Αντι­κει­με­νι­κά, αυτοί οι αγώ­νες θα στρέ­φο­νται κατά της κυ­βέρ­νη­σης που στή­ρι­ξε και στη­ρί­ζει το κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Σε αυτήν την τρα­γι­κή θέση οδη­γού­μα­στε όλοι και ο κα­θέ­νας χω­ρι­στά, αν πά­ρου­με από­φα­ση να δε­χθού­με το νέο μνη­μό­νιο.

Όποιος επι­χει­ρή­σει να πε­ριο­ρί­σει αυ­τούς τους αγώ­νες, όποιος προ­τεί­νει στα μέλη μας να αυ­το­λο­γο­κρι­θούν, θα έχει με­τα­φέ­ρει μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ την πίεση για μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξη.

Με­τάλ­λα­ξη που, αν συ­ντε­λε­στεί, θα ισο­δυ­να­μεί με διά­λυ­ση.

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: