Αρχείο για 8 Αυγούστου 2015

Τ. Κορωνάκης: Φτάσαμε ως εδώ γιατί είχαμε την ενότητα στον πυρήνα του σχεδίου μας.

«Τα ερωτήματα είναι σκληρά και οι απαντήσεις οφείλουν να ξεπερνούν την εύκολη ρητορεία», τόνισε ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κορωνάκης, απαντώντας στο ερώτημα ποιο μπορεί να είναι το σχέδιο της ευρωπαϊκής Αριστεράς σε αυτήν την Ευρωζώνη, σε συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

tasos-koronakis_7

Πηγή: Left.gr

Σε ό,τι αφορά τη διαπραγμάτευση σημειώνει πως «κάναμε ό,τι μπορούσαμε αλλά ηττηθήκαμε». «Κόμμα, κοινοβουλευτική ομάδα και κυβέρνηση ναρκωθήκαμε από τη διαπραγμάτευση και δεν βάλαμε όλες μας τις δυνάμεις στην εφαρμογή ενός πιο συμμετοχικού μοντέλου διακυβέρνησης, ενός συνολικά διαφορετικού σχεδίου κοινωνικής ενεργοποίησης που θα αξιοποιούσε ανθρώπους, ικανότητες και δυνατότητες και θα έδινε δύναμη στη διαπραγματευτική διαδικασία, πετυχαίνοντας νίκες και στην καθημερινότητα του πολίτη», αναφέρει.

Όπως υποστηρίζει ο ίδιος, «αυτό που σήμερα χρειαζόμαστε είναι αποφασιστικότητα και ειλικρίνεια για να μπορέσουμε μαζί με τον λαό να χαράξουμε ένα σχέδιο απεμπλοκής από τους εκβιασμούς και τα μνημόνια».

Ερωτηθείς για τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη Γιάννη Πανούση, ο κ. Κορωνάκης επισημαίνει ότι «από την πρώτη στιγμή έχει επιλέξει ρόλο κρίνοντας συναδέλφους του, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νεολαία με λεκτικές ακρότητες, ως μη όφειλε». «Το σημαντικότερο όμως είναι ότι επί των ημερών του δεν έχουμε δει αποφασιστικά βήματα στο κτύπημα της διαφθοράς και τον εκδημοκρατισμό της αστυνομίας, ενώ συνεχίζονται οι αναίτιες συλλήψεις συνδικαλιστών και αγωνιστών, οι επιθέσεις απέναντι σε κινητοποιήσεις και ένα γενικευμένο κλίμα ασυδοσίας και μη ελέγχου, που δυστυχώς προκαλεί ακόμα επιδεικτικά. Αυτό δεν νομίζω πως μπορεί να συνεχιστεί», επισημαίνει.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Τάσου Κορωνάκη

– Λίγο μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου ο πρωθυπουργός είχε πει στην Κεντρική Επιτροπή ότι το κόμμα πρέπει να ασκεί καλόπιστη κριτική στην κυβέρνηση. Επτά μήνες μετά, η σχέση κυβέρνησης και κόμματος λειτούργησε ικανοποιητικά; 

Ήταν μια πρωτόγνωρη κατάσταση και οφείλουμε να την απολογίσουμε αυτοκριτικά χωρίς να υποτιμούμε τα όσα έγιναν. Το θέμα για μένα είναι πως κόμμα, κοινοβουλευτική ομάδα και κυβέρνηση ναρκωθήκαμε από την διαπραγμάτευση και δεν βάλαμε όλες μας τις δυνάμεις στην εφαρμογή ενός πιο συμμετοχικού μοντέλου διακυβέρνησης, ενός συνολικά διαφορετικού σχεδίου κοινωνικής ενεργοποίησης που θα αξιοποιούσε ανθρώπους, ικανότητες και δυνατότητες και θα έδινε δύναμη στην διαπραγματευτική διαδικασία, πετυχαίνοντας νίκες και στην καθημερινότητα του πολίτη. Με αυτό δεδομένο νομίζω πως ούτε ο καθένας μας έκανε όσα μπορούσε, ούτε η σχέση μας ήταν αυτή που έπρεπε.

– Η συμφωνία με τους δανειστές εκτιμάτε ότι θα υπογραφεί; Ή οι ακραίοι κύκλοι στην Ευρωζώνη θα επιλέξουν και πάλι την απειλή ρήξης;

Το ζήτημα δεν είναι τι θα κάνουν οι δανειστές. Αν ένα πράγμα κερδίσαμε αυτό το εξάμηνο, είναι ότι αποκαλύψαμε το πραγματικό τους πρόσωπο. Είναι δεδομένο πως οι εκβιασμοί μπορούν να επανέλθουν, η συμφωνία μπορεί να μην κλείνει ή το πιθανότερο να μην βγαίνει, αφού βασίζεται στις ίδιες λανθασμένες συνταγές λιτότητας. Αυτό που σήμερα χρειαζόμαστε είναι αποφασιστικότητα και ειλικρίνεια για να μπορέσουμε μαζί με τον λαό να χαράξουμε ένα σχέδιο απεμπλοκής από τους εκβιασμούς και τα μνημόνια.

– Η κυβέρνηση θεωρείτε ότι ήταν επαρκώς προετοιμασμένη για την σκληρή διαπραγμάτευση με τους εταίρους;

Λέγαμε πως η διαπραγμάτευση για να καταλήξει πρέπει να τηρηθούν δύο αρχές. Εμείς θα σεβόμασταν τους κανόνες της Ευρωζώνης και οι εταίροι θα σέβονταν την εντολή του λαού. Έτσι είχαμε μεταφράσει την εντολή σε σχέδιο διαπραγμάτευσης που θα κράταγε την χώρα στην Ευρωζώνη, χωρίς όμως την συνέχιση της λιτότητας, πιστεύοντας στην δύναμη του δίκιου και της δημοκρατίας.

Αντ’ αυτού είχαμε ένα οικονομικό πόλεμο, με επιβολή ασφυξίας, με καθαρούς εκβιασμούς και τελικά με την γυμνή επιβολή δια της ισχύος. Γνωρίζαμε ότι η διαπραγμάτευση δεν θα ναι περίπατος, κάναμε ότι μπορούσαμε, αλλά ηττηθήκαμε. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πάντως για το αν οποιαδήποτε αριστερή κυβέρνηση σε αυτό το κράτος και υπό αυτό τον ευρωπαϊκό συσχετισμό, θα μπορούσε να προετοιμαστεί και να νικήσει.

– Το τελευταίο διάστημα το κλίμα εντός του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει διαλυτικό. Θα καταφέρει το κόμμα να φτάσει ενωμένο στο Έκτακτο Συνέδριο; Η «Αριστερή Πλατφόρμα» λέει πάντως ότι δεν έχει νόημα αυτό το έκτακτο συνέδριο, από τη στιγμή που η συμφωνία με τους δανειστές υπογραφεί… 

Η πόλωση, και δεν αναφέρομαι μόνο στην αριστερή πλατφόρμα, μπορεί να συσπειρώνει, αλλά δεν βοηθάει την συλλογικότητα να δώσει απαντήσεις. Συμπεριφορές που μοιάζουν να έχουν με βεβαιότητα απαντήσεις, ενώ μόλις έχουν ηττηθεί όλα τα διαθέσιμα σχέδια που υπήρχαν στο τραπέζι και η επιστροφή σε παρελθοντικές εκφωνήσεις, κλείνοντας τα μάτια σε όσα ζήσαμε, δεν βοηθάνε.

Φτάσαμε ως εδώ γιατί είχαμε την ενότητα στον πυρήνα του σχεδίου μας, μαζί με την πίστη στο δίκιο όσων χτυπήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια και και για αυτούς οφείλουμε ενωμένοι να δώσουμε απαντήσεις που θα μπορέσουν να μας βγάλουν από το αδιέξοδο.

Όσοι υποτιμήσουν το παραπάνω θα πρέπει να ξέρουν πως επί θραυσμάτων και θρυμμάτων μετά την ανατίναξη, η ορθότητα της κάθε θέσης ελέγχεται κυρίως ως προς την κοινωνική της χρησιμότητα.

– Υπάρχει διέξοδος και δυνατότητα άσκησης αυτόνομης προοδευτικής πολιτικής εντός του ασφυκτικού πλαισίου που θα επιβάλει το νέο πρόγραμμα στην κυβέρνηση;

Οι μήνες που διανύουμε θα είναι αυτοί που θα δώσουν την απάντηση στο ερώτημα σας, σίγουρα όσο η κατάσταση μένει ως έχει τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.

Ίσως το πιο κρίσιμο ερώτημα του συνεδρίου μας είναι ποιο είναι το σχέδιο της ευρωπαϊκής Αριστεράς στην νέα εποχή, σε αυτή την Ευρωζώνη, αλλά και σε αυτές τις συνθήκες παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και άρσης της λαϊκής κυριαρχίας. Είτε εντός μέσω του Eurogroup, της ΕΚΤ και τελικά της Γερμανικής πολιτικής ηγεσίας, είτε εκτός μέσω του δανεισμού από το ΔΝΤ, που θα στηρίζει το νόμισμα σου, τα ερωτήματα είναι σκληρά και οι απαντήσεις οφείλουν να ξεπερνούν την εύκολη ρητορεία.

– Δεδομένων των συνθηκών, εκλογές πότε πρέπει να γίνουν; Φαίνεται ότι αυτές επισπεύδονται, αφού λέγεται πως οι βουλευτές, που διαφωνούν με την συμφωνία, «απειλούν» την κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή.

Η εκλογολογία δεν βοηθάει κανέναν και οι εκλογές δεν είναι όπλο. Η συμφωνία μπορεί να περάσει από την Βουλή. Η κοινωνία δεν αμφισβητεί την κυβέρνηση, η αντιπολίτευση δεν θέτει θέμα εμπιστοσύνης και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν την δυνατότητα να κουβεντιάσουν ανοιχτά στις διαδικασίες του κόμματος σύμφωνα με την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, χωρίς απειλές, με στόχο την ανάκτηση της εμπιστοσύνης και μεταξύ μας.

– Ο Γιάννης Πανούσης πρέπει να παραμείνει στην κυβέρνηση; Συνελέγησαν και υπογραφές εναντίον του πρόσφατα από στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής. 

Ο Γιάννης Πανούσης έχει από την πρώτη στιγμή επιλέξει ρόλο κρίνοντας συναδέλφους του, τον ΣΥΡΙΖΑ και την νεολαία με λεκτικές ακρότητες, ως μη όφειλε. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι επί των ημερών του δεν έχουμε δει αποφασιστικά βήματα στο χτύπημα της διαφθοράς και τον εκδημοκρατισμό της αστυνομίας, ενώ συνεχίζονται οι αναίτιες συλλήψεις συνδικαλιστών και αγωνιστών, οι επιθέσεις απέναντι σε κινητοποιήσεις και ένα γενικευμένο κλίμα ασυδοσίας και μη ελέγχου, που δυστυχώς προκαλεί ακόμα επιδεικτικά. Αυτό δεν νομίζω πως μπορεί να συνεχιστεί.

– Προσωπικά βρεθήκατε στο στόχαστρο πολιτικών και μέσων ενημέρωσης για τις στρατιωτικές σας υποχρεώσεις. Σας ενόχλησε το γεγονός;

Αυτοί που δημιούργησαν και υπηρέτησαν ένα φαύλο σύστημα κρίνουν εμένα χρησιμοποιώντας παρανόμως έγγραφα και στοιχεία προσωπικού χαρακτήρα, χωρίς να αποδεικνύουν τίποτα, για μια υπόθεση που έχει ήδη δρομολογηθεί, απολύτως σύμφωνα με τους νόμους. Η λάσπη στον ανεμιστήρα και οι λογικές κλειδαρότρυπας και κιτρινισμού οφείλουν να απομονώνονται από όλο τον πολιτικό κόσμο ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού στην δημοκρατία. Δυστυχώς ο μικροκομματισμός καλά κρατεί…

Advertisements

Σχολιάστε

ΜΕΤΑ: Η επίθεση στον κόσμο της εργασίας δεν σταματά στα «προαπαιτούμενα»

meta-kokkino-kitrino2

Στις 15 και 22 Ιουλίου 2015, η Ελληνική Βουλή «νομοθέτησε» τα περίφημα «προαπαιτούμενα μέτρα» προκειμένου να ξεκινήσει η διαδικασία που θα οδηγήσει στο 3ο μνημόνιο. Παρόλα αυτά, τις τελευταίες μέρες πληθαίνουν τα δημοσιεύματα που φέρουν τους τοκογλύφους – δανειστές να έχουν νέες απαιτήσεις από την ελληνική κυβέρνηση, απαιτήσεις που θα κληθούν να πληρώσουν τα «συνήθη υποζύγια», ο κόσμος της εργασίας, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι φτωχές λαϊκές τάξεις.

Οι απαι­τή­σεις τους απο­δει­κνύ­ουν πλέον ξε­κά­θα­ρα ακόμα και στους πιο κα­λό­πι­στους, πως η άποψηπου λέει ότι – παρά την επα­χθή συμ­φω­νία των Βρυ­ξελ­λών – υπάρ­χουν ακόμα δυ­να­τό­τη­τες για να ασκη­θεί μια εσω­τε­ρι­κή κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή υπέρ των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των φτω­χών λαϊ­κών στρω­μά­των, είναι έωλη.

Το ΜΕΤΑ – από την πρώτη στιγ­μή – είχε επι­ση­μά­νει πως οποια­δή­πο­τε υπο­χώ­ρη­ση της κυ­βέρ­νη­σης απέ­να­ντι στις «ορέ­ξεις» των το­κο­γλύ­φων θα ση­μά­νει νέους εκ­βια­σμούς και νέες απαι­τή­σεις, έτσι ώστε το νέο μνη­μό­νιο, που θα υπο­γρα­φεί να δια­σφα­λί­ζει πλή­ρως τη συ­νέ­χι­ση της προη­γού­με­νης βάρ­βα­ρης νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής και θα φέρει με­γα­λύ­τε­ρη ύφεση στη χώρα, πλήρη ισο­πέ­δω­ση των ερ­γα­σια­κών και ασφα­λι­στι­κών δι­καιω­μά­των, υψη­λό­τε­ρη ανερ­γία, με­γα­λύ­τε­ρη φτω­χο­ποί­η­ση της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας, εκ­ποί­η­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας και του δη­μό­σιου πλού­του της χώρας.

Πα­ράλ­λη­λα, και το ζή­τη­μα της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας αλλά και της ίδιας της δη­μο­κρα­τί­ας και της λει­τουρ­γί­ας των δη­μο­κρα­τι­κών θε­σμών της χώρας αμ­φι­σβη­τεί­ται, όταν ζη­τούν, για πα­ρά­δειγ­μα, να «ενη­με­ρώ­νο­νται» πολύ νω­ρί­τε­ρα για τα νο­μο­σχέ­δια, να «συμ­φω­νούν» και μετά αυτά να έρ­χο­νται στη Βουλή, όταν ζη­τούν αλ­λα­γές σε νό­μους που ήδη έχει ψη­φί­σει η Βουλή (ακόμα και πρό­σφα­τους, όπως ο νόμος με τα πρώτα προ­α­παι­τού­με­να που ψη­φί­στη­κε στις 15 Ιου­λί­ου). Το ομο­λό­γη­σε, εξάλ­λου, και ο ίδιος ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης.

Στα ερ­γα­σια­κά, ζη­τούν να μην αυ­ξη­θεί ο κα­τώ­τα­τος μι­σθός – τον θε­ω­ρούν ήδη υψη­λό – αφού ο στό­χος τους είναι να πάει στα 300 ευρώ και να δια­τη­ρη­θούν οι δια­κρί­σεις σε βάρος των νέων ερ­γα­ζο­μέ­νων κάτω από 25 ετών, να μην επα­νέλ­θει ο θε­σμός των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων και των ΣΣΕ, να μειω­θούν και άλλο οι μι­σθοί των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο Δη­μό­σιο, να επα­νέλ­θει το πρό­γραμ­μα των δια­θε­σι­μο­τή­των και των απο­λύ­σε­ων, ηαπε­λευ­θέ­ρω­ση επαγ­γελ­μά­των, οι ομα­δι­κές απο­λύ­σεις, η κα­τάρ­γη­ση της Κυ­ρια­κής αρ­γί­ας και των συν­δι­κα­λι­στι­κών δι­καιω­μά­των των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Το νέο μνη­μό­νιο και οι δι­καιο­λο­γί­ες που το συ­νο­δεύ­ουν ανα­πα­ρά­γουν τις θε­ω­ρί­ες των μο­νό­δρο­μωντου 1ου και 2ου μνη­μο­νί­ου, καλ­λιερ­γούν την ητ­το­πά­θεια στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία και δι­καιώ­νουν όλο το μνη­μο­νια­κό πο­λι­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό κα­τε­στη­μέ­νο, που έλεγε ότι ο μόνος ρε­α­λι­στι­κός δρό­μος είναι ο δρό­μος της λι­τό­τη­τας και της απορ­ρύθ­μι­σης των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, της κοι­νω­νί­ας χωρίς δι­καιώ­μα­τα, με ένα λαό φτωχό και μια χώρα αποι­κία χρέ­ους, χωρίς λαϊκά και δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα.

Το ερ­γα­τι­κό – λαϊκό κί­νη­μα που θέλει να τιμά τις πα­ρα­δό­σεις του δεν θε­ω­ρεί ότι υπάρ­χουν μόνο οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ροι μο­νό­δρο­μοι. Η μάχη που διε­ξά­γε­ται είναι τα­ξι­κή και γι’ αυτό εμείς εί­μα­στε στα­θε­ρά με τις πο­λι­τι­κές αυτές που είναι σε όφε­λος των ερ­γα­ζο­μέ­νων, των συ­ντα­ξιού­χων, των ανέρ­γων και των φτω­χών και σε βάρος των ολι­γαρ­χών και των το­κο­γλύ­φων.

Για το λόγο αυτό, δεν θα στα­μα­τή­σου­με να επα­να­λαμ­βά­νου­με ότι η κυ­βέρ­νη­ση, αν θέλει να μην χάσει γρή­γο­ρα τη λαϊκή της συ­ναί­νε­ση, πρέπει να δια­κό­ψει τις δια­δι­κα­σί­ες για την ψή­φι­ση του 3ου μνη­μο­νί­ου, να προ­χω­ρή­σει τα­χύ­τα­τα στο πέ­ρα­σμα των τρα­πε­ζών υπό δη­μό­σια ιδιο­κτη­σία και κοι­νω­νι­κό έλεγ­χο, να δια­κό­ψει την εξυ­πη­ρέ­τη­ση του δη­μό­σιου χρέ­ους και να προ­χω­ρή­σει στην δια­γρα­φή του με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους του, να πάρει μέτρα σε βάρος του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου, της δια­φθο­ράς και των ΜΜΕ και να προ­χω­ρή­σει σε μέτρα για την πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας για να χτυ­πη­θεί η μά­στι­γα της ανερ­γί­ας.

Τέλος, είναι κρίμα να δί­νε­ται ζω­τι­κός χώρος και «φιλί ζωής» στις ξε­πε­σμέ­νες μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, που ο λαός με το πε­ρή­φα­νο ΟΧΙ τις έστει­λε στο πε­ρι­θώ­ριο, να επι­τί­θε­νται και να προ­σπα­θούν να ποι­νι­κο­ποι­ή­σουν την πο­λι­τι­κή ζωή της χώρας, ζη­τώ­ντας την κε­φα­λή επί πί­να­κι όλων όσοι ανί­χνευαν εναλ­λα­κτι­κούς δρό­μους απέ­να­ντι στους εκ­βια­σμούς και στους μο­νό­δρο­μους των δα­νει­στών, αλλά και την «τυφλή» δι­καιο­σύ­νη τους που κι­νεί­ται με τα­χύ­τη­τα όταν πρό­κει­ται να εξε­τα­στούν οι πε­ρι­πτώ­σεις, είτε των ερ­γα­τι­κών αγώ­νων, είτε αμ­φι­σβή­τη­σης της κυ­ριαρ­χί­ας του πο­λι­τι­κού και οι­κο­νο­μι­κού κα­τε­στη­μέ­νου που κα­τέ­στρε­ψε τη χώρα τα τε­λευ­ταία 40 χρό­νια.

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι, οι συ­ντα­ξιού­χοι, οι άνερ­γοι, οι νέοι, ο λαός δεν πρέ­πει να εφη­συ­χα­στούν ούτε να απο­γοη­τευ­τούν. Τα μέτρα είναι σκλη­ρά και θα χρη­σι­μο­ποι­η­θούν όλα τα μέσα για την εφαρ­μο­γή τους. Μο­να­δι­κή διέ­ξο­δος είναι η συ­νέ­χι­ση των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών αγώ­νων για να ακυ­ρω­θούν στην πράξη.

Σχολιάστε