Αρχείο για 9 Αυγούστου 2015

9 Αυγούστου 1942 – Ο αγώνας του θανάτου – Όταν μια χούφτα ποδοσφαιριστών από το Κίεβο ταπείνωσε τους ναζί (βίντεο).

www.kar.org.gr_2015-04-28_07-11-06_screenshot_59-1

Πηγή: kar.org.gr

Έχει καταγραφεί στην ιστορία σαν μια από τις περιπτώσεις που ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια ενός αθλητικού γεγονότος. Αντίθετα, το αποτέλεσμα δεν έχει να κάνει μόνο με την επιτυχία στον αγωνιστικό χώρο, αλλά με την αντίστοιχη στη μάχη της υπεράσπισης των ιδεών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλιστα, στην υπεράσπιση του σοσιαλισμού, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας. Μιας μάχης που στο τέλος μπορεί να περιμένει ο θάνατος, αλλά όταν αυτό γίνεται για τα ιδανικά τότε ακόμα και το τέλος περιβάλλεται με τιμή.

Η ιστορία του περίφημου «αγώνα του θανάτου» στο κατεχόμενο από τους ναζί Κίεβο το 1942, όπου κατέληξε στην εκτέλεση 15 Σοβιετικών ποδοσφαιριστών από την Ουκρανία, αφού τόλμησαν να αμφισβητήσουν με συγκεκριμένο τρόπο τους κατακτητές, είναι συγκλονιστική. Αλλά και διδακτική. Γιατί δείχνει ότι μια χούφτα άνθρωποι γαλουχημένοι με τις αρχές της Οκτωβριανής Επανάστασης δεν υπέκυψαν και δεν πρόδωσαν τα ιδανικά τους ούτε όταν βρέθηκαν… κατάφατσα με το θάνατο.

Η αρχή

Κίεβο 1941. Η πείνα, η εξαθλίωση αλλά και οι εκτελέσεις σε καθημερινή βάση είναι η πραγματικότητα στην ουκρανική πόλη που στενάζει κάτω από το ζυγό των ναζί, ενώ η επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα» βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Κατά την κατάκτηση του Κιέβου οι ναζί πιάνουν περίπου 630.000 αιχμαλώτους ανάμεσά τους και πολλούς αθλητές που ανήκουν στην ομάδα της Ντιναμό Κιέβου.

Μιας ομάδας που είχε ιδρυθεί το 1927 από δυο νεαρούς Σοβιετικούς αξιωματικούς της αστυνομίας προκειμένου και στο Κίεβο (όπως και σε άλλες πόλεις) να υπάρχει παράρτημα του αθλητικού σωματείου Ντιναμό Κλαμπ που είχε ιδρύσει η Σοβιετική Αστυνομία. Μάλιστα, το γεγονός ότι οι περισσότεροι αθλητές αιχμάλωτοι ήταν αστυνομικοί έκανε τους ναζί να τους θεωρήσουν επικίνδυνους μπολσεβίκους και φυσικά έτυχαν… ειδικής μεταχείρισης. Όμως, η τύχη έπαιξε ένα καθοριστικό παιχνίδι.

Ο επικεφαλής ενός αρτοποιείου που είχαν ανοίξει οι ναζί για τις ανάγκες του στρατού και δούλευαν Ουκρανοί εργάτες Γιόζεφ Κόρντιτς είχε μια απρόοπτη και καθοριστική συνάντηση. Ξαφνικά συνάντησε ένα πρωί σε άθλια κατάσταση από τις κακουχίες και τραυματισμένο από τον πόλεμο ίσως το μεγαλύτερο όνομα της προπολεμικής ποδοσφαιρικής Ντιναμό Κιέβου (αλλά και του τότε σοβιετικού ποδοσφαίρου) τον Κόλια Τρούσεβιτς.

Αφού τον πήρε στο αρτοποιείο όπου ανάμεσα στους εργάτες υπήρχαν αρκετοί αθλητές της ομάδας του Κιέβου, η ιδέα της συγκρότησης μιας ποδοσφαιρικής ομάδας άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά στις αρχές του 1942.

Ο Τρούσεβιτς άρχισε να ψάχνει για πρώην συμπαίκτες που ίσως να είχαν επιζήσει της γερμανικής επιδρομής όπως και για υπόλοιπους γνωστούς του παίκτες από άλλες ομάδες. Σε λίγο καιρό είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί τόσο από την Ντιναμό όσο και από άλλους συλλόγους.

kievo

Η ώρα της καταξίωσης

Την ίδια εποχή, στα πλαίσια της προπαγάνδας των ναζί στην πόλη και με τη βοήθεια ενός δοσίλογου του Ουκρανού εθνικιστή και πρώην ποδοσφαιριστή του Γκιόργκι Σφετσόφ επανέφεραν το ποδόσφαιρο στην πόλη δημιουργώντας παράλληλα και μια ομάδα τη Ρουχ. Ο Σφετσόφ προσπάθησε να πείσει όσους παίκτες ήταν στο αρτοποιείο και αποτελούσαν σπουδαία ονόματα του ποδοσφαίρου (ιδιαίτερα μάλιστα τον Τρούσεβιτς) να ενταχθούν στην ομάδα κυρίως για προπαγανδιστικούς λόγους. Το γεγονός όμως ότι ήταν συνεργάτης των Γερμανών και οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές της Ρουχ ήταν ομοϊδεάτες του δεν ενθουσίασε τους πρώην Σοβιετικούς ποδοσφαιριστές που με μπροστάρη τον Τρούσεβιτς αρνήθηκαν και δημιούργησαν τον δικό τους σύλλογο που ονόμασαν FC Start. Toν Ιούνιο του 1942 ορίζεται η έναρξη του λεγόμενου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Κιέβου με τον πρώτο αγώνα να είναι αυτός μεταξύ της Ρουχ και της Σταρτ.

Για τον δοσίλογο Σφετσόφ το παιχνίδι είναι ένα μεγάλο στοίχημα, προκειμένου να τιμωρήσει την άρνηση των σοβιετικών αθλητών αλλά και να γίνει πιο αρεστός στους ναζί εάν η Ρουχ νικούσε. Οι παίκτες της Ρουχ ήταν κατάλληλα προετοιμασμένοι. Άδειες από τις δουλειές τους, καλύτερο υλικό εξοπλισμό, οργανωμένη προπόνηση. Στην αντίπερα όχθη, οι παίκτες της Σταρτ εκτός από τις μάλλινες φανέλες που κάπου είχαν βρει εγκαταλειμμένες τίποτα άλλο οργανωμένο. Ο καθένας ό,τι παπούτσια έβρισκε, προπόνηση στα διαλείμματα της δουλειάς (αφού το αρτοποιείο οι ναζί το ήθελαν ανοιχτό 24 ώρες). Όμως είχαν κάτι άλλο…

Το πάθος να υπερασπιστούν τα ιδανικά τους. Κάτι που φάνηκε στα λόγια του Τρούσεβιτς λίγο πριν τον αγώνα, αφού σύμφωνα με μαρτυρίες τόνισε στους συμπαίκτες τους. «Δεν έχουμε όπλα να τους πολεμήσουμε. Θα παίξουμε με τα χρώματα της σημαίας μας. Οι φασίστες θα καταλάβουν ότι αυτό το χρώμα είναι ανίκητο». Και πραγματικά το τελικό σκορ 7-2 υπέρ της Σταρτ μαρτυράει το τι έγινε στο γήπεδο. Και ήταν μόνο η αρχή. Ακολούθησαν οι νίκες επί μιας ομάδας Ούγγρων στρατιωτών (συνεργάτες των Ναζί) με 6-2, μιας αντίστοιχης Ρουμάνων στρατιωτών (επίσης συνεργάτες) με 11-0 και μιας επίλεκτης του γερμανικού στρατού με 6-0.

Το τέλος…

Οι νίκες της Σταρτ είχαν πάρει μια μορφή αντίστασης, αφού οι κάτοικοι του Κιέβου έβλεπαν με αυτόν τον τρόπο την αμφισβήτηση των κατακτητών. Από την άλλη, οι ναζί και ντόπιοι συνεργάτες είχαν αρχίσει να θορυβούνται από το γεγονός και ιδιαίτερα μετά την ήττα της ομάδας του γερμανικού στρατού. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να ορίσουν αντίπαλο της Σταρτ μια ομάδα επίλεκτων της Λουτβάφε, τη Φλάκελφ. Το πρώτο πείραμα στις 6 Αυγούστου αποτυγχάνει πλήρως για τους κατακτητές, αφού η ομάδα της Λουτβάφε χάνει με 5-1. Τώρα οι ναζί όρισαν αγώνα ρεβάνς τρεις μέρες μετά, στις 9 Αυγούστου.

Την ίδια ώρα ζητούν διπλασιασμό της παραγωγής του αρτοποιείου, με αποτέλεσμα στους παίκτες να μένει κάτι λιγότερο από τρεις ώρες τη μέρα για ύπνο. Αρχίζουν να απειλούν με εκτελέσεις και επιβάλλουν κλίμα τρομοκρατίας στους εργαζόμενους του αρτοποιείου έχοντας σαφή στόχο να τρομάξουν τους ποδοσφαιριστές που εργάζονται εκεί.

Ο λαός του Κιέβου όμως την ημέρα του αγώνα ξέροντας τις τακτικές των ναζί δίνει βροντερό «παρών» κατακλύζοντας το γήπεδο της Ζενίτ και αψηφώντας τις δυνάμεις κατοχής που πάνοπλες έχουν περικυκλώσει το γήπεδο και τους γύρω χώρους. Η γερμανική ομάδα εμφανίζεται με 7 καινούργιους παίκτες σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, ενώ διαιτητής αναλαμβάνει ένας αξιωματικός των SS.

Η αντίδραση των ποδοσφαιριστών της Σταρτ στο ξεκίνημα να μην χαιρετίσουν φασιστικά (παρά το γεγονός ότι τους είχαν επιβάλει να το κάνουν) αλλά να βάλουν το χέρι στο μέρος της καρδιάς έδειξε στον κόσμο ότι παρά τις δύσκολες συνθήκες και το γεγονός ότι οι Γερμανοί ήθελαν πάση θυσία τη ρεβάνς δεν θα τους κάνουν τη …χάρη. Και πραγματικά έτσι έγινε. Παρά τα τερτίπια του διαιτητή και την αντιαθλητική συμπεριφορά των αντιπάλων παικτών το τελικό σκορ έγραψε 5-3 υπέρ της Σταρτ ξεσηκώνοντας όλους όσοι βρέθηκαν στις εξέδρες.

Την ίδια ώρα Γερμανοί αξιωματούχοι και στρατιώτες δεν μπορούν να κρύψουν την ταπείνωση. Και αποφασίζουν να δράσουν… Διατάσσουν «έκτακτη ανάκριση» και αμέσως μετά το παιχνίδι οι ποδοσφαιριστές οδηγούνται στα γραφεία της γερμανικής διοίκησης. Δυο μέρες μετά, κάποιοι θα τους δουν να φορτώνονται σε στρατιωτικό φορτηγό με ισχυρή συνοδεία. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που κάποιος πολίτης του Κιέβου είδε τους ήρωες παίκτες της Σταρτ…

Ο «Αγώνας του Θανάτου» βραβεύτηκε τον Ιούνιο 2002, με το βραβείοEuro-Cominius (ευρωπαϊκό βραβείο για ιστορικά ντοκιμαντέρ). Στο ντοκιμαντέρ, που γυρίσθηκε στην Ουκρανία και την Γερμανία, μιλούν θεατές του αγώνα και βετεράνοι ποδοσφαιριστές της εποχής, συγγενείς των παικτών της «Σταρτ» καθώς και ιστορικοί…

Περιέχει σπάνιες εικόνες αρχείου από το κατεχόμενο Κίεβο και στιγμιότυπα ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα σε Εβραίους κρατούμενους και τους Ναζί δεσμοφύλακές τους σε στρατόπεδο συγκέντρωσης…

Πηγές: sday.gr, tvxs

Advertisements

Σχολιάστε

Π. Λαφαζάνης: Με τρίτο μνημόνιο θυσιάζονται ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνηση και κυρίως η Ελλάδα.

Συνέντευξη του Παναγιώτη Λαφαζάνη στην «Κυριακάτικη Αυγή» και τον Κώστα Νικολακάκο.

panagiotis-lafazanis_2

Πηγή: Left.gr

ΕΡ: Από την εξάμηνη διαπραγμάτευση με τους δανειστές εσείς τι συμπέρασμα βγάζετε τελικά; Θα μπορούσε να υπάρξει κάποιο άλλο αποτέλεσμα, ίσως με μια άλλη στρατηγική εκ μέρους της Ελλάδας;

Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η διαπραγματευτική στρατηγική της κυβέρνησης απέτυχε παταγωδώς και αυτή η παταγώδης αποτυχία έγινε η αφορμή να προχωράει η κυβέρνηση στην υπογραφή ενός νέου τρίτου καταστρεπτικού μνημονίου. Η διαπραγματευτική κυβερνητική τακτική ήταν γεμάτη από παλινωδίες, αντιφάσεις και μεγάλες αυταπάτες, ενώ η αδιέξοδη παράταση των διαπραγματεύσεων επιδείνωνε την οικονομική ύφεση και στράγγιζε και τα τελευταία πολύτιμα αποθεματικά της χώρας, αφήνοντας την πατρίδα μας έκθετη στο έλεος των βρώμικων εκβιασμών της ΕΚΤ. Και αυτές τις εκτιμήσεις δεν τις κάνω σήμερα. Τις υποστήριζα σθεναρά όλο το τελευταίο κυβερνητικό πεντάμηνο, προκαλώντας δυσαρέσκειες και αντιδράσεις στα κυβερνητικά και κομματικά όργανα. Η μεγαλύτερη, όμως, αυταπάτη ήταν η φαντασίωση ότι μπορούσε το σημερινό νεοαποικιακό ευρωζωνικό κατεστημένο να αποδεχθεί, με ένα μίγμα από κυβερνητικές ικεσίες και κατάρες, μια δήθεν «καλή συμφωνία».

H ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ!

ΕΡ: Η στρατηγική της «διαπραγμάτευσης» εντός της Ευρωζώνης για μια «βιώσιμη συμφωνία» ήταν ρεαλιστική;

Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Το ευρωζωνικό κατεστημένο και πρώτα απ’ όλα το γερμανικό κατεστημένο, συναποτελούν την πιο ακραία και εμμονική νεοφιλελεύθερη αντίδραση στο σύγχρονο διεθνή καπιταλισμό. Ο ευρωζωνικός ιδιαίτερα χώρος είναι μια ζώνη στην οποία έχει καταλυθεί στην ουσία η δημοκρατία και έχει επιβληθεί, κάτω από το ιδεολόγημα του «ευρωπαϊσμού», ένας σκληρός ιδιόμορφος ολοκληρωτισμός, ο οποίος γράφει περιφρονητικά στα παλιά του τα παπούτσια κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας. Είναι αυτό που απερίφραστα ονόμασα δικτατορία του ευρώ. Δείτε τι γίνεται τα τελευταία πέντε χρόνια στη χώρα μας. Ότι και να ψηφίζει ο ελληνικός λαός, όσα δημοψηφίσματα και να κάνει, μνημόνιο τελικά συνομολογείται και μνημόνια λιτότητας εφαρμόζονται. Η κυβέρνηση εφ’ όσον δεν είχε με δημόσιο τρόπο και ενήμερο τον λαό ως πολιτική εναλλακτική επιλογή, την οποία να εννοεί πλήρως, την έξοδο από την ευρωζώνη, ματαιοπονούσε. Οι «θεσμοί», χωρίς την ανησυχία κάποιας απειλής για τα συμφέροντα τους, θεωρούσαν την κυβέρνηση όμηρο και την έπαιζαν όπως η γάτα με το ποντίκι. Η έξοδος από την ευρωζώνη δεν είναι καταστροφή, ούτε καταστροφή είναι η ανεξάρτητη πολυδιάστατη πολιτική οικονομικών και εξωτερικών σχέσεων, που θα καθιστούσε παρελθόν την Ελλάδα ως ευρωατλαντικό οικόπεδο. Αντίθετα, μια συντεταγμένη έξοδος από την ευρωζώνη μπορούσε να ενισχύσει τις εξαγωγές τις χώρας, να αποδυναμώσει τις εισαγωγές, να εκτοξεύσει τον τουρισμό, να αυξήσει την απασχόληση, να αποκαταστήσει τη νομισματική κυριαρχία και κατ’ επέκταση την εθνική κυριαρχία και να δημιουργήσει προϋποθέσεις για να υπάρξει ισχυρή ρευστότητα στην οικονομία με ένα ισχυρό παραγωγικό πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων και την ευνοϊκή ροή χρηματοδότησης της στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και την αγροτιά. Ασφαλώς δυσκολίες στην πρώτη φάση της εξόδου θα υπάρξουν αλλά με την παράλληλη εφαρμογή ενός εθνικού προοδευτικού προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης, την εθνικοποίηση των τραπεζών και τον εθνικό έλεγχο της Κεντρικής Τράπεζας, αυτές μπορεί γρήγορα να ξεπεραστούν, βάζοντας τη χώρα σε τροχιά ανάκαμψης. Δυστυχώς όμως η κυβέρνηση ήταν δογματικά προσηλωμένη στο ευρώ, ενώ ακόμα και τώρα θεωρεί, αλίμονο, ως μείζον κίνδυνο το Grexit!

ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ ΕΕ ΜΟΝΟ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ

ΕΡ: Εν τέλει, αυτή η Ευρώπη μπορεί να αλλάξει εκ των έσω; «Η Ευρώπη των λαών» παίρνει από την καταστροφή του υπάρχοντος οικοδομήματος;

Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η σημερινή ευρωζώνη και συνολικά η ΕΕ πάσχουν από βαθιά δομική νεοφιλελεύθερη και γραφειοκρατική αρτηριοσκλήρωση, ενώ η καταθλιπτική Γερμανική ηγεμονία στην πορεία τους μετατρέπει τους χώρους αυτούς σε ιδιόμορφες κλειστές γερμανικές ζώνες δογματικών και αυταρχικών αγκυλώσεων. Εδώ και καιρό ισχυρίζομαι ότι η ευρωζώνη αλλά και η ΕΕ, έτσι όπως έχουν εξελιχθεί, μάλλον δεν μεταρρυθμίζονται ουσιαστικά αλλά ανατρέπονται. Η Ευρώπη θα αλλάξει μόνο αν μια χώρα και στην συνέχεια ομάδα χωρών, ξεφύγουν από την ευρωζωνική φυλακή και ανατρέψουν τα αγοραία δεσμά της ΕΕ, διαμορφώνοντας προϋποθέσεις για μια νέα ισότιμη συνεργασία λαών και χωρών της Ευρώπης, βασισμένη σε γνήσιες προοδευτικές αρχές και αξίες, χωρίς ηγεμονισμούς και νεοαποικιακές αποφύσεις.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΝ ΓΛΥΤΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΡΑΥΓΗ

ΕΡ: Αν, όπως είναι πιθανόν, οι βουλευτές που αναφέρονται στην Αριστερή Πλατφόρμα καταψηφίσουν την συμφωνία με τους δανειστές που θα φέρει η κυβέρνηση στην Βουλή, ο πρωθυπουργός θα πρέπει να προχωρήσει σε εκλογές, να επιδιώξει κυβέρνηση ειδικού σκοπού ή να παραμείνει με μια κυβέρνηση που εκ των πραγμάτων θα στηρίζεται στις ψήφους των κομμάτων της αντιπολίτευσης κι όχι στους βουλευτές που συγκροτούν την κατά το Σύνταγμα κοινοβουλευτική πλειοψηφία;

Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Από όσο γνωρίζω οι βουλευτές με αναφορά την Αριστερή Πλατφόρμα, που καταψήφισαν τα απαράδεκτα νομοσχέδια με τα προαπαιτούμενα, τα οποία, μάλιστα, ήρθαν στη Βουλή με διαδικασίες που παραβίαζαν τον Κανονισμό της Βουλής και το Σύνταγμα, θα καταψηφίσουν και το νομοσχέδιο με το νέο τρίτο μνημόνιο. Και θεωρώ ότι θα πράξουν πολύ σωστά. Από κει και πέρα αυτό που θα επιθυμούσα να προκύψει ως συνέχεια είναι ένα σχέδιο για άμεση επιστροφή της κυβέρνησης στις αντιμνημονιακές της ρίζες και στον λαϊκό ριζοσπαστισμό της. Ξέρω ότι αυτό που προτείνω φαντάζει ουτοπικό και ανεδαφικό. Ίσως να προκαλεί και ειρωνικά σχόλια σε ορισμένους ή να εξοργίζει άλλους μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ. Με κάθε ειλικρίνεια, όμως, λέω ότι η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα μέλλον, όπως και ο τόπος, εφαρμόζοντας ένα νέο τρίτο μνημόνιο. Ούτε μπορεί η κυβέρνηση αυτή να γλυτώσει την κατακραυγή, προσφεύγοντας ένοχα και άρον- άρον σε εκλογές εξπρές μέσα στον Σεπτέμβρη, αντιγράφοντας κακόγουστα, τις πιο νοσηρές τακτικές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

ΘΑ ΑΠΑΞΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΕΝΤΟΛΗ;

ΕΡ: Στην περίπτωση που οι βουλευτές της Αριστερής Πλατφόρμας ή κι άλλοι βουλευτές καταψηφίσουν την συμφωνία στην Βουλή θεωρείτε πολιτικώς δόκιμο να παραμείνουν στην Κ.Ο. του κόμματος που θα υλοποιεί την συμφωνία-μνημόνιο, όπως το χαρακτηρίζετε;

Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Όσοι όσες από την Κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ καταψηφίσουν το νέο μνημόνιο δεν θα κάνουν μια κίνηση εχθρική προς το κόμμα, την Αριστερά, το λαό και τον τόπο. Δεν είναι βουλευτές παρασυνάγωγοι αλλά βουλευτές που θέλουν να τιμήσουν και τιμούν στην πράξη, χωρίς να υπολογίζουν αξιώματα και θέσεις, τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς και κυρίως τη διπλή περήφανη, αγωνιστική και ελπιδοφόρα λαϊκή εντολή της 25ης Γενάρη και της 5ης Ιούλη. Επομένως, ανεξαρτήτως του πως θα κινηθούν οι βουλευτές του «ΟΧΙ», πράγμα που δεν το γνωρίζω, το ερώτημα για το τι είναι «πολιτικώς δόκιμο» σε σχέση με την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο σε αυτούς δεν πρέπει να απευθυνθεί. Αλίμονο να φθάσουμε στο σημείο να τιμωρείται και να απαξιώνεται στην πορεία της Αριστεράς η συνέπεια και η σταθερότητα.

ΕΡ: Περιθώρια να βγούμε από το τούνελ της λιτότητας και των μνημονίων μεσοπρόθεσμα διαχειριζόμενοι και διευρύνοντας τις όποιες δυνατότητες προσφέρει η διαφαινόμενη συμφωνία με τους θεσμούς, υπάρχουν;

Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Δεν πρόκειται να βγούμε από το τούνελ της λιτότητας, της υποτέλειας και της νεοαποικιοκρατίας όσο μπαίνουμε πιο βαθιά στο τούνελ των αλλεπάλληλων μνημονίων. Ας μην έχουμε και άλλες αυταπάτες.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ

ΕΡ: Περιθώρια να διατηρηθεί η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ δια της αρχής “ενότητα μέσα από την διαφορετικότητα” υπάρχουν; Πώς μπορεί να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση;

Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η συγκρότηση και η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ προωθήθηκαν και σφυρηλατήθηκαν με τολμηρές και πρωτότυπες επιλογές, κόντρα σε κατεστημένες αντιλήψεις της Αριστεράς εκείνης της περιόδου, με διαρκείς μάχες, με μεγάλη επιμονή και αντοχή, με θυσίες και στερήσεις και κυρίως με σκληρούς αγώνες, με ριζοσπαστικό καινοτόμο πνεύμα και ανοικτούς ορίζοντες. Ανοικτούς ορίζοντες που περιείχαν την πλήρη αναγνώριση της διαφορετικότητας, μαζί με την ελευθερία γνώμης όποτε έκρινε κανείς αναγκαίο και τον πλήρη σεβασμό της συλλογικότητας, με την τελευταία, όμως, λειτουργούσα και όχι υποκαθιστάμενη από άτυπες σχέσεις. Αυτός ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που μας έφερε ως εδώ και δεν ξέρω γιατί θα πρέπει να τον θυσιάσουμε στο όνομα της κυβέρνησης. Αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που μπορεί να διατηρήσει και να ενισχύσει την ενότητα του μέσα από την διατήρηση και ενίσχυση του προοδευτικού ριζοσπαστισμού του και όχι με την αναγκαστική πειθάρχηση σε απαράδεκτες μνημονιακές μετατοπίσεις, οι οποίες θα τον καταστρέψουν, θα καταστρέψουν την κυβέρνηση μαζί και τον τόπο.

«ΟΧΙ» ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

ΕΡ: Ποια είναι η “μέρα της κρίσης” για τον ΣΥΡΙΖΑ; Η ψηφοφορία στην Βουλή για την συμφωνία ή το Συνέδριο που έχει αποφασίσει η ΚΕ για τα τέλη Σεπτέμβρη-αρχές Οκτώβρη;

Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η «μέρα της κρίσης» είναι μια φράση που περιέχει κάτι από θεολογία. Δεν νομίζω ότι ταιριάζει με την περίπτωσή μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση βρίσκονται αυτή την ώρα σε σταυροδρόμι. Το δίλημμα μνημόνια ή μια νέα αντιμνημονιακή προοδευτική πορεία ανασυγκρότησης είναι υπαρκτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκείνος που πάντα τόνιζε ότι υπάρχει εναλλακτική λύση στα μνημόνια και ότι τα τελευταία δεν είναι μονόδρομος. Δεν ξέρω γιατί σήμερα θα πρέπει να επιβεβαιώσουμε το μνημονιακό μονόδρομο ενάντια στην δυνατότητα εναλλακτικής επιλογής. Σήμερα, αντίθετα, πρέπει να βρούμε τη δύναμη να ακολουθήσουμε τις αρχές μας και παρά τις δυσκολίες και τις πιέσεις, να τιμήσουμε το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος, πηγαίνοντας το δρόμο της αντίστασης μας μέχρι το τέλος.

Σχολιάστε

Ν. Παππάς: Η επιστροφή στη δραχμή και το Grexit δεν υπήρξαν ποτέ προγραμματική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ

«Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει όργανα, καταστατικό και κυρίως μέλη, τα οποία δεν επιτρέπουν σε κανέναν να είναι «κόμμα μέσα στο κόμμα»», δηλώνει ο υπ. Επικρατείας, Ν. Παππάς σε συνέντευξή του στη «Real News». Επισημαίνει ότι στο συνέδριο θα αντιμετωπιστούν οριστικά τα εσωκομματικά θέματα και τονίζει: «Όμως οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις, η επιδίωξη συγκρότησης μετώπου ενάντια στην κυβέρνηση στέλνουν σήμα χωριστής πορείας».

papaps_0

Πηγή: Left.gr
(Τα «προσωπικά άρθρα» εκφράζουν την άποψη του συντάκτη τους και μόνο. Αναρτώνται χάριν της ενημέρωσης, της ανταλλαγής απόψεων και της πολυφωνίας.)

Υπογραμμίζει, πως «το σενάριο της αριστερής παρένθεσης αποδείχθηκε πολιτικά ανίσχυρο. Σε κυβέρνηση ειδικού σκοπού, όπως και ο πρωθυπουργός έχει κατ΄ επανάληψη δηλώσει δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε. Άρα δεν συζητάμε καμία προϋπόθεση» αναφέρει.

Ο Νίκος Παππάς καθιστά σαφές ότι η εκλογολογία δεν βοηθά, αφήνει, ωστόσο, ανοιχτό το ενδεχόμενο πρόωρης κάλπης και επισημαίνει: «Αν κάποιοι βουλευτές μας αποφασίσουν να άρουν την εμπιστοσύνη τους προς την κυβέρνηση, το ρήγμα που προκλήθηκε στις τελευταίες ψηφοφορίες στη Βουλή θα μετατραπεί νομοτελειακά σε κενό».

Για τη συμφωνία με τους εταίρους ο Νίκος Παππάς υποστηρίζει ότι είναι αποτέλεσμα ισχυρών πιέσεων, αμείλικτων διλημμάτων, αλλά και αμοιβαίων υποχωρήσεων και δηλώνει πως η κυβέρνηση δεν πανηγυρίζει για τη συγκεκριμένη συμφωνία, όπως έκαναν άλλοι το 2010 και το 2012. Επισημαίνει, ωστόσο, ότι «η κυβέρνηση αυτή είναι η μόνη που θέλει και μπορεί να εφαρμόσει τα κοινωνικά δίκαια αντίμετρα, προκειμένου να κρατήσει όρθια την κοινωνία, να προστατεύσει τους αδύναμους, να πατάξει τη διαφθορά, να ανασυγκροτήσει τη δημόσια διοίκηση, να ενισχύσει την ανάπτυξη και την παραγωγή. Η κυβέρνηση δίνει μια ιστορική μάχη μέρα με την ημέρα, και θα συνεχίσει να τη δίνει όσο ο λαός μάς στηρίζει» τονίζει.

Ερωτηθείς αν ένα κόμμα υπέρ της δραχμής στον χώρο της Αριστεράς μπορεί να υπάρξει κοινοβουλευτικά, υποστηρίζει πως ο λαός είναι αυτός που εκλέγει τα κόμματα του ελληνικού Κοινοβουλίου. «Θέλω όμως να είμαι ξεκάθαρος. Η επιστροφή στη δραχμή δεν υπήρξε προγραμματική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ και το Grexit δεν υπήρξε ποτέ ούτε εντολή του ελληνικού λαού, ούτε της κυβέρνησης. Πολύ περισσότερο δεν μπήκε από εμάς ως ερώτημα στο δημοψήφισμα» αναφέρει ο υπουργός, ενώ καθιστά σαφές ότι όποιος μιλά ακόμα και αυτήν τη στιγμή για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ υποστηρίζει ακούσια ή εκούσια τις ακραίες θέσεις μέρους των δανειστών που απεργάζονται το σενάριο «δραχμή ή μνημόνιο»».

Σημειώνει επίσης ότι είναι απολύτως ψευδής η άποψη πως όλα τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας προκύπτουν από τη συμμετοχή στο κοινό νόμισμα και πως αν η Ελλάδα αποχωρούσε από το κοινό νόμισμα, αυτό θα σήμαινε το τέλος της λιτότητας. «Εθνικό νόμισμα σε αυτές τις συνθήκες και χωρίς αποθεματικά ξένου συναλλάγματος θα σήμαινε τη σχεδόν άμεση προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ και μάλιστα σκέτο. Και τότε ούτε τη λιτότητα ούτε τη σκληρή μνημονιακή ατζέντα θα μπορούσε η χώρα να αποφύγει» επισήμανε.

Εξάλλου, σε συνέντευξή του στην «Αυγή» της Κυριακής, ο κ. Παππάς αναφέρεται στη ρύθμιση για τα ΜΜΕ που κατέθεσε η κυβέρνηση, λέγοντας ότι η νομοθετική πρωτοβουλία «έρχεται για να δώσει τέλος σε μια εσκεμμένα παρατεταμένη διατήρηση ενός άναρχου τοπίου στον χώρο των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών και να θεμελιώσει και νομικά τη μετάβαση στην ψηφιακή εποχή». Τονίζει ότι «η τήρηση της νομιμότητας δεν μπορεί να μεταφράζεται ως «εκδίκηση»» και ρωτά αν υπάρχουν «άλλες επιχειρήσεις που λειτουργούν υπό το καθεστώς προσωρινής αδειοδότησης, ή άλλη χώρα που να το διατηρεί επί 25ετία».

Ο κ. Παππάς δηλώνει ότι θα υπάρξουν συναντήσεις με τους εμπλεκόμενους φορείς και ενώσεις στο επόμενο διάστημα, ενώ εκτιμά ότι η θυγατρική της ΕΡΤ για τη μετάδοση ψηφιακού σήματος θα είναι έτοιμη σε οκτώ μήνες.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

 

Σχολιάστε