Αρχείο για 16 Αυγούστου 2015

Η ματωμένη απεργία στη Σέριφο.

Νήσος Σέριφος, Αύγουστος 1916. Μια ιστορική απεργία με τραγική κατάληξη, ένας αγώνας για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και για την καθιέρωση του οκτάωρου στην Ελλάδα.

assets_LARGE_t_420_54548689_type12713Μεταλλωρύχοι στη Σέριφο στα τέλη του 19ου αιώνα.

Πηγή: ethnos.gr

Ήταν 7 Αυγούστου, πριν από 99 χρόνια, όταν οι μεταλλωρύχοι βγήκαν από τις στοές και αποφάσισαν να ξεκινήσουν απεργία. Λίγες ημέρες αργότερα τέσσερις εργάτες έχασαν τη ζωή τους ύστερα από συγκρούσεις με τη χωροφυλακή.

Στο όμορφο Κυκλαδονήσι υπάρχουν διάσπαρτα ίχνη από την εποχή των μεταλλείων, τα σημεία όπου φόρτωναν τα πλοία και εγκαταλελειμμένες εγκαταστάσεις στον Κουταλά, στο Μεγάλο, ή Μία Χωριό, και στο Μεγάλο Λιβάδι.

Οι θερινοί επισκέπτες ανάμεσα στις καλοκαιρινές βουτιές και στη διασκέδαση διακρίνουν τη σκάλα φόρτωσης, τις σιδηροτροχιές και τα μηχανήματα, ακούνε την ιστορία της απεργίας και βλέπουν το μνημείο προς τιμή των θυμάτων.

Η ματωμένη απεργία στη Σέριφο

«Τα μεταλλεία λειτουργούσαν από την αρχαιότητα κατά περιόδους και έπαιρναν χαλκό και μολύβι. Στα χρόνια των Ενετών έγινε η πρώτη απεργία και ο τότε κυβερνήτης κάλεσε τους προεστούς στο κάστρο και από εκεί τους έριξε στον γκρεμό», αρχίζει την εξιστόρηση ο κ. Θόδωρος Λιβάνιος, δημοτικός σύμβουλος του δήμου και ερευνητής.

Ο πατέρας του ήταν ο τελευταίος πρόεδρος του σωματείου πριν κλείσουν οριστικά τα μεταλλεία και ο ίδιος έχει καταγράψει πολλές μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν ως παιδιά τα γεγονότα. Με σειρά συνεντεύξεων και εκπομπών δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ που πήρε το Τρίτο Βραβείο Κανών το 1984. Η ιστορία ξεκινά τη δεκαετία του 1880, όταν από τη γαλλικών συμφερόντων μεταλλευτική εταιρεία «Σέριφος – Σπηλιαλέζα» η εκμετάλλευση πέρασε στα χέρια του Γερμανού Αιμίλιου Γρόμαν. Σταδιακά πολλοί κάτοικοι του νησιού ουσιαστικά αναγκάστηκαν να εργαστούν στις στοές, έχοντας εκχωρήσει τα χωράφια τους προκειμένου να εξασφαλίσουν μεροκάματο. Οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερα σκληρές, οι εργάτες περπατούσαν χιλιόμετρα σε απόκρημνες πλαγιές και δύσβατα μονοπάτια, μερικά εκ των οποίων διασώζονται και σήμερα. Η άρνηση να δουλέψουν σε επικίνδυνα σημεία σήμαινε ότι θα έχαναν τη δουλειά.

Η προτομή του ιδρυτή του σωματείου Κων. Σπέρα

Η προτομή του ιδρυτή του σωματείου Κων. Σπέρα

«Η κατάσταση έγινε πιο δύσκολη όταν το 1906 τη διαχείριση, ανέλαβε ο γιος του, Γεώργιος Γρόμαν. Εκείνος ήταν πολύ στυγνός και η εργασία γινόταν από την ανατολή έως τη δύση του ήλιου, ενώ υπήρξαν πολλά θύματα. Υπάρχουν μαρτυρίες όταν το βουνό έπαθε καθίζηση και για ημέρες ακουγόντουσαν οι φωνές των μεταλλωρύχων από τα βάθη της γης έως ότου χάθηκαν. Ούτε λόγος, βέβαια, να ανοίξουν τις στοές. Επειδή υπήρχαν θύματα, σκληρές συνθήκες δουλειάς και αρκετοί είχαν δώσει τα κτήματά τους με αντάλλαγμα να εργαστούν, ξεκίνησε η απεργία».

Στις 24 Ιουλίου 1916 δημιουργήθηκε το σωματείο με πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Σπέρα, ο οποίος είχε μετάσχει σε αγώνες καπνεργατών στην Καβάλα.

Ο ερευνητής και δημοτικός σύμβουλος Θ. Λιβάνιος

Ο ερευνητής και δημοτικός σύμβουλος Θ. Λιβάνιος

Οι εργάτες απευθύνθηκαν στην εταιρεία για να ισχύσει το οκτάωρο, το οποίο είχε ψηφιστεί ως νόμος του κράτους αλλά δεν είχε εφαρμοστεί. Όπως αφηγείται ο κ. Θ. Λιβάνιος, η απεργία ξεκίνησε στις 7 Αυγούστου και επί ημέρες υπήρχαν διαπραγματεύσεις με την εταιρεία. Η κορύφωση ήρθε στις 21 του μηνός, όταν στο νησί έφτασε ένας υπομοίραρχος με απόσπασμα Χωροφυλακής. Έπειτα από επεισόδια, ζήτησαν από τους εργάτες να φορτώσουν ένα καράβι με μεταλλεύματα, ενώ στον χώρο υπήρχε μεγάλη ένταση.

«Όταν οι εργάτες αρνήθηκαν, δόθηκε η εντολή στους αστυνομικούς να ετοιμάσουν εφ’ όπλου λόγχη και ζητήθηκε από τους μεταλλωρύχους να διαλυθούν μέσα σε 5 λεπτά. Πριν τελειώσει η προθεσμία ο υπομοίραρχος πράγματι τραβάει το πιστόλι του και σκοτώνει τον πρώτο εργάτη Θεμιστοκλή Κουζούπη», λέει ο κ. Λιβάνιος και εξιστορεί τον πανικό που ακολούθησε μέσα σε μια πραγματική μάχη. Γυναίκες και παιδιά πετροβολούσαν τους χωροφύλακες, ο κόσμος πέταξε στη θάλασσα τον υπομοίραρχο και έναν αστυνομικό και άλλοι πυροβολούσαν από τα γραφεία της εταιρείας προς το πλήθος. Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν τέσσερις εργάτες και δύο αστυνομικοί και να υπάρξουν πολλοί τραυματίες.

Στο τέλος νίκησαν
«Όταν ηρέμησαν τα πνεύματα, τα αιτήματα έγιναν δεκτά. Αυξήθηκε το ημερομίσθιο, δημιουργήθηκε ταμείο αλληλοβοήθειας και, κυρίως, η εφαρμογή του οκταώρου. Οι Γρόμαν συνέχισαν την εξόρυξη μέχρι τα χρόνια του πολέμου, όταν ο εγγονός του ιδρυτή, Αιμίλιος Β’, κατατάχτηκε στα Ες Ες και μετείχε σε πολλές καταστροφές, ιδίως στην Κρήτη».

Σήμερα στο νησί υπάρχουν πολλοί απόγονοι των εργατών και κάθε χρόνο γίνονται εκδηλώσεις μνήμης. Μεταπολεμικά τα μεταλλεία λειτούργησαν κατά περιόδους και έκλεισαν οριστικά το 1965. «Το 1984 η ιστορία ήρθε πάλι στο φως. Ήταν η εποχή όπου άρχισαν να μιλούν, καθώς επί χρόνια όλα τα «σκέπαζε η φοβέρα»», λέει ο κ. Λιβάνιος. Ένα μέρος από το αρχείο της εταιρείας κάηκε όταν ξέσπασε η μεγάλη φωτιά πριν από δύο χρόνια. Το διοικητήριο ανήκει στον Δήμο Σερίφου, ωστόσο υπάρχει η σκέψη αξιοποίησης ως μουσείο και συνεδριακό κέντρο.

Γιώργος Αποστολίδης

Advertisements

Σχολιάστε

Κείμενο 17 βουλευτών ΣΥΡΙΖΑ: Η ενότητα έχει πληγεί, αλλά συλλογικά πρέπει να καθορίσουμε το μέλλον.

Η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ έχει πληγεί, όμως τη μελλοντική πορεία πρέπει να την καθορίσουμε από κοινού, δηλώνουν 17 βουλευτές του κόμματος.

kosyriza_0

Πηγή: Left.gr

«Είμαστε βέβαιοι ότι η εφαρμογή του Μνημονίου δεν μπορεί να συγκροτεί σχέδιο για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, ούτε όμως ο διαχωρισμός με βάση το νόμισμα και μόνο μπορεί να αποτελέσει εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο για τις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται, καθώς το πάση θυσία Grexit δεν συγκροτεί βιώσιμη λύση», σημειώνουν.

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο:

Οι βουλευτές και οι βουλεύτριες που υπογράφουμε το κείμενο αυτό ψηφίσαμε με διαφορετικούς τρόπους («Ναι», «Όχι», «Παρών») για το νέο Μνημόνιο. Το κείμενο δεν αποτελεί αιτιολόγηση της ψήφου μας – αυτό δεν μπορεί να γίνει, ασφαλώς, σε ένα ενιαίο κείμενο.

Αποτελεί μια απόπειρα να καταγράψουμε την κοινή αγωνία αλλά και τα συγκλίνοντα σκεπτικά μας για το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, του κόμματος στο οποίο ανήκουμε και από το οποίο αντλήσαμε την έμπνευση, την ορμή και την πολιτική δύναμη που μας έφερε ως εδώ. Ασφαλώς, η ψήφος έναντι του Μνημονίου έχει εξαιρετικά βαρύνουσα σημασία.

Ωστόσο, και ενώ η καθεμία και ο καθένας αναλαμβάνει το βάρος της επιλογής του, ενώ οι διαφορετικές στάσεις στην ψηφοφορία δημιουργούν πολιτικές αποστάσεις και εμπόδια, ταυτόχρονα υπάρχουν σοβαρά κοινά σημεία και ισχυροί δεσμοί, σε προσωπικό, πολιτικό και αξιακό επίπεδο.

Πίσω από το «Ναι», το «Όχι» και το «Παρών», πέρα από τις προφανείς διαφορές, υπάρχουν παρόμοιες, ακόμα και κοινές αντιλήψεις. Αυτά τα κοινά προσπαθεί να εκφράσει, σε μια πρώτη μορφή, το κείμενο. Και είμαστε ανοιχτοί στην κριτική για όσα λέμε, για τις αντιφάσεις και τις ελλείψεις μας· τις γνωρίζουμε, αλλά τις θεωρούμε αναπόφευκτες, ακόμα και προωθητικές, σε σχέση με τις ακλόνητες βεβαιότητες που δεν οδηγούν, κατά τη γνώμη μας, πουθενά.

Η αποδοχή της μνημονιακής συμφωνίας έρχεται ως αποτέλεσμα αποτέλεσμα ενός σκληρού εκβιασμού προς την ελληνική κυβέρνηση υπό την απειλή μιας άτακτης χρεοκοπίας, η οποία, δεδομένων των συνθηκών, θα έπληττε πρωτίστως τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα.

Η μνημονιακή αυτή συμφωνία επιτείνει την ύφεση και ενισχύει την κοινωνική αδικία. Η συμφωνία δεν είναι βιώσιμη, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά, πολύ περισσότερο καθώς έρχεται να εφαρμοστεί σε μια κοινωνία η οποία έχει ήδη πολλά υποστεί τα τελευταία χρόνια.

Αναγνωρίζουμε τα λάθη που έγιναν στη διαπραγμάτευση, απουσία μάλιστα σοβαρού κυβερνητικού σχεδιασμού εναλλακτικών δρόμων και διεξόδων.  Όλα αυτά βέβαια στο πλαίσιο –και αυτό είναι το πιο σημαντικό– ενός εξαιρετικά αρνητικού συσχετισμού διεθνώς, με τους εκβιασμούς των δανειστών να δίνουν τον τόνο. Είναι σαφές ότι σε καμία περίπτωση οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις της Ευρώπης δεν θα ευνοούσαν μια αριστερή κυβέρνηση, προκειμένου να καταργήσει τις πολιτικές λιτότητας και να αποδώσει κοινωνική δικαιοσύνη.

Σήμερα, απαιτείται η κυβέρνηση να επανακαθορίσει τη στάση της στις νέες συνθήκες και δεδομένα. Είμαστε βέβαιοι ότι η εφαρμογή του Μνημονίου δεν μπορεί να συγκροτεί σχέδιο για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, ούτε όμως ο διαχωρισμός με βάση το νόμισμα και μόνο μπορεί να αποτελέσει εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο για τις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται, καθώς το πάση θυσία Grexit δεν συγκροτεί βιώσιμη λύση.

Το «Όχι» του δημοψηφίσματος δημιούργησε μια πολύ σημαντική κοινωνική δυναμική. Είναι για μας σημαντικό κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας όπως οι άνεργοι, η νεολαία, οι εργαζόμενοι να μην οδηγηθούν στη ματαίωση – κάτι που συμβαίνει όσο δεν φαίνεται άλλη προοπτική εκτός του Μνημονίου.

Πρέπει, επειγόντως, να βρούμε τρόπους να μην επικρατήσει η λογική του μνημονιακού μονόδρομου. Οφείλουμε να αναζητήσουμε εναλλακτικές λύσεις, να επεξεργαστούμε συγκροτημένα ένα νέο πολιτικό σχέδιο το οποίο θα μπορέσει να δώσει διέξοδο στην ελληνική κοινωνία.

Πέραν όλων αυτών, τις προηγούμενες μέρες, με αποκορύφωμα την Πέμπτη, βιώσαμε στη Βουλή διαδικασίες ακραίας αντιπαράθεσης ανάμεσα σε συντρόφους, που μας λυπούν και μας κάνουν να ντρεπόμαστε, καθώς διαρρηγνύουν δεσμούς συντροφικότητας, εκτίμησης και αγάπης στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Αναγνωρίζουμε ότι η ενότητα έχει δεχτεί σοβαρό πλήγμα, αρνούμαστε όμως να δεχτούμε τη διάσπαση σαν προαποφασισμένο γεγονός. Και το αρνούμαστε, όχι για να συγκαλύψουμε έντονες πολιτικές διαφορές ούτε  λόγω ενός «ένδοξου παρελθόντος»· αλλά γιατί θεωρούμε ότι η όποια πορεία πρέπει να αποφασιστεί με όρους πολιτικής ειλικρίνειας, συντροφικότητας και κομματικών διαδικασιών, που λείπουν.

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μας δώσει τη δυνατότητα να επεξεργαστούμε όλοι και όλες μαζί, να προτείνουμε και να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο απεμπλοκής για το τώρα και για το άμεσο μέλλον, καθώς και να απαντήσει σε κρίσιμα ερωτήματα που αφορούν το μέλλον της ευρωζώνης, της ευρωπαϊκής Αριστεράς, της πορείας μας από δω και μπρος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να διεκδικήσει την ψήφο του λαού με ένα πρόγραμμα που θα προκύψει από το συνέδριο και θα ανταποκρίνεται στη νέα κατάσταση και στους προγραμματικούς και στρατηγικούς του στόχους.

Είναι σημαντικό να οδηγηθούμε εκεί συντεταγμένα, χωρίς η πόλωση να καθορίζει τα πάντα, μακριά από χαρακτηρισμούς περί «προδοτών», «ανταρτών» και «αποστατών», μακριά από αντισυντροφικές συμπεριφορές, αιφνιδιασμούς και εύκολες απαντήσεις.

Οι βουλευτές και οι βουλεύτριες που συνυπογράφουμε το κείμενο, είτε ψηφίσαμε «Ναι» είτε «Όχι» είτε «Παρών», αισθανόμαστε όλες και όλοι το βάρος της αποτυχίας. Και είμαστε αποφασισμένοι να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ ενωμένος στις συνεδριακές διαδικασίες που πρέπει να ξεκινήσουν αμέσως. Και είναι αυτονόητο, για μας, ότι το συνέδριο και οι διαδικασίες του πρέπει να διεξαχθούν πριν τις εκλογές.

Κώστας Δερμιτζάκης

Ηρώ Διώτη

Κώστας Ζαχαριάς

Κατερίνα Ιγγλέζη

Αννέτα Καββαδία

Μαρία Κανελλοπούλου

Χρήστος Καραγιαννίδης

Βασιλική Κατριβάνου

Φάνης Κουρεμπές

Γιώργος Κυρίτσης

Θωμάς Κώτσιας

Βάσω Λέβα

Νίκος Μιχαλάκης

Ελένη Σταματάκη

Αφροδίτη Σταμπουλή

Δανάη Τζήκα-Κωστοπούλου

Αλεξάνδρα Τσανάκα

Σχολιάστε

Ανοίγει «κερκόπορτα» για χωματερή πυρηνικών στην Ελλάδα; – Δρ Χρήστος Χουσιάδας, πρόεδρος Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας «Κανένας λόγος ανησυχίας»

Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη από την ευρωπαϊκή νομοθεσία, όπως κάθε κράτος-μέλος της Ε.Ε., να αναλάβει τη διαχείριση των ΑΚΡΑ που παράγει εντός της επικράτειάς της.

nuclear_waste1

Πηγή: efsyn.gr
Συντάκτης: Αφροδίτη Τζιαντζή

Τι σχέση έχει το υπουργείο Πολιτισμού με τα ραδιενεργά απόβλητα; Αυτή είναι η πρώτη απορία όσων -ομολογουμένως όχι τόσο πολλών- αντιλήφθηκαν το σχέδιο προεδρικού διατάγματος για τη διαχείριση των ΑΚΡΑ (Αναλωθέντα Καύσιμα και Ραδιενεργά Απόβλητα), που αναρτήθηκε για διαβούλευση στην ιστοσελίδα του υπουργείου στα τέλη Ιουλίου.

Αυτή όμως είναι μια απορία που λύνεται σχετικά εύκολα: Εισηγήτρια του σχεδίου είναι η Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, ρυθμιστική αρχή που υπάγεται στην αρμοδιότητα του υφυπουργού Ερευνας και Τεχνολογίας του ΥΠΠΟ, Κώστα Φωτάκη.

Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη από την ευρωπαϊκή νομοθεσία, όπως κάθε κράτος-μέλος της Ε.Ε., να αναλάβει τη διαχείριση των ΑΚΡΑ που παράγει εντός της επικράτειάς της, ώστε να αποφεύγεται το φαινόμενο να μετατρέπονται τρίτες χώρες σε χωματερές ραδιενεργών αποβλήτων -όπως είναι η παράνομη «συνήθης πρακτική» διεθνώς.

Άρα για κάποιον καλοπροαίρετο, το σχετικό προεδρικό διάταγμα δεν είναι παρά ενσωμάτωση κοινοτικής οδηγίας, ώστε να μπει επιτέλους τάξη στον τρόπο διαχείρισης των λίγων, αλλά υπαρκτών ραδιενεργών αποβλήτων της Ελλάδας.

Η Ελλάδα δεν έχει πυρηνικά εργοστάσια, ώστε να αποκτήσει χωματερές πυρηνικών αποβλήτων, και επιπλέον στο άρθρο 12 του Π.Δ. απαγορεύεται ρητά η εισαγωγή των αναλωθέντων καυσίμων, όπως αποκαλούνται στην επιστημονική ορολογία τα πυρηνικά απόβλητα.

Ουδείς λόγος ανησυχίας, λοιπόν;

Όχι ακριβώς, καθώς οι λέξεις «ραδιενεργά απόβλητα» δύσκολα προφέρονται, χωρίς να προξενήσουν δυσάρεστους συνειρμούς, πόσω μάλλον σε μια χώρα που δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συμβατικά σκουπίδια.

Γκρίζες ζώνες

Πυρηνικά απόβλητα

Δικαιολογημένες και ορθολογικές ή μη, οι αντιδράσεις ήταν αναμενόμενες, όμως δεν είναι τόσο το θυμικό και η καχυποψία που προξένησαν την ανησυχία των πολιτών, όπως αποτυπώνεται με αρνητικά σχόλια στην ιστοσελίδα της διαβούλευσης, όσο κάποια άρθρα και διατυπώσεις στο ίδιο το νομοθέτημα, που ως Π.Δ. δεν θα ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή.

Οι αντιδράσεις ξεκίνησαν με αφορμή το άρθρο 22 που προβλέπει ότι στους δήμους της περιοχής που θα δημιουργηθεί εγκατάσταση διάθεσης ραδιενεργών αποβλήτων θα παρέχονται αντισταθμιστικά οφέλη με «κοινωνικό, οικονομικό, αναπτυξιακό, περιβαλλοντικό, πολιτιστικό ή άλλο χαρακτήρα, ανάλογα με τις ανάγκες της περιοχής».

Αυτό το άρθρο, σε συνδυασμό με τη δυνατότητα σύναψης διακρατικών συμφωνιών για εισαγωγή ραδιενεργών αποβλήτων, όχι για διάθεση (δηλαδή εναπόθεση, θάψιμο), αλλά για επεξεργασία και επανεξαγωγή, που σαφώς προβλέπεται στο άρθρο 12, πυροδότησε ανησυχίες και διαμαρτυρίες.

Η πρώτη επίσημη αντίδραση προήλθε από την πρόεδρο της Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος και Κατά της Πυρηνικής και Βιοχημικής Απειλής, γιατρό Μαρία Αρβανίτη-Σωτηροπούλου, με επιστολή της προς τον υπουργό Πολιτισμού Ν. Ξυδάκη.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

16 Αυγούστου 1943 : Το φρικιαστικό έγκλημα των ναζί στο Κομμένο Άρτας.

κομμενο

Πηγή: kar.org.gr από tvxs.gr

Εβδομήντα δύο χρόνια συμπληρώθηκαν από το ολοκαύτωμα στο Κομμένο Άρτας από τους Ναζί.
Ήταν 16 Αυγούστου του 1943 όταν ο διοικητής του 12ου Λόχου Υπολοχαγός Ρέζερ έδωσε τη διαταγή «Θα μπούμε στο χωριό και δεν θα αφήσουμε τίποτε όρθιο».

Οι μαρτυρίες των κατοίκων που επέζησαν προκαλούν φρίκη. Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου 1943, ο 12ος Λόχος του 98ου Συντάγματος 1ου Ορεινού Τμήματος, που είχε στρατοπεδεύσει σε μια κοιλάδα στα βόρεια ακριβώς της Άρτας, κάπου κοντά στη Φιλιππιάδα, κλήθηκε να βγει από τις σκηνές του. Ο διοικητής του Συντάγματος, Συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, έβγαλε έναν κοφτό ολιγόλογο, τυπικό λόγο «Γερμανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί. Είναι καιρός για σκληρά μέτρα εναντίον των ανταρτών. Αύριο το πρωί θα ξεκληρίσουμε ένα λημέρι τους». O Συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, ήταν ένας νεαρός διοικητής φορτωμένος με παράσημα, αυτοδημιούργητος άντρας που του άρεσε να παινεύεται ότι είχε μετατρέψει το 98ο σε Σύνταγμα για τον Χίτλερ.

Καθώς περάσανε τα μεσάνυχτα στο Κομμένο, οι περισσότεροι κάτοικοί του άρχισαν σιγά σιγά να πηγαίνουν στα σπίτια τους για ύπνο, κουρασμένοι από τις προετοιμασίες του πανηγυριού, από το γλέντι και το πιοτό, χωρίς να υποψιαστούνε τίποτα για το τι επρόκειτο να συμβεί. Την ίδια ώρα περίπου, μια φάλαγγα από 22 αυτοκίνητα και ένα στρατιωτικό τζιπ, ξεκίνησε από την κοιλάδα κοντά στην Φιλιππιάδα μεταφέροντας τους περισσότερους άντρες του 12ου Λόχου, γύρω στους 100 στρατιώτες. Στις 5.00 το πρωί σταμάτησαν έξω από το χωριό. Ο 25χρονος Διοικητής του 12ου Λόχου Υπολοχαγός Ρέζερ, πρώην στέλεχος της νεολαίας του Χίτλερ, τους συγκέντρωσε και έδωσε τις διαταγές του. «Θα μπούμε στο χωριό και δεν θα αφήσουμε τίποτε όρθιο» είπε. Χρησιμοποιώντας το πέτρινο καμπαναριό της εκκλησιάς (χτίσμα του 1855) για παρατηρητήριο, χωρίστηκαν σε εκτελεστικά αποσπάσματα, παίρνοντας και τις τελικές οδηγίες της επέμβασης.

Xαράματα 16ης Αυγούστου ακούστηκαν οι πρώτες εκρήξεις όλμων που είχαν τοποθετηθεί σε τρία επίκαιρα σημεία του χωριού. Αμέσως αρχίσανε οι πυροβολισμοί και η διασταύρωση των πυρών, ενώ τα πυροβόλα και τα οπλοπολυβόλα δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή, δίνοντας την εντύπωση κάποιας σκληρής μάχης. Καθώς εισέβαλαν στα σπίτια, ολόκληρες οικογένειες αιφνιδιάστηκαν στον ύπνο και μη μπορώντας να αντιδράσουν, έπεφταν νεκρές από τις σφαίρες των όπλων και τα βλήματα των χειροβομβίδων. Γέροι άνθρωποι, ανάπηροι, ακόμη και τυφλοί, σκοτωθήκανε επιτόπου. Κορίτσια με την απειλή των όπλων βιάστηκαν κατ’ εξακολούθηση από τους γερμανούς στρατιώτες, οι οποίοι, αφού ικανοποίησαν τα κτηνώδη ένστικτά τους, έκοβαν τους μαστούς και τις έσφαζαν σα ζώα. Έβρεχαν βαμβάκι με βενζίνη, το τοποθετούσαν στα στόματα των βρεφών που κοιμόντουσαν ακόμη στην κούνια τους και το άναβαν. Μια γυναίκα έγκυος, αφού της ανοίξανε την κοιλιά, βγάλανε από εκεί το έμβρυο που σε λίγες μέρες θα έφερνε στον κόσμο και το εναποθέσανε στα χέρια της. Έτσι βρέθηκε η γυναίκα. Νεκρή με ανοιγμένα σπλάχνα και το αγέννητο παραμορφωμένο νεκρό, στα χέρια της.
Άλλα από τα παιδιά τα εκτελούσαν στον κρόταφο με μια σφαίρα περιστρόφου, ενώ άλλα τα κάρφωναν με τις ξιφολόγχες τους παρ’ όλη την αθωότητα και τα κλάματα τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε