Archive for category Προσωπικά άρθρα

Οι «παγίδες» του νέου δανεισμού.

efsm1437141685

Του Πέτρου Μηλιαράκη
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών (20/8/15)
Ο Πέτρος Ι. Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου και είναι μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.
(Τα «προσωπικά άρθρα» εκφράζουν την άποψη του συντάκτη τους και μόνο.)

Ο πρόσφατος νέος δανεισμός της Ελληνικής Δημοκρατίας με την «ιστορική υπερψήφισή του» από 222 βουλευτές (εκ των 300) του Κοινοβουλίου, έχει αξιοσημείωτες από νομική άποψη «παγίδες», οι οποίες κατ’ αρχάς μπορεί να μην εντοπίζονται, αλλά να προκύπτουν εκ των υστέρων και σε μεταγενέστερο χρόνο να δημιουργούν απρόβλεπτες καταστάσεις!

Επίσης, οι ρυθμίσεις αυτές μπορεί κατ’ αρχήν να μη θεσμοθετούν νομικά «ανώμαλες εξελίξεις».

Σε εξαιρετικές όμως περιπτώσεις-περιστάσεις μπορούν βασίμως να ανατρέψουν ακόμη και το σύνολο των συμφωνηθέντων! Με άλλα λόγια, οι ρυθμίσεις αυτές («παγίδες») μπορούν να καταστήσουν άνευ αντικειμένου τις ήδη υπάρχουσες δεσμεύσεις, τις οποίες, με εντυπωσιακή μάλιστα πλειοψηφία, νομιμοποίησε η νομοθετική λειτουργία της εσωτερικής έννομης τάξης!

Ας προσεγγίσουμε όμως τα ζητήματα -ορθότερα μερικά εξ αυτών, που μπορούν να καταγραφούν στο παρόν περίγραμμα:

Μεταξύ των όρων και της ερμηνείας των όρων της σύμβασης συμπεριλαμβάνεται:

α) «η Σύμβαση Διευκόλυνσης PSI Διαχείρισης Υποχρεώσεων της 01/3/2012», ενώ

β) αναφέρεται και ότι «ΔΔΕ» σημαίνει «τη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης ύψους 80 δισ. € της 08/5/2010».

Από νομοτεχνική άποψη, άξιο επισημείωσης είναι ότι, προς αποφυγήν επαναλήψεων, η συντομογραφία διευκολύνει το όλον κείμενο και δηλώνει «τι» εννοείται στο «εξής» – εξ ου λόγου στο εξής ως προς τη συγκεκριμένη σύμβαση, ο όρος «ΔΔΕ» αφορά τη «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης του Μαΐου του 2010».

Ωστόσο, από πουθενά δεν προκύπτει στη συνέχεια του κειμένου η παραμικρή σχέση ή αναφορά με αυτές τις διευκρινίσεις και αυτούς τους ορισμούς-όρους!

Τυχαίο; Αφελές; Προδήλως όχι, σύμφωνα (και) με τα παρακάτω που αφορούν τον πυρήνα των προβληματισμών μου.

Πέραν του ότι, και σε συνάρτηση με το Μνημόνιο Συνεννόησης, το ταμείο αυτό είναι κατά την ουσία και τον τύπο καθοδηγούμενο-διοικούμενο από τους δανειστές, οι διατάξεις που το αφορούν στο οικείο κεφάλαιο ως προς τις δεσμεύσεις, εγείρουν τεράστιες ενστάσεις ως προς τη σκοπιμότητα των ρυθμίσεων και την όλη δογματική.

Είναι αδιστάκτως βέβαιον ότι οι δεσμεύσεις της Σύμβασης που υπερψήφισε το Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 14/8/2015 καθίστανται κατ’ αρχάς άνευ αντικειμένου, γιατί ακριβώς σε δεύτερο χρόνο (μη προσδιοριζόμενο μάλιστα) προβλέπονται τροποποιήσεις-προσθήκες και συμβατικές παρεμβάσεις, που ανάγονται όχι μόνο στη διακριτική ευχέρεια του ΕΜΣ, αλλά και στην αποκλειστική αρμοδιότητα του!

Δηλαδή, η Ελληνική Δημοκρατία δεσμεύεται πως: παν ό,τι έχει συνομολογηθεί τελεί υπό την αίρεση της μονομερούς μεταβολής των συμφωνηθέντων, αρκεί να το κρίνει και να το θέλει ο ΕΜΣ !

Έτσι, όποτε το κρίνει και για οποιοδήποτε λόγο: «ο ΕΜΣ μπορεί να ρευστοποιεί περιουσιακά στοιχεία του κράτους με ιδιωτικοποιήσεις ή και με άλλα μέσα ή να διεκδικεί άλλα έσοδα, καθώς και να ζητεί παροχή άλλων εγγυήσεων και δεσμεύσεων και ανάληψη άλλων υποχρεώσεων ή άλλων δικαιωμάτων που κρίνει αναγκαία για την υποστήριξη της θέσης του…»(sic).

Κατά συνέπεια ο ΕΜΣ, πέραν των ιδιωτικοποιήσεων, μπορεί να αξιώσει έσοδα και με άλλους τρόπους και με άλλα μέσα, όπως επί παραδείγματι έσοδα από εκμετάλλευση φυσικών πόρων, έσοδα από αρχαιολογικούς χώρους ή μουσεία, έσοδα από εκποίηση ακατοίκητων νήσων και Κύριος οίδε τι άλλο!…

Επίσης, ο ΕΜΣ μπορεί να ζητεί και άλλες εγγυήσεις από οπουδήποτε, περιουσιακά στοιχεία του κράτους ή ακόμη και εγγυήσεις υπαγωγής της όλης Σύμβασης ως προς την εφαρμογή και ερμηνεία των κανόνων σε καθεστώς άλλου δικαίου (π.χ. αγγλικού), καθόσον αποκλεισμός τέτοιας εκδοχής δεν υφίσταται!

Υπόψη δε ότι η μονομερής μεταβολή των ήδη συμφωνηθέντων επαφίεται (ως έχει προεκτεθεί) στη διακριτική ευχέρεια του ΕΜΣ χωρίς τη σύμπραξη της Ελληνικής Δημοκρατίας!

Δηλαδή ο ΕΜΣ έχει εξουσιοδοτηθεί με μονομερές δικαίωμα αυτοσύμβασης!

Ούτως όμως εχόντων των πραγμάτων προκύπτει και το άδηλον ζήτημα προς «τι» οι προαναφερόμενες συμβάσεις της 8ης Μαΐου 2010 και της 1ης Μαρτίου 2012.

Το ζήτημα αυτό των όρων της Σύμβασης, που ωστόσο δεν περιλαμβάνονται στη σύμβαση ως ρυθμιζόμενα αντικείμενα, ομολογώ ότι υπερβαίνει τις επιστημονικές μου παραστάσεις και, επειδή δεν διαθέτω μεταφυσικές ικανότητες, αδυνατώ να αντιληφθώ τα παραγωγικά της βούλησης των συμβαλλομένων αίτια.

Τα αίτια δε αυτά θα είναι αντικείμενο ιστορικής απόδειξης! Πάντως, λόγω της φύσης του ΕΜΣ (αναφέρομαι στο λειτουργικό και οργανωτικό κριτήριο -αφορά Διεθνή Οργανισμό) η υπό κρίση δανειακή σύμβαση υπάγεται στις πρόνοιες και αξιώσεις της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών, οπότε η Ελληνική Δημοκρατία μπορεί, ανακτώντας την κυριαρχία της, να αξιώσει τα δέοντα σύμφωνα με τα κρατούντα στη διεθνή έννομη τάξη!

Τούτο όμως προϋποθέτει την αναγκαία πολιτική βούληση! Η ιστορία θα δείξει…

Ενταύθα επιβάλλονται και δύο διορθώσεις:

Α) Ακούστηκε στο Κοινοβούλιο, στην εισήγηση της πλειοψηφίας για την υπερψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης και του νέου Μνημονίου Συνεννόησης ότι: το Ευρωπαϊκό Ενωσιακό (Κοινοτικό) Δίκαιο είναι Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο. Λάθος! Είναι άλλης τάξης δίκαιο, που δεν είναι ούτε διεθνές ούτε εσωτερικό -για περαιτέρω ανάλυση βλ. Πέτρος Ι. Μηλιαράκης, «Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα μεταξύ νομικού δόγματος και πολιτικής», Εκδόσεις Λιβάνη (2005) σελ. 58 και επ.

Επίσης:

Β) Στην αυτή συνεδρίαση του Κοινοβουλίου ακούστηκε η ανάγκη η Ευρωπαϊκή Ένωση να εγγυηθεί τα σύνορά μας! Η άποψη όμως αυτή είναι προδήλως εξωνομική, καθόσον η Συνθήκη της Λισαβόνας ρητώς ορίζει ότι: «η εδαφική ακεραιότητα» και «η εθνική ασφάλεια» παραμένουν «στην ευθύνη του κράτους-μέλους» (sic)! Βλ. σχετικώς άρθρο 4 παρ. 2 ΣΕΕ.

Advertisements

Σχολιάστε

Διότι συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις.

stathis stavropoulos

Του Στάθη
Πηγή: enikos.gr
(Τα «προσωπικά άρθρα» εκφράζουν την άποψη του συντάκτη τους και μόνο.)

Όχι από την πρώτη στιγμή της «ελληνικής κρίσης» (διότι ουδείς ευθύς εξαρχής είχε αντιληφθεί το βάθος της, πλην των κατασκευαστών της), αλλά πάντως ήδη απ’ το 2011 η στήλη αυτή ψυχανεμιζόταν ότι η εν λόγω κρίση ήταν ένα εργαλείο για τη μετατροπή της Ελλάδας σε Ειδική Οικονομική Ζώνη εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απ’ το ψυχανέμισμα ως τη βεβαιότητα δεν χρειάσθηκε να περάσουν παρά ελάχιστοι μήνες. Εκτοτε «μάλλιασε η γλώσσα μας» να φωνάζουμε για το προφανές, το αυταπόδεικτο και το αυτονόητο, αλλά ο κ. Φλαμπουράρης, φερ’ ειπείν, ήταν πεπεισμένος 8 με 12 καθ’ εκάστην ότι «αέρα χρωστάμε, με αέρα θα τους πληρώσουμε». Τώρα τους πληρώνουμε με αίμα μισθωτών, συνταξιούχων, γεωργών, νέων, μικρομεσαίων κι άλλων, και μάλιστα πολύ αεράτα, διότι «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς».

Πέρασαν κοντά έξι χρόνια από τότε που ο Γιωργάκης εξασφάλισε το «μεγαλύτερο δάνειο όλων των εποχών», όπως κοκορευόταν ο κοκορόμυαλος, και σήμερα ο κ. Τσίπρας έχει «εξασφαλίσει» επίσης ένα δάνειο ανάλογων διαστάσεων, προσθέτοντας χρέος στο χρέος με γεωμετρική πρόοδο. Αν ο κάθε Ελληνας πολίτης σήκωνε έως τώρα στις πλάτες του ένα μαμούθ, στο εξής θα πρέπει να σηκώνει και ένα μαστόδοντο.

Πέρασαν κοντά έξι χρόνια από την εμφάνιση (κατασκευή) της κρίσης (όταν μια κρίση δανεισμού μεταμορφώθηκε σε κρίση χρέους) και σήμερα ο διευθυντής του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικής Ερευνας, χερ Μαρσέλ Φράτσερ προτείνει (φόρα παρτίδα) να γίνει η Ελλάδα Ειδική Οικονομική Ζώνη εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τόμπολα! Διότι το πείραμα (Ινστιτούτο Οικονομικής Ερευνας γαρ) πέτυχε. Η Ελλάδα έγινε προτεκτοράτο. Αποικία χρέους. Τώρα μπορεί να λέγεται δημοσίως αυτό που τόσα χρόνια κατασκευάσθηκε υποχθονίως. Τώρα το Γερμανικό Ινστιτούτο προτείνει να γίνει αυτό που η γερμανική κυβέρνηση έχει ήδη κατασκευάσει. Εναν κρανίου (και μάλιστα άμυαλου) τόπον. Το κατόρθωμα αυτό θα δοξάζει την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου στους αιώνες. Διότι επί των ημερών τους, καθώς και με τη συνέργειά τους, η εγχείρηση πέτυχε και ο ασθενής απεβίωσε – πλην όμως την τελευταία στιγμή ο μπαγάσας προσπάθησε να τη γλιτώσει, έβγαλε γλώσσα στον θάνατο κι εστράφη στην Αριστερά.

Ατίθασα πράγματα και απαράδεκτα, πρωτοφανή, ιερόσυλα, εικονοκλαστικά και κυρίως λαϊκιστικά. Η βεβαιότης του θανάτου ετέθη υπό αμφισβήτησιν! Άπαγε της βλασφημίας! Η πιθανότης της ανάστασης άρχισε να σείει τα θεμέλια της «νέας τάξης», έφριξαν τα ποτάμια κι εξήλθον απ’ τις κοίτες τους, quo vadis Ευρώπα; Ευτυχώς η εκκολαπτόμενη θύελλα απεδείχθη ανεμογκάστρι! Με αέρα φούσκωσαν τα μυαλά μας, με αέρα ξεφούσκωσαν, διότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς». Διότι η Αριστερά δεν μπορούσε παρά να κάνει ό, τι έκανε η Δεξιά.

Κι έτσι, ολοκληρώθηκε η δουλειά! Για τα επόμενα τρία χρόνια η χώρα θα είναι υπό επιτροπεία. Κι αν όλα πάνε καλά και το μνημόνιο πετύχει (!), η Ελλάδα θα είναι υπό επιτροπεία για τα επόμενα 32 χρόνια! Αν πάλι το μνημόνιο αποτύχει (οποία έκπληξις!), πάλι κάτι αεράτο θα σκεφθεί ο κ. Φλαμπουράρης. Αν πάλι στο μεταξύ η Γερμανία βγει απ’ το ευρώ, εμείς θα μείνουμε «πάση θυσία» στο ιερό αυτό νόμισμα, διότι έτσι λένε τα γκάλοπ, έτσι λέει το «όχι» όταν το βαφτίζουν «ναι», διότι έτσι λέει και ο κ. Μιχελογιαννάκης όταν ετάζει τους νεφρούς Σαμαρά κι ερμηνεύει τις σπάλες Σόιμπλε.

Κι έτσι, συντρόφισσες και σύντροφοι, κυρίες και κύριοι, ο κ. Τσίπρας απέδειξε ότι η ελληνική Αριστερά μπορεί να κυβερνάει τη χώρα, αλλά μόνον υπό την επιτροπεία της γερμανικής Δεξιάς. Διότι σε όλα τα υπουργεία θα υπάρχει ο Ευρωπαίος κομισάριος ο οποίος θα κατέχει το δεσμείν και λύειν επί όλους! Υπό την ίδια επιτροπεία βεβαίως (του κ. Σόιμπλε ή του κ. Θεοχάρη, αδιάφορον) θα διατελεί και ο Έλληνας αριστερός πρωθυπουργός (που μάλιστα διατείνεται ότι δεν αναγνωρίζει άλλους πιο αριστερούς απ’ αυτόν) – ούτε οι τεύτονες επίτροποι στα υπουργεία, πείτε τους και γκαουλάιτερ, δεν έχει σημασία! Σημασία έχει το ανδρείκελο. Να λειτουργεί καλά. Να κλαίει τις σκοτεινές νύχτες με μαύρο δάκρυ, ώστε να μπορεί να διαβεβαιώνει κάθε πρωί τον κοσμάκη ότι το κακό που του κάνει τώρα, θα μπορέσει να το διορθώσει αύριο! Πώς; Μα με τους πόρους της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης! Οταν ο μισθός φθάσει σε έναν χρόνο τα 300 ευρώ, θα μπορέσει ύστερα σε δέκα χρόνια το ανδρείκελο να τον κάνει 320! Λίγο το ‘χεις, από το να μην έχεις ούτε ένα ευρώ;

Τώρα, θα μου πείτε, το πας μακριά! Σε δέκα χρόνια ποιο ανδρείκελο ζει και ποιο πεθαίνει. Μεγάλο το δίκιο σας και «μακροπρόθεσμα όλοι θα είμαστε νεκροί». Γεωργοί, συνταξιούχοι, άνεργοι, υποαμειβομένοι, απασχολήσιμοι, νέοι, μαγαζάτορες, χρεωμένοι, όλοι! Αέρα μάς χρωστάει η ζωή, με αέρα θα μας πληρώσει. Αλλωστε και το χρέος της Γερμανίας αέρας είναι, μια τεράστια φούσκα! Της Ιταλίας ή της Γαλλίας να δεις! Της Ιαπωνίας σωστός Γκοτζίλας, ενώ ο Αμερικανοί τυπώνουν το χρέος τους σε νόμισμα πιο καλό κι απ’ το ευρώ (διότι το δολάριο είναι και ένοπλο).

Συνεπώς μη χολοσκάμε! Τα λεφτά, που δεν έχουμε για να πληρώσουμε τους φοροφόρους και τις τράπεζες, αέρας είναι. Κάπως δηλητηριώδης βέβαια, σου κάνει τη ζωή θάλαμο αερίων, αλλά μην τα θέλουμε και όλα δικά μας, είναι πολύ αριστερό, πολύ ακατόρθωτο. Και πολύ επικίνδυνο. Διότι, στην εποχή μας, αν σε πιάσουν να σκέφτεσαι μήπως υπάρχει κι άλλος δρόμος, σε πάνε για «εσχάτη προδοσία» που λέει και ο κ. Πανούσης, διότι «δεν μπορεί» κι αυτός «να κάνει αλλιώς» και να μη λέει κοτσάνες. Άκακες κοτσάνες. Καθότι τις κακιασμένες κοτσάνες, ότι όποιος συριζαίος παραμένει σταθερός στις αρχές του και το προεκλογικό πρόγραμμα του κόμματος είναι «αποστάτης», ούτε ο κ. Πανούσης τις λέει, ούτε ο κ. Τσίπρας, ούτε ο κ. Παππάς – αφήνουν να τις λέει ο ΔΟΛ

Σχολιάστε

Το σπασμένο κέλυφος.

pinakas_6

Πηγή: efsyn.gr
Της Πέπης Ρηγοπούλου
(Τα «προσωπικά άρθρα» εκφράζουν τις απόψεις του συντάκτη τους και μόνο.)

Στους Κ.Γ. και Κ. Κ.

Το κέλυφος καλύπτει κάποια θαλάσσια όντα, όπως τα οστρακόδερμα, τους αστακούς, τις καραβίδες και άλλα. Επίσης, τις χελώνες, θαλάσσιες και στεριανές. Ο ρόλος του για όλα αυτά τα είδη του ζωικού βασιλείου είναι προστατευτικός.

Ίσως γι’ αυτό στο παραδοσιακό φαντασιακό των λαών, πριν η Αναγέννηση με όπλο το τηλεσκόπιο διαλύσει τις ψευδαισθήσεις, ο ίδιος ο ουρανός, στον βαθμό που φαινόταν να προστατεύει τους θνητούς, εμφανιζόταν σαν ένας θόλος, δηλαδή κάποιας μορφής κέλυφος, στολισμένο από κάποιον ταλαντούχο διακοσμητή με φωτεινά σημάδια, τα αστέρια.

Ωστόσο, στο ζωικό πάντα βασίλειο, ένα κέλυφος μπορεί να μετατραπεί και στον χώρο όπου ο πρώην προστατευόμενος βράζει, μεταφορικά αλλά και κάποτε κυριολεκτικά, στο ζουμί του.

Παράδειγμα, ο Αμαντρίλο, ζώο της Λατινικής Αμερικής, που μαγειρεύεται από τους ντόπιους μέσα στο ίδιο το σκληρό καύκαλό του.

Ιδεολογίες, δοξασίες, θρησκείες, πλέγματα πολιτικών και κοινωνικών σχέσεων, αποτελούν συχνά ένα κέλυφος που άλλοτε αντέχει και άλλοτε καταρρέει, άλλοτε προστατεύει και άλλοτε πνίγει.

Στα χρόνια της δικτατορίας, αυτοί που απεχθάνονταν ή έστω αντιπαθούσαν τους συνταγματάρχες, δηλαδή η πλειοψηφία των Ελλήνων, θεωρούσαν, όχι λανθασμένα, τις ΗΠΑ υπόλογες για τα δεινά της χώρας, και είχαν στραφεί προς τη Δυτική Ευρώπη γυρεύοντας αρωγή και προστασία.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που έφτασε μετά την πτώση της χούντας και ενώ εξελισσόταν η εισβολή και κατοχή στην Κύπρο με παράλληλη απειλή γενικότερου ελληνοτουρκικού πολέμου, προσέφερε στον λαό το επιθυμητό κέλυφος προστασίας: την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, εγγύηση αποτροπής εξωτερικών πολέμων και εσωτερικών εκτροπών και περαιτέρω οικονομικής ανάπτυξης.

Η είσοδος στην Ευρωπαϊκή Ενωση έφερε στη χώρα σημαντικά κονδύλια. Το δώρο αυτό, όμως, σαν νέος δούρειος ίππος, έφερε μαζί του και την παρέμβαση στην παραγωγή της χώρας μας, που, και με την ευθύνη των Ελλήνων πολιτικών που κυβέρνησαν αλλά και της πελατείας τους, οδήγησε σε μία στρεβλή ανάπτυξη και παραμόρφωσε την παραγωγικότητά της. Ενώ η προστασία από εξωτερικές απειλές ήταν τόσο λίγη που η Ελλάδα ήταν αναγκασμένη να εξασφαλίσει από μόνη της την αποτροπή και έτσι βρέθηκε με υπέρογκες αμυντικές δαπάνες, που σημαίνουν όταν δεν προϋποθέτουν την υπερκοστολόγηση και τη μίζα.

Όσο για την αποτροπή δικτατοριών, που έτσι κι αλλιώς ήταν πια από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 άχρηστες για τον ιμπεριαλισμό στην Ελλάδα, αλλά και στην Ισπανία και την Πορτογαλία, τα όσα σήμερα συμβαίνουν μπορεί να ερμηνευθούν και σαν εξ Εσπερίας εισαγωγή μεταλλαγμένων δικτατοριών που αντί για τα τεθωρακισμένα χρησιμοποιούν τις τράπεζες και τα Μέσα.

Όλα αυτά είναι λίγο ή πολύ παραδεκτά, ακόμα και από αυτούς που δηλώνουν ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα εδώ μπορεί να ερμηνευθεί ορθολογιστικά. Λιγότερο προφανές είναι κάτι που υπήρχε εδώ και καιρό, αλλά πήρε στις μέρες μας μορφή καταιγιστικού φαινομένου.

Πρόκειται για την παταγώδη διάψευση του ευρωπαϊστικού επιχειρήματος που συρρικνώνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή, μάλλον, στο διευθυντήριό της την Ευρώπη και τον πλανήτη ολόκληρο, προσδίδοντάς της μια μεταφυσική διάσταση που την καθιστά οικονομικό, πολιτικό και τελικά ψυχικό κέλυφος, συνώνυμο του κάθε αληθούς, δικαίου και ωραίου.

Το αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος δείχνει ότι η πλειοψηφία στην Ελλάδα έχει ήδη αντιληφθεί ότι το κέλυφος αυτό δεν έχει απλώς διαρραγεί αλλά, αντί για προστασία, συνιστά γεωμετρικά αυξανόμενη απειλή.

Αυτοί που δεν το αντιλαμβάνονται, ωστόσο, δεν είναι μόνον όσοι κλείνουν τα μάτια από συμφέρον ή φόβο.

Είναι επίσης και όσοι, διανοούμενοι κυρίως, έχουν αναγάγει τον στενό και ουσιαστικά οικονομίστικο και απολιτικό ορθολογισμό που σήμερα μας ισοπεδώνει σε πολιτισμικό και πολιτικό κανόνα.

Για πόσο θα συνεχίσουν να αρνούνται να δουν το τέλος των ψευδαισθήσεών τους;

Το τέλος, βεβαίως, δεν είναι μια στιγμή, αλλά μια φάση που μπορεί να διαρκέσει τόσο που να μας θάψει όλους.

Όσες και όσοι ωστόσο δεν συναινούμε στην ταφή μας κάτω από το θρυμματισμένο κέλυφος των ψευδαισθήσεων, καλούμαστε να βρούμε έναν άλλο λόγο, φίλο και όχι τύραννο της ψυχής και του σώματός μας, οδηγό για τις πράξεις μας.

Σχολιάστε

Τα κόμματα της Αριστεράς δεν είναι κόμματα περιορισμένης ευθύνης.

kosyriza_0

Πηγή: rednotebook.gr
του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου
Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας.
(Τα «προσωπικά άρθρα» εκφράζουν τις απόψεις του συντάκτη τους και μόνο.)

Με τη στρατηγική της υπερχρέωσης να προδιαγράφει τα όρια της κρατικής πολιτικής και των όποιων ελιγμών εντός μνημονίου, με τη Βουλή να μετατρέπεται σε θυγατρική του Εurogroup υπό τον εκβιασμό του τέλους της ρευστότητας, και με κάθε έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας –από τις εκλογές ως το πρόσφατο δημοψήφισμα– να εξουδετερώνεται στο όνομα της εθνικής «έκτακτης ανάγκης», οι δημοκρατικές διαδικασίες σε ένα κόμμα της Αριστεράς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, φαντάζουν απολύτως τριτεύουσας σημασίας. Πολύ περισσότερο που, ανεξαρτήτως προθέσεων, το ίδιο το κόμμα έχει προσχωρήσει de facto, από τα χρόνια κιόλας της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στο δόγμα «οι κυβερνήσεις είναι το παν, τα κόμματα δεν είναι (σχεδόν) τίποτα».

Θυμίζω: Στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούλιο του 2013, ο τρόπος εκλογής του προέδρου, του εν αναμονή δηλαδή πρωθυπουργού, και ο περιορισμός της αντιπολίτευσης (των «συνιστωσών»), απασχόλησαν δυσανάλογα περισσότερο από το μεταβατικό πρόγραμμα ενός αριστερού κόμματος, «έτοιμου», όπως δήλωνε στην πολιτική του απόφαση, να αντιμετωπίσει «τις ενδεχόμενες απειλές και τους εκβιασμούς των δανειστών». Ενάμισι χρόνο αργότερα, στο Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο του περασμένου Γενάρη, οι σύνεδροι κλήθηκαν απλώς να ακούσουν την ομιλία του επόμενου πρωθυπουργού, εν μέσω γενικής δυσανεξίας για άλλες τοποθετήσεις. Από τη συμφωνία δε της 20ης Φεβρουαρίου και μετά, το κόμμα απορροφήθηκε ουσιαστικά από τη Βουλή και τα συλλογικά του όργανα περιορίστηκαν στο να δηλώνουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση. Ακόμα και μετά το «πραξικόπημα» της 12ης Ιουλίου, η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ απέφυγε (συναινετικά…) να εγκρίνει ή να απορρίψει τη μνημονιακή συμφωνία, μετατρέποντας την πολιτική σύγκρουση σε διαδικαστικό ζήτημα (διαρκές ή έκτακτο συνέδριο). Κι είναι τέλος ενδεικτικό ότι, ως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν είναι καν γνωστό πότε (και αν) θα γίνει το πολυαναμενόμενο Έκτακτο Συνέδριο: αυτό που κυρίως απασχολεί μέχρι τώρα είναι ποιος θα επωμιστεί την ευθύνη της ενδεχόμενης διάσπασης και ποιος είναι ο καταλληλότερος χρόνος γι’ αυτήν.

Από αυτή τη σκοπιά, η απαίτηση να οριστεί επιτέλους ημερομηνία του συνεδρίου είναι μετέωρη αν δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τα κρίσιμα ερωτήματα αυτού του συνεδρίου:
Υπάρχει πράγματι αντιστροφή της κρίσης υπερσυσσώρευσης που να δίνει νόημα στους κυβερνητικούς ισχυρισμούς για «την ανάπτυξη που έρχεται» – ή αντίθετα, ο κύκλος που εγκαινιάζουν τα μνημόνια είναι «ανάπτυξη» με μισθούς και συντάξεις των 300 ευρώ;
Μπορεί η κυβέρνηση να υποσχεθεί μια «ακόμα πιο σκληρή διαπραγμάτευση» εντός Ευρωζώνης, με αποδεδειγμένη πια την ασυμβατότητα της Ε.Ε. με κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας – και με το ευρώ να καθίσταται περίπου συνώνυμο του πολιτεύματος;
Είναι αξιοποίηση ή εγκλωβισμός στις ενδοευρωπαϊκές αντιθέσεις η στοίχιση με τους ευρωπαίους σοσιαλφιλελεύθερους Ρέντσι και Ολάντ – όταν το αντίδοτο στη γερμανοκρατία (sic) που προτείνουν είναι μια πιο συγκεντρωτική και αυταρχική Ευρωζώνη;
Θα αναμετρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με την ανάγκη ενός μεταβατικού προγράμματος (με μονομερείς ενέργειες στη φορολογία, τα εργασιακά και το τραπεζικό σύστημα)1, για να διατηρήσει τους δεσμούς με το 62% του ιστορικού δημοψηφίσματος – ή θα αποδεχτεί ως πρόγραμμά του το μνημόνιο, αφήνοντας μέρος των εκπροσωπήσεών του βορά στη λαϊκιστική Ακροδεξιά;

Τα διλήμματα αυτά μπορεί να μην έχουν κοινές απαντήσεις – οι απαντήσεις ωστόσο επείγουν. Αν ήμασταν σε «κανονικούς» καιρούς, ίσως και να υπήρχαν τρόποι να τα αποφύγουμε. Σήμερα όμως δεν υπάρχουν.

___________

[1] Hλίας Ιωακείμογλου, «Για ένα κοινό μεταβατικό πρόγραμμα των αντι-μνημονιακών δυνάμεων», Rproject, 15.8.2015

Το κείμενο δημοσιεύεται στην Εφημερίδα των Συντακτών (19.8.2015)

Σχολιάστε

«Είναι η οικονομία, όχι το νόμισμα, ηλίθιε»!

Το πραγματικό μάθημα της Ιστορίας, το οποία φαίνεται ότι το Πεκίνο αντιλαμβάνεται καλύτερα από την Αθήνα, είναι ότι οφείλει κανείς να προσαρμόζει το νόμισμά του στις ανάγκες της οικονομίας του.

euro_tam_12

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
Πηγή: Iskra.gr
(Τα «προσωπικά άρθρα» εκφράζουν την άποψη του συντάκτη τους και μόνο.)

Την εβδομάδα που πέρασε, η ελληνική κυβέρνηση επαινέθηκε από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης της Ευρώπης και της βόρειας Αμερικής για τη Μνημονιακή στροφή της, η οποία, σύμφωνα με το γνωστό ρεφρέν, «έσωσε την ευρωζώνη από το χείλος του γκρεμού». Αντίθετα, η κυβέρνηση της Κίνας εμφανίστηκε από τους ίδιους παράγοντες ως το μαύρο πρόβατο του διεθνούς συστήματος λόγω της υποτίμησης του εθνικού της νομίσματος, η οποία οδηγεί, τάχα, τον κόσμο «στο χείλος των νομισματικών πολέμων».

Η κεντροαριστερής κατεύθυνσης βρετανική εφημερίδα Guardian διακρίνεται, όπως είναι γνωστό, για τον ευρωπαϊσμό της και ουδεμία συμπάθεια τρέφει για το κοινωνικό σύστημα ή το πολιτικό καθεστώς της Κίνας. Ακριβώς γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία πρόσφατο, κύριο άρθρο της σύνταξης, γύρω από τους αντιπαράλληλους δρόμους Ελλάδας και Κίνας, υπό τον εύγλωττο τίτλο: «Είναι η οικονομία, ηλίθιε»! Υποτάσσοντας τις ιδεολογικές προτιμήσεις της στην ωμή αλήθεια, η σύνταξη του Guardian αποφαίνεται ότι ο Τσίπρας διαπράττει μέγα σφάλμα, ενώ οι Κινέζοι πράττουν το σωστό.
Κι αυτό, γιατί οι δεύτεροι υποτάσσουν το έλασσον θέμα της νομισματικής τους πολιτικής στο μείζον ζήτημα της οικονομικής αναζωογόνησης και της κοινωνικής προόδου, ενώ η ελληνική κυβέρνηση βάζει το άλογο πίσω από το κάρο, θυσιάζοντας τα πάντα στο βωμό του «ισχυρού νομίσματος».

«Ειπώθηκε ότι η Ελλάδα αντέδρασε σωτήρια, ‘’στο χείλος του γκρεμού’’, καθώς γραπώθηκε από το ευρώ, ενώ η Κίνα, υποτιμώντας το γουάν, ωθεί τον κόσμο προς την ‘’άβυσσο’’ των νομισματικών πολέμων», γράφει η σύνταξη του Guardian και συνεχίζει: «Η πραγματική αντίθεση δεν μετριέται με βήματα που χωρίζουν τους μεν και τους δε από κάποια άβυσσο. Η πραγματική αντίθεση έγκειται στο ότι η μεν Αθήνα αναδιαρθρώνει μια ήδη κατεστραμμένη οικονομία γύρω από ένα νόμισμα, ενώ το Πεκίνο αναδιατάσσει τη νομισματική του πολιτική έτσι ώστε να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της οικονομίας του. Βάζοντας το ελληνικό κοινοβούλιο να επικυρώσει νέα πακέτα λιτότητας ως προϋπόθεση για την παραμονή στη λέσχη του ευρώ, η αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ευθυγραμμίστηκε με τους αξιοσέβαστους εκπροσώπους τής χρηματοπιστωτικής ορθοδοξίας, υποτάσσοντας ταυτόχρονα τα ελληνικά νοικοκυριά και τις βιομηχανίες σε καταστροφικές αναδιαρθρώσεις».

Αν και ο Guardian διαχρονικά υποστηρίζει μια σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του ευρωπαϊκού σχεδίου, δεν αφήνει αυτή τη γενική του προδιάθεση να μετατραπεί σε δογματική τύφλωση. Αναγνωρίζει ότι σε συνθήκες ύφεσης και ανεργίας, η άσκηση μιας ενεργητικής, εθνικής νομισματικής πολιτικής προς όφελος της οικονομικής αναζωογόνησης και της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι εκ των ων ουκ άνευ, ενώ αντίθετα, η εμμονή στη Δρακόντεια δημοσιονομική πειθαρχία του «σκληρού νομίσματος» οδηγεί σε εκρηκτικά αδιέξοδα.
Προς επίρρωσιν των ισχυρισμών του φέρνει την παταγώδη αποτυχία της πολιτικής της «σκληρής στερλίνας» που άσκησε ο Τσόρτσιλ το 1925 και την αναζωογονητική για τη βρετανική οικονομία έξοδο της στερλίνας από τον στενό κορσέ του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος, το 1992. Ενδιαφέρον έχουν και οι σχετικές αναφορές της εφημερίδας στην κατάρρευση του κανόνα του χρυσού, ύστερα από το κραχ του 1929.

Το συμπέρασμα της ανάλυσης του Guardian είναι απλό, όπως η αλήθεια:

«Το πραγματικό μάθημα της Ιστορίας, το οποία φαίνεται ότι το Πεκίνο αντιλαμβάνεται καλύτερα από την Αθήνα, είναι ότι οφείλει κανείς να προσαρμόζει το νόμισμά του στις ανάγκες της οικονομίας του – κι ύστερα, να αντιμετωπίζει τους κανόνες και τους θεσμούς που αξιώνουν το αντίθετο με τη δέουσα περιφρόνηση».

Σχολιάστε

Νέο μνημόνιο: 14 νέα θανάσιμα πλήγματα σε κοινωνική ασφάλιση και συντάξεις.

2,8 δις οι απώλειες των συνταξιούχων το 2015-2016 !
Διατηρείται και ενισχύεται ο εργασιακός Μεσαίωνας.

syntakseis

Πηγή: Iskra.gr
Του Δημήτρη Στρατούλη
(Τα «προσωπικά άρθρα» εκφράζουν τις απόψεις του συντάκτη τους και μόνο.)

Η Κυβέρνηση με το νέο μνημόνιο ανέλαβε πολύ συγκεκριμένες και επώδυνες δεσμεύσεις μεταξύ άλλων και για την δημόσια κοινωνική ασφάλιση, τόσο σε επίπεδο προαπαιτούμενων άμεσης εφαρμογής όσο και σε επίπεδο μεσοπρόθεσμων δράσεων μετά τον Οκτώβριο του 2015.

Τα προαπαιτούμενα, που καλύπτει σε ένα βαθμό ο ψηφισμένος πριν από ένα μήνα μνημονιακός νόμος 4334/15 και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό το νέο μνημόνιο,  προωθούν  μία πολύ μεγάλη περικοπή των δημοσίων δαπανών για την κοινωνική ασφάλιση και κατά συνέπεια νέες μειώσεις των συντάξεων, αλλά και περαιτέρω μετάλλαξη της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης σε ιδιωτική – κεφαλαιοποιητική, σύμφωνα με τις πάγιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που πρεσβεύουν οι λεγόμενοι «θεσμοί».

Οι νέες μνημονιακές δεσμεύσεις απέχουν έτη φωτός από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, από τις προγραμματικές θέσεις της κυβέρνησης ακόμα κι από αυτές τις θέσεις της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για  μεγαλύτερη επιβάρυνση των εργοδοτών και όχι των ασφαλισμένων (όπως για παράδειγμα η επαναφορά των εργοδοτικών εισφορών στα επίπεδα του Ιουνίου του 2014 +3,9% στις εισφορές), που «τις πήρε το ποτάμι».

Η κυβέρνηση, με ισχύ από την 1 Ιούλη 2015,  θα πρέπει προχωρήσει σε απορυθμίσεις της κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων, που θα οδηγήσουν σε μείωση των δαπανών της κατά 0,25-0,5% του ΑΕΠ το 2015 και το 1% του ΑΕΠ (1,8 δις ευρώ) για το 2016.

Οι προβλεπόμενες από το νέο μνημόνιο άμεσες περικοπές στο μη ανταποδοτικό-προνοιακό μέρος των κατώτατων συντάξεων του Ι.Κ.Α. και σε όλες τις συντάξεις του Ο.Γ.Α., που συνεπάγεται μείωση έως και 41%, δηλαδή μείωση των κατώτατων συντάξεων γήρατος από 486 ευρώ μηνιαία στα 338 ευρώ, και μείωση 66% στις συντάξεις του ΟΓΑ δηλαδή μηνιαία σύνταξη από 360 σε 120 ευρώ για 160.000 παλαιούς συνταξιούχους του.

Η προβλεπόμενη στο νέο μνημόνιο σταδιακή κατάργηση του Ε.Κ.Α.Σ. μέχρι το 2019 και ειδικά η άμεση κατάργηση του Ε.Κ.Α.Σ. για το 20% των δικαιούχων με τα αναλογικά μεγαλύτερα εισοδήματα  συνεπάγεται επιπλέον μείωση συντάξεων 193 ευρώ κατά μέσο όρο μηνιαία, θα οδηγήσει στην περαιτέρω εξαθλίωση και φτωχοποίηση όλων των δικαιούχων των παραπάνω παροχών, αφού αυτές είναι τα βασικά οικονομικά βοηθήματα για την αντιμετώπιση μεγάλου μέρους της φτώχειας των χαμηλοσυνταξιούχων και των ηλικιωμένων στην Ελλάδα.

Με αυτές τις μνημονιακές δεσμεύσεις καταργείται επί της ουσίας η βασική αναδιανεμητική λειτουργία της Κοινωνικής Ασφάλισης για όλους τους νέους συνταξιούχους κάτω των 67 ετών που συνταξιοδοτούνται από 1η Ιουλίου 2015 μέσω της σταδιακής κατάργησης του Ε.Κ.Α.Σ. ως το τέλος του 2019, της κατάργησης του μη ανταποδοτικού μέρους των συντάξεων των κατώτατων ορίων και του Ε.Κ.Α.Σ., το πάγωμα των κατώτατων συντάξεων για όλους έως το 2021 και την αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων του Ο.Γ.Α. (690.301 άτομα).

Συγκεκριμένα η κυβέρνηση με το νέο μνημόνιο αναλαμβάνει δεσμεύσεις να εφαρμοστούν τα εξής:

1.  Παροχή των κατώτατων ορίων σύνταξης και του Ε.Κ.Α.Σ. μόνο σε όσους νέους συνταξιούχους έχουν συμπληρώσει τα 67 έτη και περικοπή του μη ανταποδοτικού μέρους σε όλους τους νέους συνταξιούχους ηλικίας κάτω των 67, δηλαδή μειώσεις έως και 40% σε ένα πολύ μεγάλο μέρος των πρόωρα συνταξιοδοτημένων με τις προϋποθέσεις των ελάχιστων ορίων (4.500 ένσημα), δηλαδή στις κατώτατες συντάξεις.

2.  Μέτρα για αύξηση της εισφοράς των συνταξιούχων για τον κλάδο υγείας από 4% σε 6% και επέκταση της παρακράτησή της και από τις επικουρικές συντάξεις, που έως σήμερα δεν έχουμε αντίστοιχη εισφορά, με επιβάρυνση για τους συνταξιούχους 854 εκατ. ευρώ το χρόνο. (παρ. 31 άρθρου 1. Ν.4334/15).  

3.  Ενοποίηση όλων των επικουρικών ταμείων στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (Ε.Τ.Ε.Α.) και εφαρμογή τής ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, δηλαδή  άμεση περικοπή πολλών επικουρικών συντάξεων και Εφάπαξ των ταμείων που χρειάζονται κρατική ενίσχυση από 1-1-2015. (παρ. 28 άρθρου 1. Ν.4334/15). Με βάση την υπό εξέλιξη αναλογιστική μελέτη, στις προβολές 2015 – 2016 οι συνολικοί πόροι των ταμείων επικουρικής ασφάλισης εκτιμώνται σε 2,8 δις Ευρώ και οι ανάγκες για πλήρεις παροχές σε 4,2 δις Ευρώ.  Δηλαδή, προκύπτει έλλειμμα 1,4 δις, το οποίο δεν μπορεί να καλυφθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό, οδηγώντας σε μείωση των παροχών ή/και η αύξηση των εισφορών κάτι που οδηγεί σε δραματική περικοπή των επικουρικών συντάξεων. 

4.  Η συμφωνία προβλέπει πάγωμα της κατώτερης σύνταξης στην σημερινή ονομαστική της αξία ως το 2021 (πάγωμα 509.000 συντάξεων του Ι.Κ.Α.). Οι συνταξιούχοι αυτοί ήδη έχουν χάσει το 23,5% της αγοραστικής τους δύναμης την τελευταία περίοδο (-9,2% από τον πληθωρισμό και -14,3% από τις μειώσεις των συντάξεων).

5.  Αλλαγή όλων των συντάξεων του Ο.Γ.Α. για το μέρος που δεν έχουν αναλογικό τρόπο υπολογισμού αντίστοιχο με τα άλλα ασφαλιστικά ταμεία, δηλαδή μείωση και των συντάξεων του Ο.Γ.Α. για όλους όσοι δεν έχουν καταβάλει εισφορές και για όσους λαμβάνουν την κατώτερη σύνταξη αλλά και επανυπολογισμό όλων των συντάξεων (690.301 άτομα).

6.  Σταδιακή μείωση των δικαιούχων του Ε.Κ.Α.Σ. έως την κατάργηση του ως το τέλος του 2019, μέτρο που αφορά 300.000 συνταξιούχους, που θα βρεθούν να διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Άμεσα, προωθείται η κατάργηση του Ε.Κ.Α.Σ. για το 20% των δικαιούχων με τα αναλογικά πιο υψηλά εισοδήματα (60.000 άτομα).

7.  Εφαρμογή του Νόμου 3863/10 και των έμμεσων ή άμεσων περικοπών που επιφέρει η εφαρμογή του νέου τρόπου υπολογισμού των κύριων συντάξεων (εγγυημένη από το κράτος βασική σύνταξη 360 ευρώ μηνιαία και ανταποδοτική σύνταξη). Η εφαρμογή του Νόμου 3863/10 θα έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στο επίπεδο των συντάξεων. Για την επόμενη δεκαετία οι επιπτώσεις θα αγγίζουν τα 20 έως 100 ευρώ στις μηνιαίες μέσες κύριες συντάξεις. Το βασικό ζήτημα για την εφαρμογή του Νόμου 3863/10 είναι τα χαμηλά ποσοστά αναπλήρωσης που προβλέπει και η εξατομίκευση της κοινωνικής ασφάλισης με τον περιορισμό της κοινωνικής αλληλεγγύης που συνεπάγεται.

8.  Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, ώστε από το 2022 και μετά η ηλικία που θα μπορεί κανείς να βγει νωρίτερα στη σύνταξη να είναι τα 67 έτη για πλήρη, και 62 είτε με 40 χρόνια ασφάλισης είτε για μειωμένη, με ποινή πρόωρης συνταξιοδότησης που θα αυξηθεί από -6% ανά έτος σε -16% για το διάστημα της επέκτασης του ορίου ηλικίας σε σχέση με τα σημερινά όρια. Οι πρόωρες συντάξεις είναι για πάρα πολλούς συνταξιούχους λύση ανάγκης και όχι επιλογή, για να αντιμετωπίσουν τον φόβο της υψηλής ανεργίας που πλήττει και τους άνω των 55 ετών εργαζόμενους, οι οποίοι ως άνεργοι στην πλειοψηφία τους είναι μακροχρόνια άνεργοι, και η ανεργία ουσιαστικά τους οδηγεί σε βίαιη έξοδο από την αγορά εργασίας.

9.  Αλλαγή των εισφορών στους αυτοαπασχολούμενους και τους αγρότες, που τις κατέβαλλαν βάσει εισοδηματικών κλάσεων και εισαγωγή εισφορών αναλογικών με το εισόδημα. Αυτό συνεπάγεται αύξηση έως και 20% των εισφορών σε όσους αυτοαπασχολούμενους έχουν κάπως υψηλότερα εισοδήματα.

10.  Σταδιακή κατάργηση όλων των εξαιρέσεων χρηματοδότησης ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό και εναρμόνιση των ασφαλιστικών εισφορών αλλά και των παροχών με τη δομή και τις προϋποθέσεις του Ι.Κ.Α. για όλα τα ταμεία από 1 Ιουλίου 2015. Από τα μέτρα αυτά θα έχουμε αυξήσεις των εισφορών σε ΟΓΑ, ΝΑΤ και ΟΑΕΕ, αφού θα επέλθει δραματική περικοπή της κρατικής επιχορήγησης στον ΟΓΑ (σήμερα αγγίζει το 85% των εσόδων του), στο ΝΑΤ (σχεδόν 90% των εσόδων του) και στον ΟΑΕΕ.

11.  Κατάργηση όλων των φόρων υπέρ τρίτων (π.χ. αγγελιόσημο), που λαμβάνουν κάποια ταμεία, μέχρι 31 Οκτωβρίου 2015, και αντίστοιχες αυξήσεις των εισφορών ή μειώσεις των παροχών. Αυτό το μέτρο θα έχει άμεση επίπτωση σε μια σειρά από ταμεία που εισπράττουν έσοδα μέσω φόρων υπέρ τρίτων.

12.  Εύρεση ισοδύναμων που θα καλύψουν το κόστος της απόφασης του Συμβουλίου Επικρατείας περί αντισυνταγματικότητας των περικοπών που επέβαλλαν διάφοροι νόμοι την περίοδο 2010-2012. Οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας κρίνουν ως αντισυνταγματικές, κι επομένως καταργούν άμεσα, σειρά περικοπών που επιβλήθηκαν σε κύριες και επικουρικές συντάξεις με διατάξεις που θεσπίστηκαν μετά την 1-1-2012 με τους νόμους 4051/2012 και 4093/2012. Επιπρόσθετα αντισυνταγματική κρίνεται και η πλήρης κατάργηση των δώρων και επιδομάτων (Δώρο Χριστουγέννων 400 €, Δώρο Πάσχα 200 € και Επίδομα αδείας 200 €), που ελάμβαναν οι συνταξιούχοι άνω των 60 ετών αλλά και οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ και είχαν καταργηθεί με διάταξη του ν. 4093/2012. Σύμφωνα με εκτιμήσεις το κόστος για τα ασφαλιστικά ταμεία μπορεί να αγγίξει τα 2,6 έως 3 δις ευρώ, δηλαδή περίπου 1,5 % του ΑΕΠ.

13.  Σταδιακή ολοκλήρωση της ενοποίησης των ταμείων με ενοποίηση των νομικών πλαισίων και των προϋποθέσεων παροχών σε πρώτη φάση, ώστε να είναι εφικτή η λειτουργία ενός μόνο ταμείου στο τέλος του 2016. Τα μέτρα αυτά θα επιφέρουν μείωση του διοικητικού κόστους όμως θα προκαλέσουν πολλά λειτουργικά προβλήματα και ισοπέδωση παροχών προς τα κάτω.

14.  Οι αλλαγές στο νόμο 4321/2014 για τη ρύθμιση οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία σε βάρος των 300.000 οφειλετών που ρύθμισαν σε αυτά οφειλές 5,66 δις ευρώ είναι πλήγμα στα οικονομικά της κοινωνικής ασφάλισης και στη δυνατότητα οικονομικής επανεκκίνησης αυτών των επιχειρήσεων ή αυτοαπασχολουμένων.

Όλες οι παραπάνω μνημονιακές δεσμεύσεις επικεντρώνονται στο να περικόπτουν τα εισοδήματα των ασθενέστερων εισοδηματικά νέων και παλαιών συνταξιούχων που διαβιούν σε συνθήκες απόλυτης υλικής στέρησης (364.000 άτομα) και με κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού και φτώχειας (615.000 άτομα).

Τα προωθούμενα μνημονιακά μέτρα πλήττουν κυρίως τους χαμηλοσυνταξιούχους, αφού και το Ε.Κ.Α.Σ. και η κατώτερη σύνταξη του Ι.Κ.Α. αλλά και οι κατώτερες συντάξεις του Ο.Γ.Α. κυρίως δίνονται για την αντιμετώπιση του κινδύνου φτώχειας των συνταξιούχων αυτών των κατηγοριών. Αυτοί οι συνταξιούχοι ήδη αντιμετωπίζουν υψηλό κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει καμία περαιτέρω μείωση των συντάξεών τους. Αν ισχύσουν τα μέτρα αυτά, θα έχουμε μια εκτίναξη του αριθμού των συνταξιούχων που διαβιούν με κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.

Στα εργασιακά μεγάλο πισωγύρισμα και χτύπημα στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας αποτελεί η επαναφορά της μετενέργειας της ισχύος τους, που πρόσφατα αυξήθηκε από τους 3 μήνες στους 6 (με το νόμο 4331/205) και η επαναφορά της στους 3 μήνες στους οποίους είχε μειωθεί με μνημονιακό νόμο. Επίσης η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας παραπέμπεται στις καλένδες, ενώ παραμένει ανοικτό το θέμα της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων και της αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου 1264/1982 με στόχο τον περιορισμό του απεργιακού δικαιώματος.

Χρέος των εργαζομένων, των ανέργων και των συνταξιούχων είναι να αγωνιστούν μέσα από ένα μεγάλο λαϊκό μέτωπο, που θα συνεχίσει τον αγώνα για την δικαίωση του μεγαλειώδους ΟΧΙ του λαού μας σε νέα μνημόνια στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, για να μην γίνει το νέο μνημόνιο νόμος του κράτους.

Σχολιάστε

Ν. Παππάς: Η επιστροφή στη δραχμή και το Grexit δεν υπήρξαν ποτέ προγραμματική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ

«Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει όργανα, καταστατικό και κυρίως μέλη, τα οποία δεν επιτρέπουν σε κανέναν να είναι «κόμμα μέσα στο κόμμα»», δηλώνει ο υπ. Επικρατείας, Ν. Παππάς σε συνέντευξή του στη «Real News». Επισημαίνει ότι στο συνέδριο θα αντιμετωπιστούν οριστικά τα εσωκομματικά θέματα και τονίζει: «Όμως οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις, η επιδίωξη συγκρότησης μετώπου ενάντια στην κυβέρνηση στέλνουν σήμα χωριστής πορείας».

papaps_0

Πηγή: Left.gr
(Τα «προσωπικά άρθρα» εκφράζουν την άποψη του συντάκτη τους και μόνο. Αναρτώνται χάριν της ενημέρωσης, της ανταλλαγής απόψεων και της πολυφωνίας.)

Υπογραμμίζει, πως «το σενάριο της αριστερής παρένθεσης αποδείχθηκε πολιτικά ανίσχυρο. Σε κυβέρνηση ειδικού σκοπού, όπως και ο πρωθυπουργός έχει κατ΄ επανάληψη δηλώσει δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε. Άρα δεν συζητάμε καμία προϋπόθεση» αναφέρει.

Ο Νίκος Παππάς καθιστά σαφές ότι η εκλογολογία δεν βοηθά, αφήνει, ωστόσο, ανοιχτό το ενδεχόμενο πρόωρης κάλπης και επισημαίνει: «Αν κάποιοι βουλευτές μας αποφασίσουν να άρουν την εμπιστοσύνη τους προς την κυβέρνηση, το ρήγμα που προκλήθηκε στις τελευταίες ψηφοφορίες στη Βουλή θα μετατραπεί νομοτελειακά σε κενό».

Για τη συμφωνία με τους εταίρους ο Νίκος Παππάς υποστηρίζει ότι είναι αποτέλεσμα ισχυρών πιέσεων, αμείλικτων διλημμάτων, αλλά και αμοιβαίων υποχωρήσεων και δηλώνει πως η κυβέρνηση δεν πανηγυρίζει για τη συγκεκριμένη συμφωνία, όπως έκαναν άλλοι το 2010 και το 2012. Επισημαίνει, ωστόσο, ότι «η κυβέρνηση αυτή είναι η μόνη που θέλει και μπορεί να εφαρμόσει τα κοινωνικά δίκαια αντίμετρα, προκειμένου να κρατήσει όρθια την κοινωνία, να προστατεύσει τους αδύναμους, να πατάξει τη διαφθορά, να ανασυγκροτήσει τη δημόσια διοίκηση, να ενισχύσει την ανάπτυξη και την παραγωγή. Η κυβέρνηση δίνει μια ιστορική μάχη μέρα με την ημέρα, και θα συνεχίσει να τη δίνει όσο ο λαός μάς στηρίζει» τονίζει.

Ερωτηθείς αν ένα κόμμα υπέρ της δραχμής στον χώρο της Αριστεράς μπορεί να υπάρξει κοινοβουλευτικά, υποστηρίζει πως ο λαός είναι αυτός που εκλέγει τα κόμματα του ελληνικού Κοινοβουλίου. «Θέλω όμως να είμαι ξεκάθαρος. Η επιστροφή στη δραχμή δεν υπήρξε προγραμματική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ και το Grexit δεν υπήρξε ποτέ ούτε εντολή του ελληνικού λαού, ούτε της κυβέρνησης. Πολύ περισσότερο δεν μπήκε από εμάς ως ερώτημα στο δημοψήφισμα» αναφέρει ο υπουργός, ενώ καθιστά σαφές ότι όποιος μιλά ακόμα και αυτήν τη στιγμή για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ υποστηρίζει ακούσια ή εκούσια τις ακραίες θέσεις μέρους των δανειστών που απεργάζονται το σενάριο «δραχμή ή μνημόνιο»».

Σημειώνει επίσης ότι είναι απολύτως ψευδής η άποψη πως όλα τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας προκύπτουν από τη συμμετοχή στο κοινό νόμισμα και πως αν η Ελλάδα αποχωρούσε από το κοινό νόμισμα, αυτό θα σήμαινε το τέλος της λιτότητας. «Εθνικό νόμισμα σε αυτές τις συνθήκες και χωρίς αποθεματικά ξένου συναλλάγματος θα σήμαινε τη σχεδόν άμεση προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ και μάλιστα σκέτο. Και τότε ούτε τη λιτότητα ούτε τη σκληρή μνημονιακή ατζέντα θα μπορούσε η χώρα να αποφύγει» επισήμανε.

Εξάλλου, σε συνέντευξή του στην «Αυγή» της Κυριακής, ο κ. Παππάς αναφέρεται στη ρύθμιση για τα ΜΜΕ που κατέθεσε η κυβέρνηση, λέγοντας ότι η νομοθετική πρωτοβουλία «έρχεται για να δώσει τέλος σε μια εσκεμμένα παρατεταμένη διατήρηση ενός άναρχου τοπίου στον χώρο των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών και να θεμελιώσει και νομικά τη μετάβαση στην ψηφιακή εποχή». Τονίζει ότι «η τήρηση της νομιμότητας δεν μπορεί να μεταφράζεται ως «εκδίκηση»» και ρωτά αν υπάρχουν «άλλες επιχειρήσεις που λειτουργούν υπό το καθεστώς προσωρινής αδειοδότησης, ή άλλη χώρα που να το διατηρεί επί 25ετία».

Ο κ. Παππάς δηλώνει ότι θα υπάρξουν συναντήσεις με τους εμπλεκόμενους φορείς και ενώσεις στο επόμενο διάστημα, ενώ εκτιμά ότι η θυγατρική της ΕΡΤ για τη μετάδοση ψηφιακού σήματος θα είναι έτοιμη σε οκτώ μήνες.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

 

Σχολιάστε